Μάθανε ότι τον έχω μικρό;

Διαφορετικά δεν εξηγείται. Κάθε μέρα παίρνω στο εταιρικό μου email τουλάχιστον 50 μηνύματα με τρόπους να τον μεγαλώσω. Το ύφος των μηνυμάτων κινείται από το ήπιο "Δώσε της λίγη χαρά" στο μαστιγωτικό "Πώς ζεις με τόσο μικρό πουλί?".

Το τελευταίο, με τίτλο "beware of fake pills" είχε και την παραπάνω κατατοπιστική εικονίτσα.

Επίσης, όποιος έβγαλε τη βρώμα ότι τον έχω μικρό, τους είπε ότι δε μου σηκώνεται. Έτσι παίρνω άλλα τόσα email ημερησίως με χάπια: Cialis, Levitra, home-made παρασκευάσματα, ενέσεις, πεο-γερανούς για βαριές περιπτώσεις, ό,τι βάλει ανθρώπου νους.

Δεν ξέρω τι να κάνω για να βάλω τέλος σε αυτή την ιστορία. Εντάξει, δεν τον έχω και τεράστιο, νούμερο 18, αλλά από ορμές, βγες στη Μαβίλη και ρώτα.

Το κακό είναι ότι μπερδεύεσαι. Βλέπεις ότι δεν αντιδρώ και συνεχίζεις.
Κι αν συνεχίσεις λίγο ακόμη, τελικά θα χάσω την υπομονή μου και θα σε γαμήσω.

Previously on Lost

Διαβάζεται ακούγοντας As με George Michael & Mary J Blidge (πάτα μανίτσα μου το link και παιδεύτηκα 2 ώρες να το ανεβάσω!), γιατί καλό είναι μεν να σκοτώνουμε τις αυταπάτες όταν είναι μικρές, αλλά εξίσου καλό είναι να κρατάμε και καμιά βεβαιότητα καβάτζα (όπως το "Θα είμαι πάντα εκεί για σένα"). Έστω κι αν πρόκειται για μια ακόμη αυταπάτη. Βonus βεβαιότητα η άνοιξη (με λουλουδάκια, μελισσούλες και μέχρι-χθες-αγνώστους που σήμερα βγάζουν τα μάτια τους).

- Έκοψα το τσιγάρο. Πριν από 2 εβδομάδες. Από τα 2μιση πακέτα στην ανυπαρξία.

- Άρχισα γυμναστήριο. Με σύστημα.

- Έβαλα ένα ταψί brownies να γίνεται.
Αν δεν γίνω 150 κιλά, να θυμηθώ ν΄ανάψω μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι μου στον Αη Μεταβολισμό.

- Η Λένα και η θεωρία της δοξάστηκαν όσο εγώ αποτοξινωνόμουν από τα blogs και προσπαθούσα να την εφαρμόσω στην πράξη.Απότυχα. Υποψιάζομαι γιατί έντυσα τον παράγοντα καύλα με 15 ακόμη παραμέτρους, από παπούτσι-κάλτσα έως βαθμό στο GMAT. Ευτυχώς, η Λένα μου έδωσε άφεση αμαρτιών, λέγοντάς μου "Ε, όχι να πιεζόμαστε κι εκεί!!!", εννοώντας την καύλα. Αποφάσισα να περιμένω να μπει η άνοιξη για τα καλά.

- Η happy friend βρήκε αγόρι. Νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσω να ράβομαι. Στην ηλικία της τα στεφανώματα γίνονται πατ κιουτ

- Ο μακαρίτης βρήκε κορίτσι. Η happy friend ανατρίχιασε στο άκουσμα της είδησης. Εγώ όχι γιατί το Σάββατο είχα κάνει κερί. Νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσει να ράβεται ο μακαρίτης. Ή πάλι μπορεί να βάλει αυτά που είχε φορέσει στον προηγούμενο γάμο. Ξαναγυρνά η μόδα της καμπάνας, άκουσα.

- Το kagelo έχει γενέθλια. Τα γιόρτασε στις Βερσαλλίες με τον έρωτα και κάτι ξεπεσμένους αριστοκράτες. Μου ακούγεται καλύτερα από ποτέ (δηλαδή εντελώς άλλα ντάλλα μαντουβάλα). Επειδή πολλούς γάμους βλέπω νά 'ρχονται, προτείνω στο kagelo να κάνει θεματικό γάμο. Το θέμα θα είναι "Γυμνισμός" για να πιάσει τόπο και το γυμναστήριο.

- Η lost βρίσκει την υγειά της. Στην πορεία χάνει διάφορα, βεβαίως. Που είτε θα τα ξαναβρεί είτε όχι. Μερικά από αυτά (τους φίλους-φίδια π.χ.) θα ήθελε να μην τα ξαναβρεί ποτέ. Κάποια άλλα (π.χ. την έμπνευση) θα ήθελε να τα ξαναβρεί και γρήγορα, μήπως και καταφέρει να τιμησει τις προσκλήσεις που έχει λάβει για διάφορα παιχνίδια. Μέχρι τότε αρνείται να ανεβάσει έστω και 1 ακόμη μαύρο post.

Α, και για όποιον έφτασε μέχρι εδώ, bonus οι γαμάτοι, σουρεάλ στίχοι του As:

As around the sun the earth knows she’s revolving
And the rosebuds know to bloom in early may
Just as hate knows love’s the cure
You can rest your mind assure
That I’ll be loving you always

As now can’t reveal the mystery of tomorrow
But in passing will grow older every day
Just as all is born is new
Do you know what I say is true
That I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky
Until the ocean covers every mountain high
Until the day that 8x8x8 is 4
Until the day is the day that are no more

Did you know that true love asks for nothing
Her acceptance is the way we pay
Did you know that life has given love a guarantee
To last through forever and another day

As today I know I’m living but tomorrow
Could make me the past
But that I mustn’t fear
I know deep in my mind
The love of me I’ve left behind
Cause I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky
Until the ocean covers every mountain high
Until the dolphin flies and parrots live at sea
Until we dream of live and live becomes a dream
Until the day is night and night becomes the day
Until the trees and seas just up and fly away
Until the day that 8x8x8 is 4
Until the day that is the day that are no more

Did you know that true love asks for nothing
Her acceptance is the way we pay
Did you know that life has given love a guarantee
To last through forever and another day

As around the sun the earth knows she’s revolving
And the rosebuds know to bloom in early may
For now I know deep in my mind
The love of me I’ve left behind
Cause I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky
Until the ocean covers every mountain high
Until the dolphin flies and parrots live at sea
Until we dream of live and live becomes a dream
Until the day is night and night becomes the day
Until the trees and seas just up and fly away
Until the day that 8x8x8 is 4
Until the day that is the day that are no more

Σέρνεται Αγαμία

Κατά το «σέρνεται ίωση».

Κι όταν οι ορμόνες δε λειτουργούν σωστά, 2 γραμμές στο blog ισούνται με διπλωματική.

New Year's Αφορισμός

"Δε γαμούνε οι ωραίοι, γαμούν οι θαρραλέοι."

Αφιερωμένο:
- στην ωραιότατη φίλη Β., μαζί με την ευχή το 2007 να την βρει έναν ωραίος θαρραλέος
- στον θαρραλέο Κ., που χθες το βράδυ πλησίασε μια άγνωστη και της είπε το απλό, απλούστατο "Μου αρέσεις". Respect και για τον χαλαρό τρόπο που αντιμετώπισε τη χυλόπιτα. Και τη διαδικασία. Σαν προπόνηση.

Viva 2007!!!!

Human Trafficking 2 - Πελάτες είμαστε όλοι

Ακόμη κι αν δεν πηδάμε αλλοδαπές σε επαρχιακά κωλόμπαρα.
Ακόμη κι αν δεν πηγαίνουμε στην Ταϊλάνδη για σεξοτουρισμό με ανήλικα.


Αρκεί να αγοράζουμε κάτι που έχει παραχθεί από θύματα της επικερδούς αυτής βιομηχανίας.

Πριν από χρόνια είχα δει στις ειδήσεις ρεπορτάζ από μια ασιατική χώρα. Ο σεισμός είχε ισοπεδώσει τα πάντα. Οι κάτοικοι μάζευαν τους νεκρούς τους από τα συντρίμμια. Ξαφνικά ο φακός έδειξε μια ομάδα ανθρώπων που ΧΟΡΕΥΑΝ πάνω στα συντρίμμια ενός εργοστασίου. Ήταν το εργοστάσιο παραγωγής αθλητικών ειδών ενός global brand κι αυτοί που χόρευαν ήταν οι εργάτες. Δεν το χωρούσε το μυαλό μου πώς αυτοί οι άνθρωποι μέσα στην καταστροφή, μέσα σε τόσο πόνο και παρά το ότι είχαν χάσει τη δυνατότητα να βγάζουν ένα κομμάτι ψωμί γιόρταζαν! Γιόρταζαν που επιτέλους δεν ήταν υποχρεωμένοι να δουλευουν υπό άθλιες συνθήκες, που επιτέλους είχαν -με τραγικό έστω τρόπο- κερδίσει την ελευθερία τους.

Δεν αγόρασα ξανά ούτε μισή κάλτσα από το global brand.

Είμαστε όλοι λίγο πολύ ευαισθητοποιημένοι ως προς τις πρακτικές των εταιρειών για την προστασία του περιβάλλοντος.
Πόσο ευαισθητοποιημένοι είμαστε στις πρακτικές των εταιρειών απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη αξία (που σε μερικά μέρη του πλανήτη είναι μικρότερη από την αξία της ζωής της γάτας μου???)




Αυτή τη στιγμή γίνεται μια προσπάθεια συγκέντρωσης υπογραφών των 1,000 μεγαλύτερων εταιρειών παγκοσμίως.
Κάθε εταιρεία που υπογράφει τη Συνθήκη συμφωνεί να επιδεικνύει zero tolerance σε πρακτικές human trafficking.
Δείτε τη λίστα εδώ Θα βρείτε και κάποιες ελληνικές επιχειρήσεις.

Αυτά από το business cοmmunity. To θέμα είναι αν εμείς, οι πελάτες, θα προτιμήσουμε να αγοράσουμε ένα προϊόν που έχει παραχθεί σε zero tolerance συνθήκες ή θα συνεχίσουμε να αγοράζουμε προϊόντα καταπίεσης, από άγνοια ή απλώς επειδή είναι φθηνότερα.

Κι η πουτανιά φτιασίδι - Human Trafficking

Πολύς λόγος για την πουτανιά τελευταία στα blogs.
To human trafficking είναι η άλλη, η λιγότερο χαριτωμένη διάσταση της πουτανιάς (don't know πως το λέμε στα ελληνικά ή έχω πολύ πυρετό για να το θυμηθώ) και τα θύματά του, κυρίως γυναίκες και παιδιά, δεν αντιμετωπίζουν βασανιστικά διλήμματα τύπου "Να του κάτσω για να με πάει πρώτο τραπέζι πίστα στη Βανδή?". Κάποιος άλλος έχει ήδη αποφασίσει γι΄αυτά.

Το video:



Μερικά νούμερα:
- 12.3 εκατ. άνθρωποι "διακινούνται" κάθε χρόνο
- 28 δισ. δολλάρια ο ετήσιος τζίρος από τη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών και γυναικών
- 3η μεγαλύτερη παράνομη "βιομηχανία" στον κόσμο, μετά το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων

Περισσότερα νούμερα εδώ: http://www.gcwdp.org/public/structure/1_1.html

Εύλογο ερώτημα: τι με νοιάζει εμένα το human trafficking?
Το human trafficking έκτός από τη σεξουαλική εκμετάλλευση περιλαμβάνει επίσης τον εξαναγκασμό σε εργασία, τη δουλεία, το εμπόριο οργάνων. Αν υποθέσω ότι εργάζομαι σε μια πολυεθνική που η παραγωγική της διαδικασία είναι εγκατεστημένη πχ στην Ταϊλάνδη και στην παραγωγή συμμετέχουν παιδιά που τα έχει αγοράσει από τους γονείς τους ένας καλός μεσάζοντας, που τα "διαθέτει" στην εταιρεία μου, τότε το human trafficking με αφορά περισσότερο απ΄όσο νομίζω.

Υπομανία

kagelo & Happy friend: Μετράτε και στην ανάγκη πιάστε τα λίθια:

Προκειμένου να είναι δυνατή η διάγνωση της μανίας, 3 ή περισσότερα από τα παρακάτω συμπτώματα πρέπει να είναι παρόντα κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, σχεδόν κάθε ημέρα και για διάστημα μεγαλύτερο της μιας εβδομάδας.

- Αυξημένη δραστηριότητα και ανησυχία
(3 post σε 24 ώρες και παρασκευο-ξενύχτι και πρωινό κομμωτήριο και εναγκαλισμοί στο ασανσέρ και μικρός τυμπανιστής ακαπέλα???) Μάλλον ναι

- Υπερβολικά ευφορική διάθεση
Χαχαχα

- Ακραία ευερεθιστότητα
(η κοπέλα που μου έβγαλε τα φρύδια έκανε το ένα καμπύλη, το άλλο τόξο. δεν την έδειρα. άρα...) Τσου

- Γρήγορη σκέψη, γρήγορος λόγος και εναλλαγές ιδεών
Μονίμως

- Διάσπαση της προσοχής και αδυναμία συγκέντρωσης
Μετά από 12 ώρες δουλειάς, ε άνθρωπος είμαι κι εγώ

- Μειωμένη ανάγκη για ύπνο
Τικ

- Διογκωμένη αυτοεκτίμηση
Βάζω νέα Φαρίνα Γιώτη

- Χαμηλή κριτική ικανότητα
Χμμμ

- Άκριτη αύξηση των δαπανών για αγορές κ.λ.π
Είναι που περιμένω μπόνους

- Ασυνήθιστη συμπεριφορά κατά την τελευταία περίοδο
Τα τελευταία 32 χρόνια...

- Αυξημένη σεξουαλική δραστηριότητα
Δε φταίω εγώ, αυτοί με προκαλούν

- Κατάχρηση ουσιών (πχ. κοκαΐνη, αλκοόλ, ηρεμιστικά)
Η νικοτίνη πιάνεται?

- Παρορμητική ή επιθετική συμπεριφορά
Μονίμως

- Άρνηση του ασυνήθιστου χαρακτήρα της διάθεσης και συμπεριφοράς
define "ασυνήθιστο", παρακαλώ

Καθαρές εξηγήσεις

Η άγνοια κινδύνου είναι χαρακτηριστικό των παιδιών, λένε. Στην πορεία παθαίνεις ηλεκτροπληξία / πέφτει πάνω σου μια κατσαρόλα με καυτή σούπα / πέφτεις από τον τρίτο και σπας τα μούτρα σου / τρως και 5 μπούφλες απ' τη μάνα σου και γίνεσαι προσεκτικός.

Αυτό συμβαίνει και στις σχέσεις, λίγο πολύ. Μέχρι κάποια ηλικία νιώθεις η καλύτερη του χωριού, ότι είσαι το δώρο του θεού στον ανδρικό πληθυσμό, ότι δεν υπάρχει καλύτερη εκεί έξω και ότι "You won't take no for an asnwer".

Μετά συναντάς ένα γκόμενο που σε συγκρίνει με κάποια πρώην ή με κάποια εκεί έξω και σε βρίσκει "Χμμ, καλή είσαι αλλά έχουμε δει και καλύτερες" (δεν στο λέει μες στα μούτρα, το βλέπεις στα μάτια του κάθε φορά που σε κοιτάζει). Και οι σκέψεις μεγαλείου που κάνεις για τον εαυτό σου γκρεμίζονται. Και ξεκαβαλάς το καλάμι -που δεν είναι κακό. Και αποκτάς και 10 κόμπλεξ, νάχεις να πορεύεσαι -που είναι κακό.

Ώσπου χωρίζεις το γκόμενο και αργά αλλά σταθερά αρχίζεις να νιώθεις καλύτερα. Έχεις μάθει ότι δεν είναι κακό στη ζωή να τρώμε και κανά γκολ πού και πού, δεν παίζουμε μόνο επίθεση -υγιές.

Και κάνεις δημοψήφισμα για το αν θα ψάξεις ή δεν θα ψάξεις τον γκόμενο του γάμου. Και το αποτέλεσμα σε μπερδεύει. Και κάνεις του κεφαλιού σου, ό,τι δηλαδή θα έκανες πριν από 5 χρόνια, όταν "You wouldn't take no for an answer". Και τον παίρνεις τηλέφωνο.

- Γεια σου, είμαι η Lost
- Γεια σου, τι κάνεις?
- Καλά, εσύ?
- Πολύ καλά.
- Βρήκα το τηλέφωνό σου από τη νύφη.
- Το γνωρίζω.

Κρύος ιδρώτας. ΣΙΩΠΗ.

- Λοιπόν, προφανώς δεν σε πήρα για το βιογραφικό σου.
- Το υπέθεσα.

ΑΓΧΟΣ, ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ, ΑΜΗΧΑΝΙΑ, ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ.

- Σε πήρα για να βγούμε.
- Ωραία, αλλά σήμερα δεν μπορώ.
-Δεν σε πήρα για σήμερα.
- Ούτε αύριο μπορώ.

(μα τι κάνει, άνεργος άνθρωπος και δεν μπορεί??? μήπως έρχεται μια χυλόπιτα προς το μέρος μου??? Να κάνω δεξιά? Να κάνω αριστερά? Να πέσω τα μπρούμυτα???)

- Α, πολύ ωραία.
- Θα ήθελα όμως να βρεθούμε το Σαββατοκύριακο.

ΟΥΦΦΦΦΦΦΦ

- Ωραία, κι εγώ την Κυριακή δεν έχω κανονίσει κάτι.
- Ωραία, θα σου τηλεφωνήσω την Κυριακή για να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες.

Καθαρές εξηγήσεις.

Όλα του γάμου δύσκολα (καθυστερημένος απολογισμός)

Κυριακή μεσημέρι. Έφτασα στη δεξίωση του super γάμου χωρίς απώλειες. Ούτε η mascara έτρεξε από τη συγκίνηση, ούτε το τακούνι μου έσπασε στο πλακόστρωτο της Βουκουρεστίου, το κραγιόν μου ήταν στη θέση του, το ίδιο και οι πόντοι στο καλσόν μου. Είπα να βοηθήσω την καλή μου τύχη κι απέφυγα το buffet (Κόλπο: σκεφτόμουν ότι συνομιλώ με τον CEO μιας από τις 10 top ελληνικές επιχειρήσεις -όποιας από τις 10, ήταν και οι 10 εκεί- έχοντας ένα κομμάτι σφολιάτα σκαλωμένο στο σιδεράκι μου. 100% επιτυχία). Είπα να βάλω λίγο glamour στη ζωή μου και την έπεσα στη σαμπάνια.

Και τότε τον είδα (η happy friend μου είπε ότι αυτός με είχε δει πολύ πριν, αλλά εγώ πώς να το δω που χωρίς γυαλιά αστιγματισμού δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω τη μάνα μου στα 20 μέτρα???).

- Ο για ένα φεγγάρι γκόμενος παλιάς συμμαθήτριας και φίλης που μόνο φλέβα δεν είχε κόψει για πάρτη του όταν τη χώρισε πριν από 5-6 χρόνια.
- Ψηλός, μελαχροινός, WOWWWWW
- Ασυνόδευτος και με κοιτάει λες και θέλει να με ματιάσει

Ο κανονικός μου εαυτός θα περίμενε στο θρόνο να έρθει να μου μιλήσει αυτός. Αλλά αφού τον αναγνώρισα είπα να μην κάνω τη γκόμενα αλλά μια τσαχπινιά που σημαίνει «hi there” και τον πλησίασα για να του μιλήσω (σκατά, το PR μου έχει κάνει μεγάλη ζημιά).

Λοιπόν, το resume είναι ότι δεν με θυμόταν καθόλου (10 points), «και γιατί με κοίταζες αφού δε με θυμόσουν;» (another 10 points που συγκρατήθηκα και δεν έδωσα αυτοσαρκαστική απάντηση τύπου: σε τράβηξε η λάμψη από τα σιδεράκια, ε;;), απάντηση τύπου «εε» συνοδευόμενη από ελαφρύ κοκκίνισμα (να βάλω άλλους 10 πόντοι?), κανείς από τους 2 μας δεν έχει δει την φίλη-σύνδεσμο εδώ και 2 χρόνια (γιούχου, 100 πόντοι).

Αφού απάντησα με μια ανάσα τι κάνω στη ζωή μου αυτόν τον καιρό, με έπιασε ένας κρύος ιδρώτας κι είπα να απομακρυνθώ (χάνω ή κερδίζω, θα δείξει). Χαρήκαμε –ξανά- και γύρισα στη happy friend.

Δέκα λεπτά μετά το αγόρι βρίσκεται δίπλα μου και μου ξαναπιάνει κουβέντα με lousy pick up line (κάτι σαν «αν έχω παντρευτεί» που παίρνει εξίσου lousy απάντηση κάτι σαν «δεν έχω προλάβει, κάνω καριέρα»).

Ο κρύος ιδρώτας έχει στεγνώσει και είμαι πάλι ο PR εαυτός μου, που ρωτάω τι κάνει στη ζωή του κι όταν μου λέει ότι δεν δουλεύει με πιάνει το Manpower syndrome, που θέλω να βοηθήσω όλο τον κόσμο να βρει δουλειά. Κι αφού έχω αναλύσει τα πλεονεκτήματα – μειονεκτήματα των FMGC και των φαρμακευτικών και ποιος είναι τελικά ο καλύτερος εργοδότης και στείλε μου το βιογραφικό σου, πολύ θα χαρώ να το προωθήσω, το αγόρι με ρωτά με νόημα:

- Δηλαδή η επαφή μας θα είναι μέσω των νεόνυμφων???
- Βεβαίως! απαντώ.
- Ευχαριστώ, μου λέει.
- Μα δεν έκανα τίποτα. Ακόμη, του λέω.
Μου πιάνει το χέρι για μια στιγμή και χάνεται στο μούχρωμα

- Μα τι σκεφτόσουν??? ΗΛΙΘΙΑ, ΗΛΙΘΙΑ, ΗΛΙΘΙΑ. (η ετυμηγορία της happy friend. Της βγήκε χωρίς ιδιαίτερη σκέψη).

Αργά αλλά σταθερά νιώθω τον πανικό να με κατακλύζει (όταν κάνω μαλακία, το μόνο μου αποκούμπι είναι τα κλισέ, I know).

α) Το αγόρι μου έχει πει ότι η σχέση του με τη νύφη είναι κάτι σαν ανιψιός του σταυροκουνιάδου της.
β) Οι νεόνυμφοι θα φύγουν για ταξίδι του μέλιτος, δε θα φύγουν? Ναι, θα φύγουν.
Κι όταν με το καλό γυρίσουν, πόσες πιθανότητες έχω το αγόρι να κάνει τον κόπο να ζητήσει το τηλέφωνό μου από τη σταυροκουνιάδα του θείου του που την έχει δει άλλες 3 φορές στη ζωή του???

Επομένως, αν υποθέσουμε ότι το αγόρι δεν νομίζει ότι είμαι πανηλίθια και θέλει να με βρει, να μου μιλήσει, να κάνω τα όμορφα, ψηλά, μελαχροινά παιδιά του, ΠΟΥ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙ???

Απάντηση δεν έχω, έχω όμως ηθικό δίδαγμα: άμα είσαι ηλίθια, είσαι ηλίθια (by happy friend)

PS. Να τον ψάξω? Να μην τον ψάξω? Ε?

Χάσαμε τη libido. ΣΤΟΠ.

Παρασκευή βράδυ. Χτυπά το κινητό. Είναι ο άντρας που μαζί του έκανες το καλύτερο σεξ της δεκαετίας του 90. Σου κόβονται τα γόνατα. Σου λέει «Άκου», με την πιο καυλο-φωνή όλων των εποχών. Λες «Ακούω». Σου λέει «Αύριο θα κατέβεις κάτω» (απ΄τ΄αυλάκι). Λες «Εεεε, αυτό δε γίνεται». Σου κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα.

Αγαπητέ εκπληκτικέ εραστή από τη δεκαετία του 90, αν δεν μου είχες κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα, θα είχες ακούσει κάτι από τα παρακάτω (και θά ’ταν όλα αλήθειες):

- Αλλά θα χαρώ ιδιαιτέρως να το προγραμματίσουμε για το επόμενο ΣΚ (automated PR reply)

- Έχω περάσει την Εβδομάδα των Παθών (απογοητεύσεις προσωπικές – επαγγελματικές μιας ολόκληρης χρονιάς μαζεμένες σε 7 μέρες, σε συνδυασμό με λιγότερο από 30 ώρες ύπνο) και το μόνο που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή είναι πώς θα μαζέψω τα κομμάτια μου

- Αύριο είναι η τελευταία ευκαιρία να διαλέξω φόρεμα για το γάμο του αντιπροέδρου (που btw είναι την Κυριακή και δεν υπάρχει περίπτωση να λείπω) και να κάνω νύχια / μαλλιά

- Η σκέψη ότι θα πρέπει να κατέβω μέχρι τα ΚΤΕΛ του Κηφισού (ναι, ακόμη να πάρω δίπλωμα), καθώς και του δίωρου μποτιλιαρίσματος στην Εθνική, Κυριακή βράδυ, ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

Στα 20 φεύγα μου, τώρα θα ήμουν ήδη στα ΚΤΕΛ Κηφισού, παρακαλώντας να ταξιδέψω έστω και όρθια προς τον εκπληκτικό εραστή. Θα κουβαλούσα μαζί μου ένα backpack με αποσμητικό, άρωμα, οδοντόβουρτσα, mascara, 1 ξεκωλέ φόρεμα, 1 ξεκωλέ string, 1 ζευγάρι ψηλά παπούτσια κι ένα πεντοχίλιαρο.

Στα 30 φεύγα μου, κάθομαι στον καναπέ, καπνίζω και κάνω τους υπολογισμούς. Καταλήγω ότι θα χρειαζόμουν μία καθωσπρέπει αποσκευή, με:
- 4 σετ εσώρουχα (2 classy, 2 ξεκωλέ με ζαρτιέρες)
- 2 καλσόν με σχέδια, 1 απλό, 1 ζευγάρι κάλτσες με σιλικόνη, 1 ζευγάρι κάλτσες για ζαρτιέρες
- Sexy ένδυμα ύπνου, sexy set για κυριακάτικο cocooning
- 1 ζευγάρι μπότες, 1 ζευγάρι ψηλά παπούτσια
- 1 πανωφόρι με μανίκια ¾ για το πρωί, 1 παλτό βραδινό
- Ρούχα για Σάββατο πρωί έως μεσημέρι, ρούχα για Σάββατο μεσημέρι έως απόγευμα, ρούχα για Σάββατο βράδυ (σε εκδοχή clubbing ΚΑΙ σε εκδοχή ρομαντικό δείπνο), ρούχα για Κυριακή πρωί έως μεσημέρι
- Νεσεσέρ με κρέμα ημέρας/νυκτός/ματιών/αντιηλιακή, serum ενυδάτωσης, προϊόν ντεμακιγιάζ, make up, ρουζ, concealer, παλέτα κραγιόν, παλέτα σκιών, mascara, πούδρα, 2 lipgloss, οδοντόβουρτσα, οδοντόκρεμα, στοματικό διάλυμα, οδοντόνημα, πιστολάκι μαλλιών, σαμπουάν, λακ, τσιμπιδάκι φρυδιών, κρέμα σώματος, λάδι σώματος, αποσμητικό, άρωμα, προφυλακτικά (12άδα)

Επίσης, 300 ευρώ plus 1 πιστωτική (για το Plan B, όπου στραβώνει η φάση και χρειάζεται να διανυκτερεύσω σε επαρχιακό ξενοδοχείο).

Είναι προφανές. Στα 30 φεύγα μου η προοπτική ενός ΣΚ γεμάτου super sex δεν αντιμετωπίζεται με ενθουσιασμό, αλλά ως ένα ακόμη project. Και καθώς η υλοποίηση του project απαιτεί δέσμευση πόρων, σωματική –πιθανώς και ψυχική- καταπόνηση (βλ. 4 και Plan B) και η απόδοση δεν είναι εξασφαλισμένη, το μυαλό μου, που είναι αυτόν τον καιρό προγραμματισμένο σε safe mode, κάνει αστραπιαία τους υπολογισμούς και δίνει αυτόματα τη σωστή απάντηση. «Αυτό δε γίνεται».

Αγαπητέ εκπληκτικέ εραστή από τη δεκαετία του 90, μακάρι να μπορούσα να σας εξηγήσω όλα τα παραπάνω. Στον κόσμο μου δεν υπάρχει τελευταία χώρος για αβέβαιες προοπτικές, μόνο για εξασφαλισμένες αποδόσεις. Παρακαλώ μην παίρνετε την άρνησή μου προσωπικά και αν ποτέ αποφασίσετε να ανηφορίσετε προς τα μέρη μας, θα χαρώ ιδιαιτέρως να σας φιλοξενήσω στον άνετο χώρο μου, με εχεμύθεια. Α, θα σας φέρω και πρωινό στο κρεβάτι (με την προϋπόθεση ότι δεν θα έχω κανένα πολύ πρωινό meeting, να ξηγιόμαστε).

e-dating sucks

SMS Report μετά από blind e-date:
- Ήττα...
- Παλτό?
- Αδιάβροχο...
- Νιτσεράδα?

Υστερικά γέλια μπροστά σε 3 τύπους που φυλάνε μέρα νύχτα το σπίτι κάποιου που μάλλον είναι πολύ σπουδαίος για να έχει 3 τύπους μέρα νύχτα να του φυλάνε το σπίτι. "Τι έγινε κοπελιά? Αυγά σου καθαρίζουν?" (στην εποχή του Στάθη Ψάλτη με τέτοια ατάκα ίσα που έβγαζες και γκόμενα)

Συνέχεια report με τηλεφώνημα:
- Άνορακ λέμε...
- Γιατί?
- Γιατί όταν μου έστειλε φωτογραφία παράλειψε να μου πει ότι την είχε τραβήξει 10 χρόνια πριν, που είχε ακόμη μαλλιά και είχε πλακωθεί στις πρωτεϊνες για να τουμπανιάσει. Άμα είναι έτσι, να στέλνω κι εγώ μία που έχω απ΄τα 17 μου, που είχα γράμμωση κι έκανα μπαλέτο.
- Και?
- Τι και? Χαιρετηθήκαμε (το μόνο που παρέπεμπε στη φωτό ήταν το δεξί μάτι που "έφευγε", όπως πολύ σωστά είχες παρατηρήσει, φίλη),

κάτσαμε για ένα ρημαδοποτό,

με ρώτησε "λοιπόν? Με βρίσκεις διαφορετικό από τη φωτογραφία? (τι ρωτάς πουλάκι μου???? θες να πικραθούμε βραδιάτικο???),

απάντησα διπλωματικά (λοιπόν, το τι ήττες έχουν πάθει κάτι φίλες μου σε e-dating, δε λέγεται, χα, χα),

η συζήτηση κύλησε όπως ακριβώς στο msn με bonus το λιγωμένο βλέμμα σε ξέφρενη διαδρομή βυζιά-μπούτια-βυζιά (κάποιες στιγμές υποθέτω ότι πετύχαινε να βλέπει και τα δύο ταυτοχρόνως, χάρη στο δεξί μάτι που δεν έλεγε να συνεργαστεί με το αριστερό), δηλαδή με μένα να προσπαθώ να την κάνω να κυλήσει κι εκείνον να απαντά μονολεκτικά (θυμίζω, φίλη, ότι αυτή την αδυναμία έκφρασης στο msn την είχες εξηγήσει ως έλλειψης εξοικίωσης με την τεχνολογία!),

κάπνισα τα 2 τελευταία τσιγάρα του πακέτου και είπα "Α, μου τέλειωσαν τα τσιγάρα, πετάγομαι μέχρι το περίπτερο".

Βγήκα στο ψοφόκρυο, κατευθύνθηκα προς το περίπτερο και τότε που γεννήθηκε η ιδέα: δεν θα ξαναγυρνούσα.
Τι διάολο, στην κόλαση θα πάω έτσι κι αλλιώς.

"Αυτός που Παραλίγο να Παντρευτώ"

"Αυτός που Παραλίγο να Παντρευτώ" (ΑΠΑΠΑ) βαφτίστηκε Μάνος. Τα τελευταία 7 χρόνια, δηλαδή από τότε που παραλίγο να τον παντρευτώ, τις περισσότερες φορές που αναφέρομαι σ΄αυτόν δεν το κάνω απλώς με το όνομά του, αλλά ως "ο Μάνος, ΑΠΑΠΑ" ή και σκέτο "ΑΠΑΠΑ", κι έτσι καταλαβαίνουν όλοι για ποιον μιλώ.

Από τότε που άφησα τον ΑΠΑΠΑ, λίγο (πολύ λίγο, ντρέπομαι να πω πόσο πολύ λίγο) πριν το γάμο μας, νιώθω το κάρμα μου ή όπως λέγεται αυτό το πράγμα τεσπά που κρατά το μπακαλόχαρτο του τι δίνεις - τι παίρνεις σ΄αυτή τη ζωή, τουλάχιστον 100 κιλά πιο βαρύ. Ζω μονίμως με το φόβο ότι θα επανέλθω στην επόμενη ζωή μου ως σιχαμερό σκουλήκι. Αυτό ίσως εξηγεί και την προσέγγιση "Χτύπα κι άλλο" που εφαρμόζω σε κάθε σχέση μου μετά τον ΑΠΑΠΑ. Επίσης, μετά τα δύο πρώτα χρόνια απόστασης, του τηλεφωνώ περίπου 2 φορές το χρόνο, σε ανύποπτες στιγμές, για να του πω πόσο αδικαιολόγητη/ελεεινή/ποταπή εγωιστική γουρούνα κ.λπ. ήμουν τότε που φέρθηκα με αυτόν τον τρόπο και πόσο γλυκά τον σκέφτομαι. Ξέρω βεβαίως ότι αυτό δεν κάνει ΚΑΘΟΛΟΥ καλό στο ήδη βεβαρυμένο μου κάρμα (αντιθέτως, αφού είναι μια ακόμη εγωιστική γουρουνιά), εκείνος σιχτιρίζει που με ακούει και μου το κλείνει ευγενικά και οι φίλοι μου με μουτζώνουν.

Πού τον θυμήθηκα τώρα τον Μάνο? Εμ, δεν τον θυμήθηκα εγώ, αυτός με θυμήθηκε. Μετά από σχεδόν 7 χρόνια που έχουμε να βρεθούμε (και η τελευταία φορά δεν ήταν καθόλου ευχάριστη, ενθυμούμαι) μου έστειλε email (με θέμα: ΕΓΩ) ρωτώντας τα εξής: "Πού είσαι, πώς είσαι, πώς περνάς (γκομενικό, το τελευταίο)". Εντάξει, το ήξερα ότι όλοι οι πλανήτες έχουν μπει στο Σκορπιό και κάνουν πάρτυ πάνω από το κεφάλι μου, αλλά αυτό΄το μήνυμα με κάνει να πιστεύω ότι α)έχουν βγει κάτι μπάφοι 2 μέτρα και κάνουνε γύρες εκεί πάνω, β)η Αφροδίτη παρτουζώνει Δία και Κρόνο, ενώ ο Άρης περιμένει τη σειρά του μπαλαμουτιάζοντας τον Ουρανό.

Απάντησα έξυπνα, σκερτσόζικα, κομψά. Το ρεζουμέ του μηνύματος ήταν (θέλω να πιστεύω) "Θα χαρώ πολύ να σε δω". Και αναμένω. Εξ ου και η γλυκιά αναστάτωση και οι ποιητικές σκέψεις περί προσμονής, αναμονής, αποχωρισμών (που όμως λίγη σχέση έχουν με την καθόλα γήινη διάθεση που στην Καστοριά πολύ γλαφυρά ονομάζουν: "Μου γαμιέται").

Το Μαράκι και οι εξαφανίσεις

To Μαράκι ξεκίνησε από το Ρέθυμνο με πολλά όνειρα. Κάτι που ήταν χαριτωμένη (ο ορισμός της χαριτωμενιάς, με πράσινα ματάκια, ξανθά μαλλάκια, κοντά στο 1,50 που όμως δεν το πρόσεχες, γιατί σε αποσπούσε ο θόρυβος, ναι, το Μαράκι έκανε πολύ θόρυβο στο πέρασμά του), κάτι που ήταν καταφερτζού, το ένα όνειρο μετά το άλλο γίνονταν πραγματικότητα. Στην πορεία προς την κατάκτηση της μεγάλης πόλης πετούσε σιγά-σιγά από πάνω της ό,τι τη βάραινε: τον γκόμενο-αιώνιο έφηβο που προτιμούσε να παίζει φρουτάκια απ’ ότι να ανεβαίνει τη σκάλα της ιεραρχίας, τα lurex μίνι φορέματα που της θύμιζαν ότι είχε διανύσει χιλιόμετρα σερβίροντας «Τζίβας με την κόκα χωριστά», τα παπούτσια-κοθόρνους κ.ά. Ακριβώς όπως κάνει κάθε κοπέλα που θέλει να φτάσει σε ψηλές κορφές, αλλά το παρελθόν της επιμένει να την τραβά στα πεδινά.

Το μόνο που της έλειπε για να συμπληρώσει το τρίπτυχο ομορφιά-καριέρα-σχέση ήταν η σχέση. Υπήρχε βεβαίως ο μέντοράς της (πάντα υπάρχει ένας μέντορας), αλλά κάτι η σύζυγος, κάτι τα 3 παιδιά, σχέση δεν τον έλεγες. Το Μαράκι, λοιπόν, αφιερώθηκε στο κυνήγι της σχέσης. Υποστηρικτής της στο δύσκολο αυτό έργο η καλύτερή της φίλη, η οποία είχε 5-6 πρώην κατακτήσεις που στην πορεία της είχαν ξινίσει. Γιατί να μην αξιοποιηθούν οι υπάρχουσες γνωριμίες, σκέφτηκε το Μαράκι. Ήταν κι η συγκάτοικος ανώτερος άνθρωπος, πρόβλημα ουδέν. Όλους τους γνώρισε το Μαράκι. Όλους τους πήρε. Κανείς δεν της έκατσε. Στο ενδιάμεσο, το Μαράκι χτύπησε κι άλλους τόσους σε μπαρ, μπουζούκια, γραφείο, αλλά μάταια, κανείς δεν ήταν «Αυτός», «Ο Πρίγκηπας», ήταν όλοι τους βάτραχοι.

Και τώρα αρχίζουν τα ζόρια. Με την εμφάνιση του Πρίγκηπα. Δεν ήταν όμορφος. Ήταν όμως το ίδιο ζώδιο με τον μέντορα, κι αυτό κάτι της κούνησε βαθιά μέσα της. Δεν είχε κοιλιακούς να παίζεις τρίλιζα. Είχε όμως cabrio, κι αυτό την αναστάτωνε. Δεν είχε μάτια πλάνα. Ήταν όμως γιατρός σε πολλά υποσχόμενη ειδικότητα, κι αυτό την ερέθιζε (κι αχρείαστος να’ ναι, ένας γιατρός στο σπίτι πάντα πρέπει να υπάρχει). Τέλος, Αυτός είχε πέσει στον έρωτά της. Επί δύο ολόκληρες μέρες τη φλέρταρε διακριτικά (σε αντίθεση με κάτι άλλους μουντρούχους που είχε γνωρίσει), ήταν καλός με τις φίλες της, ήταν αστείος, ήταν ανοιχτοχέρης. Την κοιτούσε στα ματια και χανόταν. Της έλεγε λόγια γλυκά. Όταν δε την είπε «κορίτσι φράουλα», το αποφάσισε. Θα του δινόταν. Και του δόθηκε. Είχε κάνει και καλύτερα κρεβάτια, πολύ καλύτερα. Αλλά, για όλους τους καλούς λογους που αναλύσαμε παραπάνω, αποφάσισε ότι δε βαριέσαι, άμα θέλει καλό σεξ έχει πρόχειρο το μέντορα. Και τον ερωτεύτηκε μέσα σε μια νύχτα το Νικόλα, κατά τη διάρκεια ενός κρεβατιού που ήταν ομολογουμένως μέτριο (κακό θα το έλεγε, αλλά ήταν ερωτευμένη).

Η επόμενη μέρα κύλησε μέσα σε μια γλυκιά παραζάλη. Κάπου προς το μεσημέρι είναι αλήθεια ότι το κορίτσι-φράουλα σκέφτηκε για μια στιγμή ότι ο Πρίγκηπας θα έπρεπε λογικά να της στείλει μια αγκαλιά τριαντάφυλλα στο γραφείο, σε ανάμνηση της βραδιάς που πέρασαν μαζί. Μπα, θα έχει πήξει με την εφημερία, σκέφτηκε και το ξεπέρασε.
Εκεί γύρω στο απόγευμα σκέφτηκε ότι τουλάχιστον θα έπρεπε να της έχει στείλει ένα sms. Δεν βαριέσαι, θα κοιμάται το γλυκό μου, 5 Τζόνι κατέβασε χτες, σκέφτηκε και απόδιωξε την κακιά σκέψη.
Στις 8 το βράδυ, συνάντησε την πιστή φίλη, το συζήτησε και αποφάσισε να ρίξει τα μούτρα της και να του τηλεφωνήσει. Στο κινητό. Δεν απάντησε. Στο σταθερό. Δεν απάντησε. Στο κινητό (με απόκρυψη) και στο σταθερό (η πιστή φίλη) ταυτοχρόνως, σε μια απόπειρα αιφνιδιασμού. Δεν απάντησε.
Το κορίτσι φράουλα δεν πτοήθηκε. Επί μία ώρα πατούσαν το redial κι αυτή κι η κολλητή. Στο τέλος, απόκαμαν και ήρθε η ώρα των υποθέσεων:

Μήπως έχασε το κινητό του?
Μήπως του έκλεψαν το κινητό του?
Μήπως του έκλεψαν και το σταθερό του?
Μήπως το παθιασμένο σμίξιμό τους ήταν γι’ αυτόν αποκάλυψη και χρειαζόταν το χρόνο του για να χωνέψει ότι ναι, τόση ηδονή μπορεί να συνυπάρξει με τόση αγάπη?
Μήπως είχε πεταχτεί μέχρι τον Καίσαρη να διαλέξει μονόπετρο και δεν έπιανε η Telestet (για τόσο παλιά μιλάμε)?
Μήπως μπήκαν οι Τούρκοι να κάψουν τα σπίτια μας κι έγινε επιστράτευση?
Μήπως έπεσε θύμα απαγωγής εξωγήινων?

«Βρε, μήπως βάζεις δόντι στην πίπα?», την διέκοψε η πεζή -πλην πρακτική- κολλητή.

Πιφφ, πάει, ο Πρίγκηπας είχε εξαφανιστεί. Το κορίτσι φράουλα έμεινε ένα απλό κορίτσι. Σιγά, το Μαράκι δεν θα γινόταν ποτέ ένα απλό κορίτσι. Ρίχτηκε με πείσμα και σύστημα στην αναζήτηση του επόμενου Πρίγκηπα. Κάτι όμως είχε αλλάξει. Η εξαφάνιση του Πρίγκηπα λες και πότισε το δέρμα της με φόβο και λύσσα. Κι οι άντρες το μύριζαν. Κι εξαφανίζονταν. Μ΄αυτά και με τ΄άλλα, το Μαράκι εξαφάνισε εκείνο το χειμώνα
ολόκληρη την παρέα της κολλητής από το Λύκειο (6 αγόρια σαν τα κρύα τα νερά, απ΄του Κωστέα-Γείτονα, ούτε στο reunion δε φάνηκαν, μάλλον από το φόβο του Μαρακίου), 4 φίλους του γκόμενου της κολλητής και δεν μετρήσαμε πόσους κομπάρσους από μπαρ, μπουζούκια κ.λπ.

Έφτασε το καλοκαίρι. Το Μαράκι ήταν απαρηγόρητο. Ζήτησε τη βοήθεια της επιστήμης. Ο ψυχίατρος ήταν κάτι σαν δικός της άνθρωπος, φίλος φίλης που για κάποιο λόγο δεν ήταν του γούστου της, διαφορετικά σήμερα θα τον ψάχναμε κι αυτόν στις «Αναζητήσεις». Την άκουσε προσεκτικά. Κατά διαστήματα κουνούσε το κεφάλι όπως μόνο οι ψυχίατροι ξέρουν να κουνούν το κεφάλι, με ένα τρόπο που δεν μπορείς να καταλάβεις αν σε ακούει με ενσυναίσθηση ή αν κάνει ότι σε ακούει ενώ σκέφτεται «γαμώ την τύχη μου, με την κωλοδουλειά που διάλεξα, καλύτερα γκασταρμπάιτερ να έπλενα πιάτα στο Λεβερκούζεν». Εκείνη ξεδίπλωσε το δράμα της με κάθε λεπτομέρεια.

- Αυτά είναι όλα. Λοιπόν?
Είχε ανάγκη να ακούσει απ΄το στόμα του μια λογική εξήγηση. Ας πούμε κάτι για το φόβο των αρσενικών απέναντι στη δέσμευση. Όλα αυτά τα μήπως που βασάνιζαν το μυαλό της της είχαν τρελάνει.
- Μαράκι, σε ξέρω πολλά χρόνια και θα σου μιλήσω περισσότερο σαν φίλος παρά σαν γιατρός.
- Ναι?
- Μαράκι, όπως μου τα περιέγραψες ένα πράγμα μπόρεσα να καταλάβω.
- Ναι, ναι?
- Μαράκι, αυτό δεν είναι μουνί, είναι ο David Copperfield.