Everybody's gotta Learn Sometimes

(ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ. Και το κομμάτι που παίζει (παίζει να μην παίζει, μου έκανε ψες κάτι νερά, γι΄ αυτό το βρίσκεις και εδώ) από την υπεργαμάτη ταινία Eternal Sunshine of the Spotless Mind κι αυτό αφιερωμένο. Και το γεγονός ότι παρακάτω ένας γράφει-ένας σχολιάζει αποτελεί ένδειξη ότι το υπεργαμάτο τούτο blog κατεβάζει ρολλά. Ευχαριστώ).

(Αρχή τύπου "απόψε, μάγκες, θα φιλοσοφήσω")
Όσο μεγαλώνω πιστεύω όλο και περισσότερο ότι από αυτή τη ζωή έχω να μάθω 2-3 μαθήματα.

(Παράγραφος Β' τύπου "αντιστέκομαι, δε θα με πάρει από κάτω, θα το ξελαγράρω λίγο μην πέσει και το κοινό μου στα αντικαταθλιπτικά" plus "στρώνω το δρόμο για εγκωμιαστικό σχόλιο Παράξενου, αναμειγνύοντας ίσες δόσεις αυτογνωσίας, χιούμορ και πικρίας)
Το 1ο μάθημα που μου κλήρωσε για αυτή τη ζωή λεγόταν Αυτοδυναμία. Καθώς είμαι κέρατο μεγάλο και τρελά αντιδραστικό, σήκωσα το μπαϊράκι μου και είπα όχι μωρή πτάνα ζωή, αυτό το μάθημα εγώ δεν θα το πάρω, σα στρείδι θα κολλάω στο βράχο του μιανού και του αλλουνού κι ας μου πάρει 300 ζωές για να περάσω πίστα -άσε, Sofo μου, που παίζει και να μην υπάρχει άλλη πίστα. Γενικά την είδα λες και πρόκειται για ιστορία 4ης Δέσμης και σταρχίδια μου άμα δεν περάσω Πανεπιστήμιο, θα γίνω τεχνίτης, θα δουλέψω σ΄εργοστάσιο κορδελιάστρα σαν την Άντζελα Δημητρίου.

(Συνέχεια τύπου "Καρκίνος είμαι και το κέφι μου θα κάνω και θα πω και μια κουβέντα για το ένδοξο παρελθόν παραπάνω")
Στην αρχή, η ζωή ήταν υπομονετική. Σου λέει, ζώον είναι, να το πάρουμε με το μαλακό, μην το αγριέψουμε. Μου ρίχνει λοιπόν στο δρόμο μου έναν άντρα που πολύ τον αγάπησα τελικά, ο οποίος μου έλεγε με τον τρόπο του "Προχώρα, μόνη σου πρέπει, άνοιξε φτερά κι άμα θέλεις να ξαναγυρίσεις, βλέπουμε". Έβλεπε την ανάγκη μου για λίγη αγάπη, για λίγη ασφάλεια, αλλά ήξερε ότι δεν αρκούσε να μου δώσει το ψάρι στο πιάτο, έπρεπε να με μάθει να ψαρεύω. Επίσης ήταν αρκετά άντρας για να μην κολακεύεται από μια γκόμενα εξαρτημένη και να μη φοβάται ότι μια γκόμενα δυνατή θα του έφευγε, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Πείσμωνα, ήθελα να μου πει ότι θα είναι εκεί για πάντα, με τον δικό μου τον τρόπο, τον απλό. Δεν έβλεπα μπροστά μου, δε χρειαζόταν να το πει, εκεί ήταν, πάντα, δίπλα μου, αλλά εγώ ήθελα να το ακούσω. Με τον δικό μου τρόπο. Του θύμωνα, του κάκιωνα, δεν το χωρούσε το μυαλό μου ότι οι χειρισμοί μου δεν περνούσαν, υπήρχαν τόσοι πρόθυμοι να ικανοποιήσουν τα καπρίτσια μου, γιατί όχι κι αυτός; Btw, αυτός ο άντρας που πολύ αγάπησα στη ζωή μου είναι ο ίδιος άντρας που κεράτωσα ανελέητα. Επί χρόνια προσπαθούσα να φύγω από κοντά του, τον μισούσα που δε δεχόταν να παίξει τον πατερούλη, που πάντα ήταν αληθινός, ευθύς, ωμός. Τον αγαπούσα για τους ίδιους ακριβώς λόγους και για αμέτρητους άλλους, που ανακάλυψα εκ των υστέρων -είχα και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, lucky me, μην είμαι αγνώμων, η ζωή έχει υπάρξει περισσότερο από γενναιόδωρη μαζί μου. Το μάθημά μου όμως δεν ήθελα να το πάρω.

(Αρκετά με το παρελθόν, ας φιλοσοφήσουμε ξανά για να δικαιολογήσουμε το ξεκίνημα του ποστ)
To θέμα είναι ότι η ζωή έχει τους τρόπους της να σου δίνει τα μαθήματα που πρέπει να πάρεις. Χτυπιέσαι κάτω, λες στ΄αρχίδια μου, να μένω μετεξεταστέα στον αιώνα τον άπαντα, είσαι επίμονη αλλά επίμονη είναι και η ζωή. Κι αφού είδε κι απόειδε, αποφάσισε να με αρχίσει στα χαστούκια.

(Μπααα, πάλι για το παρελθόν θα μιλήσω, δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει λυτρωμός)
Πάνε λοιπόν 5 χρόνια που είπα θα τον κλείσω τον κύκλο, τέρμα τα παιχνίδια, θα γίνω άνθρωπος, θα είμαι ειλικρινής. Ήταν άνοιξη, όπως τώρα. Στη ζωή μου μπήκε ένας άντρας-ευλογία. Ήμουν ειλικρινής. Του είπα "θέλω μόνο ν΄ακουμπήσω πάνω σου τη ζωή μου, θέλω μόνο να μου πεις ότι όλα θα είναι εντάξει, θέλω μόνο να νιώσω ασφαλής". Μου είπε "Εντάξει". Και ακούμπησα. Όλη μου τη ζωή. Πόσο χρόνο θέλει μια ζωή για ν΄ακουμπήσει πλήρως; Εμένα μου πήρε κάτι λιγότερο από 12 μήνες. Όμορφοι μήνες, με γέλια και χαρές. Και τότε ο άντρας-ευλογία μου τράβηξε το χαλάκι κάτω απ΄τα πόδια. Και ξεκίνησα να μελετώ το μάθημα που επί χρόνια αρνιόμουν να μελετήσω.

(Ας δείξω έλεος, άνοιξη είναι, ο κόσμος έχει τα δικά του προβλήματα, π.χ. χοληστερίνη στα κόκκινα από το αρνί, γιατί να ασχοληθεί με το δικό μου παρελθόν; ΟΚ, θα το μαζέψω αλλά πρώτα ένα χορταστικό απόσπασμα γεμάτο κέφι-κέφι-κέφι για όσους αγαπούν την Εύα Ομηρόλη π.χ. ή την Αλκυόνη Παπαδάκη - μακριά από μας)
Σήμερα νομίζω ότι είμαι ξεφτέρι. Μόνη μου προχωρώ, το εμπέδωσα, δεν υπάρχει μαζί ρε, μόνη μου όλα, κοίτα με, μπορώ, στέκομαι, χωρίς χέρια, πατέρας μου και μάνα μου εγώ, έτοιμη να αντεπεξέρθω στα χειρότερα, αρρώστιες, δουλειές, θλίψεις, όλα τα μπορώ, είμαι αυτό που ποτέ δεν ήθελα να γίνω, αυτόνομη, χάρη σε σένα, σε σένα που τράβηξες το χαλάκι κάτω από τα πόδια μου.

Και σκληρή, ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΙΑ ΑΜΥΝΑ, ολόκληρη ένα κέλυφος, από γρανίτη, αδιαπέραστο.

Συχνά πυκνά ερχόσουν κι έστεκες απέναντί μου, αμήχανος. Στα χέρια σου ένα σφυράκι από πλαστελίνη. Μέσα από το γρανιτένιο κέλυφος έσκουζε αδύναμα η ψυχή μου, μονότονα, τις ίδιες πάντα φράσεις: "ΘΕΛΩ ΝΑ Σ΄ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ ΞΑΝΑ. ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ". Αλλά δεν άκουγες. Η γυναίκα που έγινα, η αυτόνομη, η δυνατή, η φοβισμένη μέχρι θανάτου, ούρλιαζε παραγγέλματα στρατιωτικά, επιθεωρούσε το κέλυφος γύρω γύρω, να μη βρεις ούτε μια μικρή χαραμάδα για να χωθείς, εσύ κι ο πόνος. Σάστιζες, έχεις αλλάξει, μου έλεγες, δεν είσαι το γλυκό, εύθραυστο κορίτσι που γνώρισα. Κι εγώ μέσα απ΄το κέλυφός μου έκλαιγα, κοίτα, φώναζα, εδώ, μέσα, εδώ είμαι, βγάλε με, εγώ είμαι, το ίδιο πλάσμα που σου γελούσε και σου έγραφε παραμύθια για τα γενέθλιά σου και γλύκες σε post it, να βρίσκεις στις τσέπες του σακακιού σου στο γραφείο και να με σκέφτεσαι, εδώ είμαι, κοίτα με, ΦΟΒΑΜΑΙ.

(Επιτέλους, γιούπι, μπράβο, 400 λέξεις μετά φαίνεται ένα φως στην άκρη του τούνελ, αυτό που από την αρχή ήθελα να πω, better late than never, πάντα τέτοια!!!! Πάρτο ΌΟΟΟΛΟ δικό σου)
Είναι ξανά άνοιξη τώρα. Κλείνει ξανά ο κύκλος. Τώρα. Το πέρασα το μάθημα. Με 10 και τόνο. Έχω γλείψει τις πληγές. Έχω κατανοήσει. Έχω συγχωρήσει. Το γρανιτένιο κέλυφος το έξυσα με τα νύχια μου, είναι έτοιμο να σπάσει. Αρκεί ένα σφυράκι από πλαστελίνη. Εδώ είμαι. Βγάλε με. Θέλω.

ΥΓ1. Σταματάω να φτύνω αυτό που θέλω, ΟΚ Sofo?
ΥΓ2. Το Μάθημα Νο 2 λέγεται Εμπιστοσύνη. (Ψιτ, Meet me in Montauk...)

Clementine: Joely? What if you stay this time?
Joel: I walked out the door. There's no memory left.
Clementine: Come back and make up a goodbye at least, let's pretend we had one... Goodbye, Joel. Joel: ...I love you...
Clementine: ...Meet me in Montauk...

The Fountain και οι 7 Ταινίες που έγιναν 21

(Πάτα το podcast στα δεξιά, να παίξει μουσικάρα. Αν δεν έχεις δει την ταινία, να τη δεις. Η happy friend μου είπε ότι οι κριτικοί το έθαψαν, ένας λόγος παραπάνω δηλαδή για να τη δεις. Ή που θα φύγεις με το κεφάλι γεμάτο εικόνες και σκέψεις ή που δε θα καταλάβεις τίποτα και θα σιχτιρίσεις. Στη δεύτερη περίπτωση, απορώ πώς βρέθηκες εδώ.)

Αγαπημένη σκηνή: σεξ στη μπανιέρα. Όποιος έχει προσπαθήσει να κρατηθεί από ένα άλλο κορμί για να ξορκίσει, έστω μια στιγμή, το θάνατο, την αρρώστια, την τρέλα, καταλαβαίνει γιατί.

500 τόσα χρόνια ψάξιμο κι όλα αυτά για να καταλάβει ο Hugh Jackman αυτό που ήταν μπροστά στα μάτια του από την αρχή: άστο να πάει, ρε Hugh, θα έπρεπε να το είχες μυριστεί, με death and taxes δεν την παλεύουμε, βγες να δεις το πρώτο χιόνι και αποχαιρέτα τη τη Rachel που χάνεις.

Αποδοχή: Μαγική, δύσκολη λέξη. Δες με πώς χωρίζω, δες με να φτιάχνω τη δική μου sci fi ιστορία αγάπης, παρακολούθησε τη λύσσα που με πιάνει να τα φέρω όπως τα έχω μέσα στο μυαλό μου, την προσπάθεια να αποτρέψω τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων, να σηκώσω φράγματα, κοίτα τη φάση της άρνησης πώς κρατά χρόνια ολόκληρα, πώς γυρνάω σαν τη γοργόνα και ρωτάω για ένα βασιλιά Αλέξανδρο, ζει για δε ζει, αφού ζει, κάπου είναι και θα έρθει, είχε απεργία το Μετρό, κλείσαν οι αγρότες τα Τέμπη, έχει το Ελ Βενιζέλ πάγο στους διαδρόμους προσγείωσης, θα έρθει σου λέω, και μετά θα πάρουμε και την Πόλη. 500 και βάλε χρόνια μοναξιάς και αναζήτησης μετά γίνομαι ο Πρώτος Άνθρωπος, αποφασίζω να κηδέψω την τελειωμένη σχέση, όσα φράγματα και να ορθώσεις η φυσική ροή των πραγμάτων δεν εμποδίζεται από τη θέληση, κανένα σύμπαν δε συνομωτεί επειδή εσύ τυφλώνεσαι από το κακομαθημένο "θέλω" σου, άστο να πάει, πουλάκι μου, let go, my little bird, φάγαμε ήττα.

Και μετά σκέφτομαι ότι αν ο Αρονόφσκι δεν ήταν τυφλωμένος από την εμμονή του, αυτή η ταινία δεν θα είχε γυριστεί ποτέ, 6 χρόνια το πάλευε ο μάστορας, έκοψε τα budget στα μισά, έφαγε χλαπάτσα από τον Brad Pitt και την Kate Blanchett, τους πρωταγωνιστές που αρχικά είχε "κλείσει", τίποτα αυτός, εκεί, βρήκε τρόπο και την έκανε, με Mayas από τη Guatemala, πυραμίδες and all. Γενικά, σκέψεις πολλές. Εκεί που το Requiem for a dream με είχε αφήσει μουδιασμένη, το The Fountain, ταινία ορθάνοιχτη σε ερμηνείες, με άφησε με πολλές απορίες σχετικές με την πλοκή (μέχρι που κατέληξα ότι πλοκή δεν υπήρχε), κι άλλες τόσες για την πάρτη μου.

Μ΄αυτά και με τ΄άλλα, βαλάντωσα στο cinema, τέτοιο λυγμό από τις "Ώρες" νομίζω είχα να ρίξω κι όταν άναψαν τα φώτα, με σουρωμένη mascara και ματωμένα μάτια, μ΄έπιασε νευρικό γέλιο, επί 5 λεπτά χαχάνιζα χωρίς σταματημό.

Γυρίσαμε με τα πόδια όλο το δρόμο Ακαδημίας-Μαβίλη, να κουραστούμε, να φύγει το κεφάλι μας απ΄τις εικόνες. Στη Μονή Πετράκη απέξω μας πήρε και μας σήκωσε η μυρωδιά του γιασεμιού, η Ντ. επέμενε ότι ήταν νυχτολούλουδο, εγώ, με την προσφάτως αναγεννημένη όσφρησή μου λόγω της διακοπής του καπνίσματος (αχ, πόσο θά ΄θελα να με πάρουνε ξανά τίποτις ντουμάνια Marlboro Lights), ήμουν αμετακίνητη. Ήταν γιασεμί και έφτασε το καλοκαίρι.

Ώρα και για την παραγγελιά που μου έκαναν οι adomiel, leon και Nick the Cynic. Αντί για 7 ταινίες, ορίστε 7 κατηγορίες (κλέβω, το ξέρω, αλλά πονούσε η ψυχή μου με τόσες που έπρεπε να αφήσω απέξω):

1. American Beauty / Old Boy / Irreversible (με σκοτωμούς)

2. 2046 / Gattaca / ΑΙ (διαστημικά)

3. Τhe Insider (γιατί έκοψα το τσιγάρο)

4. O Πιανίστας / Ο θρύλος του 1900 / Moulin Rouge (θέ μου, ας γράφεται έτσι, νυστάζω υπερβολικά για να το κάνω google - Μουσικοχορευτικά)

5. 81/2 / Η πριγκίπισσα και ο πολεμιστής / Τρέξε Λόλα Τρέξε (Ε.Ε.)

6. 6η Αίσθηση / Οι Άλλοι / Η Προφητεία / Τhe Shine / Misery / Psycho (γιατί είμαι τρομολάγνα)

7. Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη / Zoolander / Alfie (γιατί τελικά είμαι χαζογκόμενα)

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να πετάξω το μπαλάκι τόσο καιρό μετά. Όποιος θέλει ας πάρει σειρά, εδώ ή στο blog του.

Η Επανάσταση που Άρχισε από τη Μουσική

Όλα τα χρόνια που πέρασα μέσα σε σχέσεις άφηνα τους συντρόφους μου να πιτσιλίζουν το λευκό καμβά των προτιμήσεών μου με τα δικά τους χρώματα. Βουνό ήθελε ο Χ? Βουνό θα πηγαίναμε. Καταδύσεις γούσταρε ο Ψ? Την επόμενη στιγμή βρισκόμουνα με την ψαροντουφεκοστολή. Στα 4 προτιμούσε ο Ω? Γόνατα και παλάμες βγάλανε πληγές από το μπρούμυτο. Κανένα πρόβλημα.

Αυτή η να την πω ευελιξία, η ανοιχτωσιά, το ανοιχτό μυαλό κράτησαν μέχρι και πριν από 2 χρόνια που κάποιος προσπάθησε να μου επιβάλλει συμπεριφορές, τρόπο ζωής, πιστεύω. Στην αρχή δεν αντέδρασα. Κάποια στιγμή όμως μουλάρωσα. Ε, φιλαράκι, πού πας? Πάρτο αλλιώς. Ξαφνικά άρχισα να έχω δικά μου θέλω και δε θέλω, να τα οριοθετώ και να τα υπερασπίζομαι. Και από το συντροφικό πλάσμα που προκειμένου να βρίσκεται με τον αγαπημένο του θα πήγαινε και στου βοδιού το κέρατο, τα στήλωσα και πέρασα στο αντίθετο άκρο.

Η επαντάσταση άρχισε από τη μουσική. Μετά από ατελείωτες ώρες Kevin Yost και Ronny Jordan ήρθε η ώρα του Σώτη Βολάνη. Αποφάσισα ότι το τραγούδι πρέπει να έχει λόγια για να το νιώσω και μάλιστα ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Διότι δεν καταλαβαίνω κύριος πώς έρχεσαι στο κέφι με έναν ρυθμό που επαναλαμβάνεται μέχρι να σιχτιρίσει ο παραγωγός και να πει μπάστα, μέχρις εδώ, πρέπει να κλείσουμε. Καλλιτέχνη, βρες ένα ελαφρώς παραλλαγμένο ντάπα ντούπα και πάμε να ηχογραφήσουμε το επόμενο κομμάτι.

Ο τρελός πανικός γινόταν στο αυτοκίνητο. Εκείνος ερχόταν εφοδιασμένος με δεκάδες CD (όλα ίδια, στο σταυρό που κάνω), αλλά εγώ είχα με το μέρος μου το ραδιόφωνο, και μάλιστα το ραδιόφωνο της επαρχίας στα κατσάβραχα που γυρνούσαμε κάθε φορά. Και το ραδιόφωνο της επαρχίας δεν είναι παίξε γέλασε, είναι hardcore. ¨Εχει όλα τα σουξέ της εποχής, με added bonus όλα αυτά που δεν θα γίνουν ποτέ σουξέ καμιάς εποχής. Τα τραγουδούσα όλα. Ήξερα δεν ήξερα τους στίχους. Το μυστικό είναι να πιάσεις την κεντρική ιδέα: έρωτας, χωρισμός, ένας κερατάς, μια τσουλίτσα που κάνει νάζια, η πουτάνα η τύχη που έριξε τον καλλιτέχνη στο διπλανό τραπέζι πίστα με τον πρώην δεσμό που τα σπάει με τον καινούριο της δεσμό, πιοτά, τσιγάρα, τέτοια. Τρελό κέφι.

Φυσικά η επανάσταση δεν έμεινε εκεί. Το αποτέλεσμά της ήταν ότι πέταξα στα σκουπίδια ό,τι ήταν δικό του, μαζί και πολλά που είχαν γίνει με τον καιρό δικά μου. Και καθώς κανείς δεν πήρε τη θέση του, έμεινα κενή από γούστα, προτάσεις, συνήθειες. Προσφάτως ανακάλυψα ότι προσπαθώ να γίνω πολλά από αυτά που θα σιχαινόταν, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το θέμα είναι ότι η φύση απεχθάνεται το κενό, επομένως έστρωσα σιγά σιγά τον κώλο μου κάτω, να ανασυνθέσω εμένα.

Ξεκίνησα και πάλι από τη μουσική. Τόσα χρόνια μέσα σε σχέσεις εκτός από την ανοιχτωσιά διατηρούσα και την απολύτως αστήριχτη πεποίθηση ότι κάθε σχέση είναι για πάντα, επομένως πάντα θα υπάρχει μουσική στο σπίτι. Έτσι εδώ και 1 χρόνο στο σπίτι μου θα βρεις μόνο κάτι συλλογές από το Βήμα της Κυριακής με τη Σοφία Βέμπο (παρένθεση: δεν αγοράζω CDs, κατ΄ εξαίρεση αγόρασα πέρυσι το καλοκαίρι τα άπαντα του Νότη Σφακιανάκη από έναν γλυκό πακιστανό στην Αίγινα, αφενός γιατί περνούσα μεγάλο νταλκά και πίστευα ότι το να τραγουδήσω το "Παράλληλα, προχωράμε παράλληλα, κι όλα είν΄ ακατάλληλα για να σμίξουμε πάλι" θα έκανε το νταλκά να περάσει, και αφετέρου γιατί είχα βαρεθεί να ακούω την Τσαλιγοπούλου να τσιρίζει για τα "Παιδιά των Δρόμων" - μουσική επιλογή της εξίσου νταλκαδιασμένης παρέας μου. Συμπέρασμα: ο νταλκάς σκοτώνει τη μουσική, όχι η πειρατεία).

Αφού ξεχαρμάνιασα με τα soundtracks των αγαπημένων μου ταινιών, πέρασα στα εφηβικά μου κολλήματα και κατέβασα τα άπαντα των Bono, U2, Prince, Queen, Bryan Ferry, George Michael, μετά μου κόλλησε στον εγκέφαλο μια σκέψη: να βρω εκείνη τη συλλογή με jazz διασκευές που είχαμε λιώσει το πρώτο καλοκαίρι που γνωριστήκαμε με τον Β. Όλη μέρα χθες έλιωσα το μυαλό μου, προσπαθούσα να θυμηθώ ρυθμούς, λόγια, ατμόσφαιρα, κάτι, κάτι να πιαστώ. Τίποτα. Έβαλα στο ψαχτήρι τις λέξεις jazz collection, μου έβγαλε 30 αποτελέσματα, όχι αυτό που ήθελα. Έβαλα μόνο τη λέξη collection, μου έβγαλε 7,997 αποτελέσματα, άρχισα να ψάχνω (ναι, έτσι παραγωγικά περνώ το χρόνο μου για όποιον αναρωτιέται).

Είχα φτάσει στα μισά του ψαξίματος, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου να βρω αυτή τη συλλογή, απλώς έπρεπε να την ακούσω ξανά, δεν είμαι λευκός καμβάς, είμαι ένας καμβάς ποτισμένος με τις πιτσιλιές που έριξε ο αυτός, ο εκείνος, ο άλλος και αυτό δεν είναι τελικά τόσο κακό, ποιος ξέρει χωρίς αυτές τις παρεμβάσεις τι θα ήμουν τώρα. Με είχε πιάσει μανία, αυτό το CD μπορεί να ήταν δική του επιλογή αλλά είχε γίνει και δική μου, ήταν ένα ολόκληρο καλοκαίρι μου, ήταν ένα κομμάτι απαραίτητο για την ανασύνθεσή μου, γαμώτο, θυμήθηκα ότι πριν χωρίσουμε του είχα ζητήσε να αποθηκεύσει σε CD τις εκατοντάδες φωτογραφίες που μου είχε τραβήξει και είχα ζητήσει κι αυτή τη συγκεκριμένη συλλογή και ποτέ δεν μου τα έδωσε.

Όσο έψαχνα η μουσική έπαιζε στο laptop χωρίς να την προσέχω, κάποια στιγμή το αυτί μου έπιασε το Bittersweet Symphony των Verve.

VERVE, ρε πούστη μου, Verve Remixed! Κατέβασα και τα 3. Έβαλα το "Don't Explain". Εκείνο το πρώτο καλοκαίρι δεν είχα ιδέα πόσες φορές θα έλεγα "Hush there, don't explain, just say you'll remain".

Τώρα που το πρώτο κομμάτι μπήκε στη θέση του, νιώθω λίγο γλυκιά.

Νομίζω ότι εRωτεύομαι - 2

γυρΝάς σπίτι, η ώΡα 2 π.μ.,

μέΝεις 1 ώΡα

στοΝ καναπέ σαν τη λοβοτομημένη, να μη θέλεις να καπνίσεις, να φας ή να πιεις, λες και ξαφνικά η καθήλωση στο στοματικό στάδιο πήγε πεΡίπατο,

απλώς κοιτάζεις κάποιο απροσδιόριστο σημείο απέΝαντι χωΡίς

Να βλέπεις και στο μυαλό σου παίζει σε flashback το βΡάδυ

που πέρασε και Νιώθεις ότι όλα τα έκανες λάθος αλλά και σωστά, πώς χάΡηκες

σαΝ πιτσιΡίκι

που του φέραΝε το χΡιστουγεννιάτικο

παιχΝίδι του όταν ήΡθε,

πώς μιλάς γι΄αυτόΝ στους άλλους και το πιο σημαντικό, θυμάσαι, θυμάμαι την πΡώτη

φορά που σε είδα κι όλες τις υπόλοιπες φορές, πώς σ΄έχω ξεχωρίσει μέσα μου και πώς όταΝ είσαι κοντά όλα είναι καλύτεΡα,

βεβαίως, όλα μπορείς Να τ΄ αλλάξεις είπες, κι αυτό εμένα με κάνει να νιώθω ασφαλής γιατί νομίζω ότι εγώ δεν είμαι μέσα σ΄ αυτά τα όλα, γιατί κάθε φοΡά

που σου μιλάω Νομίζω ότι καταλαβαίνεις όλα αυτά που δεν σου λέω -όχι γιατί δε θέλω, αλλά γιατί δε χΡειάζεται-

και παρόλα αυτά είσαι εκεί, πάΝτα, να με νοιάζεσαι, να με ακούς να λέω "μέσα μου δε νιώθω καθόλου δυνατή, δε θέλω άλλο νά 'μαι δυνατή, θέλω απλώς να είμαι το κοΡιτσάκι

κάποιου, Να με πάΡει

απ΄το χέρι και Να μου πει μην ανησυχείς τώΡα,

όλα θα πάΝε καλά" και δεν ξέΡω

αΝ τΡομάζεις

με αυτό ή αΝ ξέΡεις

πόσο κοΝτά έχεις βΡεθεί

στηΝ ψυχή μου, κοντά, πολύ κοντά, και πως χθες βΡάδυ,

για μια μαγική στιγμή, κατάλαβα πως η αγκαλιά σου είΝαι το πιο όμοΡφο μέρος που έχω βρεθεί εδώ και πολύ καιρό.

Νομίζω ότι εRωτεύομαι