Πέμπτη, Νοεμβρίου 16, 2006

Υιοθετήστε ένα bamboo

Η μαγκουφίαση είναι δύσκολο πράγμα. Πρόκειται για την αίσθηση πως είσαι Ο-λ-ο-μ-ό-ν-α-χ-ο-ς στον κόσμο και δεν υπάρχει εκεί έξω κανένας να ακούσει τις χαρές και τις λύπες σου και να σου κάνει το ανάλογο πατ-πατ πού και πού (κάτι τύποι σαν τoν Γιάλομ το λένε μοναξιά, εγώ πάλι που το νιώθω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θα το λέω μαγκουφίαση γιατί έτσι μου αρέσει). Οι προσεγγίσεις που επινοώ για την αντιμετώπισή της αλλάζουν καθώς μεγαλώνω. Παλιότερα π.χ. φανταζόμουν ότι αν έκανα παιδιά θα γιατρευόμουν. Ευτυχώς που δεν έκανα, τα καημένα θα δούλευαν μια ζωή για να πληρώνουν τον ψυχοθεραπευτή τους.

Στα 18 μου ήθελα να κάνω παιδιά. Κομμάτι δύσκολο, από πολλές απόψεις. Υιοθέτησα ένα χρυσόψαρο. Το φώναζα Μάρκο. Ο Μάρκος ήταν καλός ακροατής. Τα ξημερώματα, που γυρνούσα από τη δουλειά, ο Μάρκος άκουγε υπομονετικά όλους μου τους φόβους, τις σκέψεις, τα παράπονα. Ένα πρωί μπήκα στο μικρό μου διαμέρισμα και βρήκα το Μάρκο τούμπανο, μέσα στη γυάλα του, να κοιτάζει απλανώς το ταβάνι. Σκέφτηκα πως τα προβλήματά μου του έπεσαν βαριά και αυτοκτόνησε. Λυπήθηκα και του κράτησα μικρή κακία.

Στα 25 μου ήθελα να κάνω παιδιά. Ο that special someone δεν ήταν έτοιμος να μπει στο ρόλο. Υιοθέτησα έναν τεράστιο, μαύρο σκύλο που συνάντησα τυχαία στη γειτονιά. Με κοίταξε με κάτι τεράστια, υγρά, τσιμπλιασμένα μάτια κι ένιωσα ότι είχαμε πολλά κοινά. Τον φώναζα Mac (ήταν από τα Highlands) και η σχέση μας, αν και σύντομη, ήταν εξαιρετικά rewarding και για τους δυό. Τον πήγαινα συστηματικά στον κτηνίατρο (αν και σχετικά νέος, υπέφερε από όλα τα δεινά που φέρνει η ανέστια ζωή), εγώ που ούτε τον εαυτό μου δεν είχα διάθεση να φροντίσω τότε, με έβαλε σε πρόγραμμα (με ξυπνούσε χώνοντας τη μουσούδα του κάτω από το πάπλωμα), πηγαίναμε συνέχεια βόλτες.

Μια μέρα με λαχτάρησε χοντρά. Ήμασταν στο Καλλιμάρμαρο και παίζαμε με ένα βελανίδι όταν κάποια στιγμή τρελάθηκε και έτρεξε μακριά μου, διέσχισε τη γεμάτη λεωφόρο ενώ εγώ πάθαινα απανωτά εγκεφαλικά και χάθηκε μέσα στον Εθνικό Κήπο. Έκλαιγα δυο μέρες. Ώσπου τον βρήκα να με περιμένει στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα πρωί. Δε χάρηκα. Με είχε εγκαταλείψει, δεν είχε εκτιμήσει την αγάπη μου, δεν τον ήθελα πίσω. Τον πήρα στο σπίτι, τον τάισα, τον έκανα μπάνιο, βεβαιώθηκα ότι ήταν καλά και την επόμενη μέρα τον πήγα στη Βάρκιζα να παίξει με άλλα σκυλιά και έφυγα. Μέρες μετά, οι γείτονες μου έλεγαν πως τον έβλεπαν να τριγυρίζει κοντά στο σπίτι μου. I didn’t give a fuck. Ο that special someone μου είπε ότι είμαι κλινική περίπτωση (κάτι ήξερε, ήταν και Ψ). Του είπα ότι το ξέρω, αλλά δεν μπορούσα να ζω με κάποιον που από στιγμή σε στιγμή μπορεί και να με άφηνε για την παλιά του ζωή.

Στα 30 μου πήρα το πρώτο μου βραβείο για τη δουλειά μου. Γύρισα σπίτι γεμάτη χαρά, πέταξα κάτι ασημί πέδιλα που με είχαν τσακίσει όλο το βράδυ, κάθισα στον καναπέ κι έκλαψα 2-3 ώρες που δεν υπήρχε κανένας να μοιραστώ μαζί του αυτή τη χαρά. Την επόμενη μέρα υιοθέτησα ένα bamboo. Δεν έχει κάτι ιδιαίτερο, είναι από αυτά τα απλά bamboo που πουλάνε παντού, λεπτό, πράσινο, με κόμπους και 2 στροφές γύρω από τον εαυτό του. Του αγόρασα ένα ωραίο λεπτό βάζο, του έβαλα λίγο νεράκι, το τοποθέτησα στο σαλόνι. Καμιά φορά του μιλάω, καμιά φορά αγγίζω τα καινούρια πράσινα φυλλαράκια που ξεπετάγονται από τους πάνω κόμπους. Σπανίως του αλλάζω το νεράκι του. Κι αυτό μεγαλώνει.

Δυο χρόνια τώρα το bamboo δεν ζητάει τίποτα, δεν παραπονιέται, είναι εξίσου καλός ακροατής με το Μάρκο, δεν μπορώ βεβαίως να του βάλω ένα λουρί και να το πάω βόλτα στο πάρκο όπως τον Mac, αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν θα μου πεθάνει και δεν θα μου φύγει. Και πλέον μπορώ με βεβαιότητα να συστήσω την υιοθεσία ενός bamboo ως φάρμακο κατά της μαγκουφίασης (ακόμη και σε κλινικές περιπτώσεις που πάσχουν από άγχος αποχωρισμού, όπως εγώ).

10 Comments:

Blogger deadend mind said...

πολύ ωραίο κείμενο.. :)
μόνο που αντιπαθώ σφόδρα αυτά τα μπαμπού! κάτι άλλο σε αθάνατο και χωρίς τάσεις φυγής έχεις να μου προτείνεις; ;)
χάρηκα πολύ που σε βρήκα.

11/16/2006 1:50 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Την επόμενη φορά που θα σε πιάσει η μαγκουφίαση σκέψου το εξής:
Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τις ζωές μας είτε γατί το θέλουν, είτε γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Ούτως ή άλλως κάποια στιγμή όλοι φεύγουμε, ΟΡΙΣΤΙΚΑ.
Σημασία έχει να προλάβεις να γνωρίσεις ανθρώπους, να έχεις την τύχη ν'αγαπήσεις, την ευτυχία ν'αγαπηθείς, τη δύναμη να προχωρήσεις μπροστά και την ηθική ικανοποιήση πως έζησες τη ζωή σου, όπως επέλεξες... 'Your way'.
Πριν είναι πολύ αργά...

11/16/2006 5:24 μ.μ.  
Blogger Lost said...

@ deadend mind: καλώστο. Χμμ, φίκος μπέντζαμιν? Μια Kelly Bag? Ένα ρολόι Cartier? Γιαυτό σου λέω, βολέψου με το μπαμπουδάκι, δεν είμαστε για έξοδα τώρα

@ happyland: Ντάξει, ωραία, 2 χρόνια τώρα αυτά σκέφτομαι και δεν θέλω να δω άνθρωπο. Κάτι άλλο????Είπαμε, έχω άγχος αποχωρισμού. Πόσα post να ανεβάσω για να το εμππεδώσεις πια?

11/16/2006 8:28 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Μπαμπού, ε;;;
Λες;;;

Εγώ όμως θέλω μια γατούλα!!!

Τι να κάνω γιατρέ μου;;;

11/16/2006 8:51 μ.μ.  
Blogger Lost said...

Ξέχασέ το, δεν έχεις ακούσει για όλες αυτές τις γιαγιάδες που τις βρίσκουν πεθαμένες 2 μήνες μετά, ανάμεσα σε 23 πεινασμένα γατιά????

11/16/2006 8:55 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Να το ξεπεράσεις...

11/17/2006 1:13 π.μ.  
Blogger Aurelia Aurita said...

Καλο ακουγεται το μπαμπου,αλλα κατι δε μ'αρεσει σ'εκεινο το"δε ζηταει τιποτα"...Μηπως να προχωρησεις σ'ενα λιιιγο πιο απαιτητικο λουλουδακι;Ισως στεναχωρεθεις λιγο περισσοτερο αν σου παθει κατι,αλλα θα χαρεις πιο πολυ που θα μεγαλωνει,αν βαλεις λιγη απ'την ψυχη σου...:-)

11/17/2006 2:49 π.μ.  
Blogger Adomiel said...

Έχω τέσσερα μπαμπού... ομολογουμένως όχι ως αντίδοτο στη μαγκουφίαση... οπότε δεν τους μιλάω και τους αλλάζω μόνο νεράκι... λες αυτό να ευθύνεται που το ένα έχει κιτρινίσει κατά τα 3/4 ενώ και των υπολοίπων τα φυλλαρακια ειναι κατακίτρινα... και τα έχω κανένα 9μηνο...δε ρωτάς το δικό σου τι λάθος κάνω; δε θέλω να ψοφήσουν τελείως...! :-(

Καλημέρα... :-)

11/17/2006 11:30 π.μ.  
Blogger gelial said...

ουουου σε καλό δρόμο είσαι :)

11/22/2006 11:29 μ.μ.  
Blogger Lost said...

Με καθυστέρηση, λόγω τρελού πηξίματος:
@ aurelia: άσε, δεν παίζει, είμαι ΚΑΙ απίστευτα ανεπρόκοπη
@ adomiel: το ρώτησα. δεν μου απάντησε. θα είμαστε σε επαφή για νεότερα
@ gelial: λες?

11/24/2006 3:19 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker