Οι άντρες δεν κλαίνε

{έχω πνίξει ό,τι ζωντανό είχα μέσα μου,

ό,τι θα μπορούσε να με πάρει και να με σηκώσει, να με κοπανήσει σε βράχια, να με κάψει σα βεγγαλικό, όμορφο, για μια στιγμή μόνο, για λίγο,

δεν υπάρχει για λίγο,

είμαι ένα business plan, με τα ρίσκα μου υπολογισμένα, το ίδιο και τις αποδόσεις, ό,τι πάρεις θα ΄ναι ίσο με ό,τι δώσεις,

μόνο να μη μου κλαις, όχι κλάμα,

μου θυμίζεις ότι σε 5 μήνες 23 μέρες και 11 ώρες θα πρέπει να γονατίσεις μπροστά μου μ΄ένα μονόπετρο κι εγώ θα πρέπει να δακρύσω από συγκίνηση, να πω δέχομαι, μετά θα πηδηχτούμε, ιεραποστολικό και απ΄τον κώλο, η περίσταση το απαιτεί, "τώρα επιτέλους μπορώ να σ΄εμπιστευτώ", θα έχω 3 οργασμούς, οι 2 απ΄το κανονικό μονόπετρο, ο τρίτος από αυτό της Durex, μετά θα κοιμηθούμε ήσυχοι, ευτυχείς, βάσει προγράμματος,

όχι, όχι, μη μου κλαις, δεν είναι στο ρόλο σου,

μέσα σου κάτι υπάρχει ακόμη ζωντανό, το βλέπω, μη φοβάσαι, μαζί θα το πνίξουμε, ξέρω καλά πώς, κοίτα με, σαν χθες έσπερνα θύελλες, μα τώρα ξέρω πώς, ξέρω τον τρόπο, όλα θα είναι ξανά υπολογισμένα, ασφαλή,
ΟΡΙΑ, ΔΙΑΟΛΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΑ,

Κυριακές-γιορτές-επετείους θα νιώθουμε στο 4, τις καθημερινές πάθος 1, συντροφικότητα 5, δέσμευση 5, έχουμε στόχους κοινούς, κοινωνική ζωή, κράτηση Σάββατο βράδυ στην Εδωδή, τα Σάββατα το πάθος εκτινάσσεται στο 3,

σου παίρνω πίπα μεθυσμένη, για μια στιγμή ξεχνώ ποιος είσαι, θυμάμαι ένα αγόρι που μου άρεσε παλιά, το διαγράφω,

είσαι αυτός που πάντα έψαχνα, μπορώ να μοιραστώ μαζί σου από το στεγαστικό μέχρι -αν κλείσω τα μάτια-το μουνί μου,

ξέρνάω στη σκέψη ότι δίπλα σου θα ξυπνώ τα πρωινά,

αααχ αυτά τα πρωινά στον ημι-υπαίθριο είναι άλλο πράγμα, θα βάλουμε περσίδες γιατί ο ήλιος είναι δυνατός και γρήγορα θα κάψει τις κουρτίνες, βρήκα και κάτι κομποζέ υφάσματα μούρλια για το σαλόνι, αχ, όταν μας φέρουν με το καλό και το καινούριο coffee table να καλέσουμε όπωσδήποτε τους γονείς σου για brunch μια Κυριακή,
μωρό μου, μαζί σου νιώθω τόσο ασφαλής.
ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΗ ΜΟΥ ΚΛΑΙΣ}

θέλω αυτό που φτύνω

Εν Τάξει

Οικογένεια Lost με 1 σκυλί κανονικό και 3 κολάζ

Έπιασα μια καλή δουλειά. Πολυεθνική, τμήμα πωλήσεων, καλά λεφτά, ασφάλεια στο βαθμό που μια δουλειά μπορεί να σου δώσει ασφάλεια στις μέρες μας.

Αγόρασα σπίτι σε προάστιο. Έχει μεγάλο σαλόνι, 3 κρεβατοκάμαρες (1 master & 2 παιδικές), πολλές ντουλάπες, ημι-υπαίθριο, 2 θέσεις στην πυλωτή. Είναι δίπλα στη μάνα μου. Θα μας βοηθά με τα παιδιά, όταν με το καλό έρθουν.

Αγόρασα αυτοκίνητο. Status σε συνδυασμό με Οικογενειακό. Να μας χωράει με τα παιδιά, όταν με το καλό έρθουν.

Έκοψα το τσιγάρο. Ασκούμαι 2-3 φορές την εβδομάδα. Αλκοόλ δεν έπινα ποτέ. Τα ναρκωτικά τα έκοψα στη μετεφηβεία. Η διατροφή μου λίγο ακόμη και θα ακολουθεί πιστά την πυραμίδα της μεσογειακής διατροφής. Ο γυναικολόγος μου λέει ότι το σύστημα δουλεύει ρολόι.

Ανανέωσα τη γκαρνταρόμπα μου. Αποχρώσεις της γης για την ημέρα, με φυσικά υφάσματα και κομψά αξεσουάρ. Μακιγιάζ διακριτικό, ίσα να δείχνω φρεσκαδούρα. Για το βράδυ μεταλλιζέ υφάσματα, φόρμες ιδιότροπες που όμως πολύ απέχουν από το πουτανέ / τραγουδιάρικο. Μακιγιάζ με τονισμένα μάτια ή χείλη. Ποτέ και τα δύο. Μαλλιά με φυσικές ανταύγειες, ξανοιγμένα λες από τον ήλιο.

Είμαι έτοιμη. Έκανα χώρο στη ζωή μου για να έρθεις, ετοίμασα προσεκτικά το σκηνικό και περιμένω να εμφανιστείς. Θα με διαλέξεις από το σωρό, θα με γονιμοποιήσεις δις και θα περάσουμε μια όμορφη ζωή, με super market κάθε δεύτερο Σάββατο. Δεν χρειάζεται να με αγαπάς. Ούτε εγώ θα σε αγαπώ. Μπορείς και να με κερατώνεις, αν θέλεις. Αρκεί να μην το μάθουν οι φίλοι μας. Καλό θα ήταν να έχεις ένα εξοχικό κοντά στην Αθήνα για να ξεσκάνε τα παιδιά τα καλοκαίρια. Α, και να είσαι φωτογενής. Πάντα ήθελα να έχω όμορφες οικογενειακές φωτογραφίες στο σαλόνι. Όλα τα άλλα τα έχω υπό έλεγχο. Όλα τα άλλα είναι εν τάξει.

Μάθανε ότι τον έχω μικρό;

Διαφορετικά δεν εξηγείται. Κάθε μέρα παίρνω στο εταιρικό μου email τουλάχιστον 50 μηνύματα με τρόπους να τον μεγαλώσω. Το ύφος των μηνυμάτων κινείται από το ήπιο "Δώσε της λίγη χαρά" στο μαστιγωτικό "Πώς ζεις με τόσο μικρό πουλί?".

Το τελευταίο, με τίτλο "beware of fake pills" είχε και την παραπάνω κατατοπιστική εικονίτσα.

Επίσης, όποιος έβγαλε τη βρώμα ότι τον έχω μικρό, τους είπε ότι δε μου σηκώνεται. Έτσι παίρνω άλλα τόσα email ημερησίως με χάπια: Cialis, Levitra, home-made παρασκευάσματα, ενέσεις, πεο-γερανούς για βαριές περιπτώσεις, ό,τι βάλει ανθρώπου νους.

Δεν ξέρω τι να κάνω για να βάλω τέλος σε αυτή την ιστορία. Εντάξει, δεν τον έχω και τεράστιο, νούμερο 18, αλλά από ορμές, βγες στη Μαβίλη και ρώτα.

Το κακό είναι ότι μπερδεύεσαι. Βλέπεις ότι δεν αντιδρώ και συνεχίζεις.
Κι αν συνεχίσεις λίγο ακόμη, τελικά θα χάσω την υπομονή μου και θα σε γαμήσω.

Απαγορεύεται η Διείσδυση

Η Ευανθία είχε μαμά μανικιουρίστ και ζωντοχήρα επίσης, που με τη σειρά της είχε λατρεία μεγάλη για την αισθηματική λογοτεχνία. Τα Άρλεκιν αγοράζονταν σε εβδομαδιαία βάση από το περίπτερο της γωνίας και στοιβάζονταν τακτικά, πλάι στο κομοδίνο της. Σε περιόδους που η επιθυμία της να ξεχαστεί γινόταν εντονότερη, οι σελίδες πετούσαν ανάμεσα στα δάχτυλά της πιο γρήγορα από το συνηθισμένο και το βίπερ τέλειωνε πριν τελειώσει η εβδομάδα. Τότε αγόραζε απρόθυμα ένα Νόρα, που συνήθως το άφηνε μισοτελειωμένο μόλις έβγαινε ο καινούριος τίτλος, «Ο Δικός της Πρίγκηπας», «Ο Άγγελος του Έρωτα», «Ένα Αθώο Ψέμα».

Η Ευανθία ήταν μοναχοπαίδι. Περνούσε ατέλειωτες ώρες ψυχαγωγώντας τον εαυτό της τα καλοκαιρινά μεσημέρια που η μαμά κοιμόταν. Είχε μάθει να περιστρέφει το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού της ποδιού, αρχικά στη φορά του ρολογιού, στη συνέχεια ανάποδα. Μετά κατάφερε το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού. Έκανε ακόμη την κοιμισμένη, εκπαιδευόταν να ξαπλώνει ακίνητη, με κλειστά μάτια, το στήθος της να φουσκώνει ρυθμικά από βαθιές ήρεμες ανάσες, ένας αναστεναγμός πού και πού, σαν από μέσα στο όνειρο. Κάποιες φορές συνομιλούσε με ένα φανταστικό φίλο που είχε. Αλλά κι αυτός όλο τα ίδια της έλεγε, δηλαδή αυτά που ήθελε ν΄ακούσει: να κάνει κουράγιο, οι κανονικοί της γονείς θα έρχονταν σύντομα να την πάρουν, σε ένα μεγάλο σπίτι με βιβλιοθήκες από τοίχο σε τοίχο και άλλα αδέλφια. Γενικά τα περνούσε αρκετά βαρετά.

Η Ευανθία ανακάλυψε τα Άρλεκιν στα 9 της. Μαζί και τον έρωτα. Σταδιακά έπαψε να περιμένει τους κανονικούς της γονείς να έρθουν να την πάρουν κοντά τους και άρχισε να περιμένει τον Εκείνον. Με διαπεραστική ματιά, θεληματικό πηγούνι, λίγα λόγια θά ‘λεγε, πολλές ευαισθησίες θα είχε, τόσες όσες θα χρειάζονταν για να κατανοήσει την άπατη ανάγκη της για αγάπη, φροντίδα, προσοχή, χωρίς καν αυτή να του την ομολογήσει. Με στιβαρά μπράτσα και φαρδιές πλάτες, επίσης, για να σηκώνει τα βάρη της κοινής τους ζωής (στα χρόνια που ακολούθησαν, η Ευανθία απέδιδε το φετίχ της κλείδας στις αμέτρητες ώρες παρακολούθησης πρωταθλημάτων κολύμβησης κατά τη διάρκεια των ατελείωτων καλοκαιρινών διακοπών, η αλήθεια όμως είναι ότι το μικρόβιο το άρπαξε από αυτά τα χρόνια του Άρλεκιν).

Για κάποιο λόγο, είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι αυτός ο Εκείνος θα εμφανιζόταν στη ζωή της ξαφνικά, πολύ ξαφνικά. Έτσι φρόντιζε πάντα να είναι έτοιμη να τον υποδεχτεί. Καθημερινά έλιωνε στο μπάνιο και στα μπιντέ. Φαντάσου να ερχόταν ο Εκείνος και να ήθελε να της σφυρίξει τον παλλόμενο ανδρισμό του βαθιά μέσα στην τρυφερή γυναικεία φύση της – θα έπρεπε να μυρίζει γιασεμί το λιγότερο. Και τα μαλλιά της θα έπρεπε να είναι φρεσκολουσμένα, η αναπνοή δροσερή, το δέρμα βελούδινο, η κυλότα σέξυ ή ανύπαρκτη (για οικονομία χρόνου, και βέβαια κάνει λάθος όποιος πιστεύει ότι η Ευανθία γνώρισε ποτέ της την μπαμπακερή κυλότα περιόδου), το σουτιέν ανύπαρκτο (αυτό ήταν λίγο πρόβλημα, γιατί οι ηρωίδες μπορεί να είχαν σφριγηλά, στητά στήθη που ταίριαζαν στην παλάμη του Εκείνου σα νά ‘χαν φτιαχτεί ειδική παραγγελία, αλλά το στήθος της Ευανθίας ήταν νούμερο 4. Με τα πολλά, το συνήθισε). Τα ρούχα δεν είχαν καμία σημασία. Έτσι κι αλλιώς οι ηρωίδες ήταν πάντα τους κακοντυμένες, μα όταν ερχόταν η ώρα που ο Εκείνος τις καλούσε σε δείπνο, απλώς έριχναν πάνω τους ένα μεταξωτό τιραντέ φόρεμα (το μόνο καλό/ακριβό πράγμα που είχαν στη ντουλάπα τους, συνήθως σε χρώμα σμαραγδί), που όμως αναδείκνυε τέλεια τις θηλυκές τους καμπύλες, φορούσαν ένα ζευγάρι σανδάλια ψηλοτάκουνα και άφηναν κάτω τα μαλλιά τους να φανεί η αρχοντιά τους. Αγόρασε και σανδάλια. Κι ένα φόρεμα μεταξωτό σατέν ασημί, γιατί κάπου διάβασε ότι είναι κόρη της Σελήνης και γιατί το σμαραγδί είναι καλό για αγγλίδες κοκκινομάλλες, με λευκό δέρμα και πράσινα μάτια.

Ο Εκείνος ήρθε τελικά. Είχε όλο το Άρλεκιν-πακέτο κι η Ευανθία ένιωσε δικαιωμένη: μετά από τόσα χρόνια ψυχαναγκασμού, άπειρους φουσκωμένους λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ και αμέτρητες γυναικολογικές μολύνσεις από την έλλειψη κυλότας, επιτέλους το όνειρο πραγματοποιήθηκε. Ο Εκείνος έδειχνε να εκτιμά τη διαχρονική ετοιμότητά της να αφεθεί στα αιφνιδιαστικά του χουφτώματα και η σχέση κυλούσε από κρεβάτι σε καναπέ, σε πίσω κάθισμα αυτοκινήτου, σε τουαλέτα club, σε παραλία, σε πισίνα, σε αμμοχάλικο, σε θάλαμο νοσοκομείου.

Χρόνια μετά η Ευανθία είχε να διηγείται όμορφες ιστορίες με απρογραμμάτιστα κουτουπώματα, μακρόσυρτα πηδήματα, να περιγράφει με απίθανες λεπτομέρειες τη συγκλονιστική κλείδα του. Είχε όλο το χρόνο να το κάνει. Γιατί τον χώρισε. Κανένα Άρλεκιν δεν έλεγε ότι δεν αρκούν τα θεϊκά γαμήσια και η πάστρα για να διατηρηθεί η σχέση. Κανείς δεν της είχε πει ότι εκτός από την τρυφερή γυναικεία φύση της έπρεπε να του ανοίξει και την καρδιά της. Κι όταν εκείνος προσπάθησε να διεισδύσει μέσα της, τρόμαξε.

End of story. Χα. Αυτή δεν είναι μια ιστορία με καλό ή άσχημο τέλος. Δεν πρόκειται για μια έξυπνη ή συγκινητική ή αστεία ή whatever ιστορία. Είναι απλά ο πρόλογος αυτού που θέλω πραγματικά να γράψω κι επειδή ούτε στον εαυτό μου δε θέλω να το παραδεχτώ, έκανα έναν πρόλογο-σεντόνι για να βαρεθούν οι επίδοξοι αναγνώστες και να μη φτάσουν μέχρι εδώ. So, here's the ζουμί: Γαμώτο, Λένα, είσαι η πιο ακριβή μου φίλη, δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά κάθε τι που λες το κρατάω μέσα μου σαν θησαυρό, σαν τη μεγαλύτερη σοφία που ξεστόμισε ποτέ σοφός πάνω σ΄αυτή τη γη. Κι αυτό που μου ‘πες χθες, ότι μόνο τον εαυτό μας έχουμε και ή θ΄ανοίξουμε και θα τον αφήσουμε να βγει προς τα έξω και όποιος περάσει και κολλήσει ευπρόσδεκτος, δαφορετικά θα ζήσουμε ζωές δυστυχισμένες, γαμώτο όχι, ρε συ, αυτό είναι πολύ δύσκολο, ειδικά όταν είσαι τρομαγμένος. Είμαι πολύ τρομαγμένη.