Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2006

Γενέθλια: 11+11+1969=11

Κάθε μας πράξη αποτελεί μια δήλωση. Ακόμη κι η απουσία μιας πράξης αποτελεί δήλωση. Το να μη σηκώσεις το τηλέφωνο για να ευχηθείς χρόνια πολλά σε κάποιον που αγαπάς, μπορεί να κρύβει πολύ μεγαλύτερη επιθετικότητα από ένα υβριστικό τηλεφώνημα. Κάποια στιγμή όμως οι εμμονές πρέπει να οδηγούνται σε ένα τέλος. Έστω και 11 χρόνια μετά, ο ομφάλιος λώρος που με θρέφει και με καταστρέφει κόπηκε (?), απλώς με το να μην σηκώσω το τηλέφωνο να πω ένα χρόνια πολλά.

Αν έτρωγα τα νύχια μου, χθες θα είχα φάει τα δάχτυλα μέχρι που να φανεί κόκκαλο. Αν έπινα, δεν θα μου έφτανε η κάβα του galaxy τιγκαρισμένη για το πάρτυ της Πρωτοχρονιάς. Ούτε τα νύχια μου τρώω, ούτε πίνω. Χθες δεν είχα καμιά παρηγοριά, κανένα δεκανίκι, ούτε καν τη δουλειά. Ήταν Σάββατο. Δεν ήταν ώρα για κλάμματα. Ούτε για δράματα. Ένας φίλος λέει ότι μεγάλος πόνος είναι ο βουβός πόνος. Μάλλον έχει δίκιο. Ξάπλωσα στον καναπέ και άφησα έναν ύπνο ταραγμένο να με πάρει, χωρίς ιδιαίτερες σκέψεις, χωρίς απολογισμούς. Οι απολογισμοί ήρθαν σήμερα.

Περπατάω εκεί που πριν από χρόνια ερχόμουν μισή κι άλλη μισή ώρα δρόμο για να σε συναντήσω 10 λεπτά, στο περιθώριο μιας εφημερίας. Σε έβλεπα μέσα από τα κάγκελα να πλησιάζεις και μου κόβονταν τα γόνατα, κρατιόμουν απ΄τα κάγκελα να μη σωριαστώ, μαζί σου δεν ήμουν ποτέ η επιτομή του cool. Ούτε καν σήμερα, το ίδιο χτυποκάρδι κάθε φορά, τα γόνατα πάντα κομμένα στο άκουσμα της φωνής σου. Το βλέμμα ίδιο πάντα, "Τον αγαπάς, φαίνεται από χιλιόμετρα μακριά", μου είπε μια άγνωστη σε πάρτυ Χριστουγέννων κι έπεσα σε απελπισία, ήμουν έτοιμη να παντρευτώ κάποιον άλλον.

11 χρόνια σε κουβαλάω μέσα μου, όταν λείπεις σε βλέπω στα όνειρά μου, προσπαθώ με κάθε τρόπο να φύγω, αλλάζω πόλεις, αλλάζω χώρες, αλλάζω ανθρώπους. Σου θυμώνω, σε βρίζω, σε παρακαλάω, σε φαντάζομαι, σου γράφω, σε περιμένω. Μέσα μου είμαι πάντα αυτό, το ίδιο κορίτσι που έρχεται να σε συναντήσει για 10 λεπτά, στο περιθώριο μιας εφημερίας. Σε ακούω να με φωνάζεις "κορίτσι μου".


11 χρόνια με κουβαλάς πάνω σου, στο λαιμό σου, σ΄ένα κομμάτι ασήμι που έχει το αποτύπωμά μου, «Δεν θα σε βγάλω ποτέ από πάνω μου» μου λες. Δεν θα σε βγάλω ποτέ από μέσα μου, σκέφτομαι. Πρέπει να σε βγάλω από μέσα μου, φωνάζω. Και χθες δεν ήμουν εκεί. Ξέρω πως καταλαβαίνεις, πάντα καταλάβαινες περισσότερα απ΄όσα κι εγώ η ίδια γνώριζα για μένα. Ξέρεις πως η εμμονή τρέφεται από μικροπράγματα: η φωνή σου στην άλλη άκρη της γραμμής θα ήταν αρκετή για να με κρατήσει εκεί για άλλα τόσα χρόνια.

Μου λείπεις. Χρόνια πολλά.

Ετικέτες

17 Comments:

Blogger Jason said...

Μελαγχόλησα ακόμα περισσότερο τώρα...

11/12/2006 8:47 μ.μ.  
Anonymous r said...

Αχ τι μου έκανες μ'αυτό το post... πριν ένα μήνα είχα τα γενέθλια μου και δεν με πήρε για πρώτη φορά,εγώ του το είχα ζητήσει, γιατί κάθε φορά που τον άκουγα από άμυνα και μόνο γινόμουν επιθετική, γιατί δεν μπορόυσα να του πω ότι μου λείπει....μετά απ'όλα αυτά που είχαν γίνει δεν είχε νόημα...

11/13/2006 12:05 π.μ.  
Anonymous r said...

p.s μου λείπει η αγκαλιά σου

11/13/2006 12:07 π.μ.  
Blogger Aurelia Aurita said...

Ισως δεν κοπηκε,ειναι ομως μια καλη αρχη...Hang on!Προσεχε μονο μηπως με τη"δηλωση"της απουσιας σου,περιμενεις μια αντιδραση απο εκεινον...
Παντως αναρωτιεμαι,αν και μπορει να μην θελεις να πεις:Γιατι δε συνεχιστηκε αυτη η σχεση;Γιατι;
ΓΙΑΤΙ;

11/13/2006 12:13 π.μ.  
Blogger Adomiel said...

Θέλω να σου πω μπράβο που τα κατάφερες αλλά δε θα το κάνω... ακούγεται τόσο συνηθισμένο και τόσο κλισέ... θέλει δύναμη πάντως... ένα απειροέλαχιστο κλικ είναι αυτό που χρειάζεται για να αλλάξει ολόκληρη η σκέψη μας και οι αποφάσεις μας και να το σηκώσουμε τελικά το καταραμένο το ακουστικό... εσύ δεν το έκανες... εύχομαι να ήταν τελικά το πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση για σένα... όποια κι αν θέλεις να είναι αυτή...

Καληνύχτα...

11/13/2006 1:37 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

11 χρονια απουσιας.
11 χαμενα χρονια μακρια του.
11 χρονια ειναι παρα πολλα.
Ξεκινα να μετρας παλι απο την αρχη, για μια νεα αρχη.... ενα...
ελα... μαζι....δεν ειναι δυσκολο...
ειναι κριμα....

11/13/2006 3:15 π.μ.  
Blogger allmylife said...

Ξυπνώ πρωί χωρίς να θέλω.
Κόβω κάτι χάπια βλέπεις.
Για την κατάθλιψη ήταν.
Ή πιό λογοτεχνικά, το καινούριο της όνομα: "απέραντη λύπη".
Βλέπεις καλή μου, 18 χρόνια μετά,αποπειρώμαι να "βγω" από το πάπλωμα...
Αν σου πω ότι η μπλογκόσφαιρα βοήθησε, θα το πιστέψεις;
Αλήθεια είναι.

Δεν πήρες τηλέφωνο!
Και 10 και 20 να τον πάρεις μετά,
τότε, τότε που ήταν το πιο δύσκολο, "σήκωσες το πάπλωμα".
Είναι όλα μπροστά!

11/13/2006 6:36 π.μ.  
Blogger Lost said...

@ σώπα βρε, νέο παιδί! Misery loves company, ναι, αλλά σας προτιμώ αλλέγκρους
@ r: ε, περασμένα ξεχασμένα, μήνας ήταν και πέρασε (δεν είναι κακό πάντως να λες στον άλλο αυτό που πραγματικά νιώθεις, σε περιπτώσεις που τα έχεις κάνει σκατά δεν έχεις και τίποτα να χάσεις)
PS. η δικιά μου???
@ aurelia: δεν περιμένω αντίδραση, ξέρω ότι ξέρει πολύ καλά γιατί δεν πήρα. ΓΙΑΤΙ έτσι είναι αυτά τα πράγματα, κάποια στιγμή τελειώνουν κι όσο πιο γρήγορα το πάρουμε
απόφαση τόσο το καλύτερο
@ adomiel: smouts
@ annamaria: (καθόλου χαμένα) 2 μέρες, 3 μερες και προχωράμε
@ allmylife: διπλό σμουτσ (εκεί που είσαι ήμουνα)

11/13/2006 6:34 μ.μ.  
Blogger gademissa said...

αχ, πόνεσα και μόνο που το διάβασα...

11/13/2006 11:21 μ.μ.  
Anonymous r said...

lost μου, αυτός τα έκανε σκατά και όχι μόνο αυτό και όταν ήθελε να επανορθώσει πάλι σκατά τα έκανε
και στο τέλος δείλιασε. anyway,έχει περάσει καιρός από τότε απλά υπάρχουν κάποιες στιγμές, όπως το post σου, που μου θυμίζουν πόσο τον αγάπησα.όσο για την αγκαλιά, όταν δεν είμουνα καλά ο Π. πάντα με έπαιρνε αγκαλιά, μου έδινε δύναμη και ένιωθα ασφάλεια...και σ'αυτή την περίοδο είμαι δύσκολα και μου λείπει αυτή η αγκαλιά. Αν και η δική σου αγκαλιά έχει αυτή την μαγική ιδιότητα...........

11/14/2006 11:17 μ.μ.  
Blogger Lost said...

@ gademissa: τη γκαντεμιά μου μέσα, αν είναι να σας πονάω, θα γράφω μόνο εύθυμα από δω και μπρος

@ r: να έρθεις γρήγορα να σε κάνω μια huge αγκαλιά, λοιπόν (βρε είσαι σίγουρος/η ότι ξέρεις τη δική μου αγκαλιά???)

11/15/2006 4:33 μ.μ.  
Blogger deadend mind said...

κάθε σου λέξη αυτου του ποστ έχει υπάρξει και δική μου σκέψη. (εκτός του κομματιού με τις επισκέψεις στην εφημερία, βέβαια, α, και δεν ξέρω και το galaxy, χα!)
το ερωτηματικό μετά το "κοπηκε" σημαίνει οτι τελικά δεν κόπηκε, νομίζω. μόνο ότι εκείνος ίσως πιστέψει ότι κόπηκε.
καλή τύχη..
κι εγώ 12/11 έχω γενέθλια, σύμπτωση :)

11/16/2006 2:06 μ.μ.  
Blogger Lost said...

Γμτ μου, μακάρι να κόβονταν έτσι εύκολα οι εμμονές, αλλά δεν...Βρωμο-σκορπιέ, έχουμε πολλά κοινά, το είδα και στο blog σου (Galaxy: roof top bar στο Hilton, με πολύ ωραία Πρωτοχρονιάτικα πάρτυ)

11/19/2006 11:35 μ.μ.  
Anonymous SpecialK said...

Τώρα το διάβασα .....
Σκορπιός και Καρκίνος ίσον ερωτική ιστορία....δύσκολη κατάσταση!
Στις 15/11 είχα ακριβώς την ίδια σκέψη, μόνο που δεν είναι γιατρός :)

11/28/2006 10:43 π.μ.  
Blogger Lost said...

@specialk: α, κρίμα, ένας γιατρός στο σπίτι πάντα χρειάζεται! Περαστικά σας κι εσάς

11/28/2006 10:50 μ.μ.  
Anonymous SpecialK said...

:)
δίκιο έχεις.....ευχαριστώ πολύ
αν και είναι πρόσφατο (δηλ. περσινό) !!!

12/01/2006 8:39 π.μ.  
Blogger Lost said...

αααα, κι εσείς Καρκίνος είστε?
2 φορές περαστικά!

12/01/2006 9:54 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker