Παρασκευή, Δεκεμβρίου 29, 2006

Κορίτσι - Τεφάλ

Η καλημέρα της είχε πάντα κάτι από διακοπές. Σαν να είχε μόλις προσγειωθεί στο παλιό καλό Ελληνικό, φορώντας μοκασίνια, κρεπ μαύρο παντελόνι, κασμίρ πουλόβερ, μεγάλα μαύρα γυαλιά και μια Kelly bag στο χέρι, μετά από ένα σαββατοκύριακο στο St. Tropez. Στην ερώτηση «Τι κάνεις?» απαντούσε πάντοτε «Πολύ καλά!». Συχνά αναρωτιόμουν αν πραγματικά το εννοούσε. Δεν μου φαινόταν φυσιολογικό ένας άνθρωπος να είναι ΠΑΝΤΑ καλά. Μάλλον ζήλευα.
Μια Δευτέρα πρωί ήρθε με ελαφρώς πρησμένα μάτια. Τη ρώτησα τι κάνει, μου απάντησε με χαμόγελο «Πολύ καλά!». Στο μεσημεριανό διάλειμμα μου περιέγραψε συνοπτικά το χρονικό του τέλους μιας μακροχρόνιας σχέσης. Ακόμη και η θλίψη της είχε κάτι από μη-θλίψη, δεν υπήρχαν βουβοί λυγμοί, πονεμένες σιωπές, μάγουλα λεκιασμένα με μάσκαρα. Η αφήγηση χώρεσε ίσα ίσα στο lunch break, που όπως κάθε μέρα περιλάμβανε ένα μήλο κι ένα γιαούρτι με λίγα λιπαρά. Με άφησε γεμάτη απορία και με διάθεση να τσακίσω μισό κιλό κουβερτούρα. Προσφέρθηκα να πιούμε έναν καφέ παρηγοριάς. I should have known better. Το πρόγραμμά της ήταν ήδη γεμάτο για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Κινηματογράφος, δείπνα, κόσμος στο σπίτι και ένα τριήμερο στο Παρίσι για να ξεχάσει.

Κάποια στιγμή έκανε κι εκείνη μια αδιέξοδη σχέση, από αυτές που είσαι ο τρίτος άνθρωπος, χωρίς ελπίδα να μεταπηδήσεις σε άλλο ρόλο. Ήταν ο μεγάλος της έρωτας, όπως μου είπε, την ημέρα που μου ανακοίνωσε την πρόθεσή της να τον τελειώσει. Και τον τελείωσε το ίδιο απόγευμα, μετά από μια σύντομη συζήτηση και λίγα δάκρυα. Βρεθήκαμε το σαββατοκύριακο, σε μια παραλία της Αττικής. Ο χωρισμός είναι ένα πράγμα, το μαύρισμα ένα άλλο. Εκείνος την πήρε τηλέφωνο για να συναντηθούν. Του το αρνήθηκε, γύρισε μπρούμυτα και έλυσε το πάνω του μαγιό της για να μην της κάνει σημάδι. Δυο μήνες και πολλά ραντεβού μετά ερωτεύτηκε ξανά.

Μου ήταν ευχάριστη. Ήταν μια καθησυχαστική παρουσία, μια αισιόδοξη νότα σ΄έναν κόσμο που εμείς οι κοινοί θνητοί κόβουμε φλέβα μετά από κάθε χωρισμό ακούγοντας «Παράλληλα, προχωράμε παράλληλα, κι όλα είν΄ακατάλληλα για να σμίξουμε πάλι», βουτηγμένοι σε αναθυμιάσεις αλκοόλ, τασάκια τιγκαρισμένα με αποτσίγαρα και βουνά από χαρτομάντιλα με μύξες. Οι δικοί της χωρισμοί ήταν ανεπαίσθητοι, ειρηνικοί, δε συνοδεύονταν από αυτοκαταστροφικές πρακτικές. Η ζωή της μετά το χωρισμό διατηρούσε μια κανονικότητα που με ξεπερνούσε. Ξύπνημα στις 8.15 ΚΑΘΕ πρωί, πρωινό, γραφείο, μεσημεριανό, βραδινό, στα ενδιάμεσα γυμναστήριο, καφές με φίλους, beaute. Χωρίς κλάματα, χωρίς σκηνές δράματος, χωρίς drink and SMS, χωρίς μαύρους κύκλους, χωρίς υπαρξιακά και υποθέσεις "Αν δεν είχα πει αυτό" ή "Αν δεν είχα κάνει εκείνο".

Ποιο ήταν άραγε το μυστικό της? Πώς τα κατάφερνε κι εκεί είχε πάντα ήλιο? Μήπως το βράδυ μετά από κάθε χωρισμό ερχόντουσαν τύποι από μια μυστήρια εταιρεία και έκαναν εκκαθάριση στο μυαλό της, όπως στο «Eternal sunshine of the spotless mind»? Ή μήπως υπήρχε κάποιο κουμπί που πατούσε? Ποτέ δεν μπόρεσα να το εξηγήσω.

Όσοι δεν την ήξεραν, έλεγαν πως είναι ρηχή. Εμένα με τραβούσε η ανεξήγητα αδιαπέραστη από τη δυστυχία πραγματικότητά της, σκεφτόμουν ότι απλώς έχει το ταλέντο να ζει. Στην πορεία διαπίστωσα ότι εκτός από ατσαλάκωτη είναι και η καλύτερη φίλη που μπορεί να σου τύχει. Παρότι πολύ διαφορετικές για να γίνουμε φίλες, όταν χρειάστηκε ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μου άνοιξε το σπίτι της χωρίς να διστάσει, χωρίς να ρωτήσει, χωρίς να κρίνει, για όσο χρειαζόμουν. Πολλές φορές την αποφεύγω, γιατί ντρέπομαι που όλα αυτά τα χρόνια στριφογυρίζω στο πλυντήριο των ίδιων 2 σχέσεων και λούζομαι τα βρωμόνερά τους χωρίς ποτέ να πατάω το κουμπάκι για το ξέβγαλμα. Όμως τη σκέφτομαι πολύ συχνά. Και τη θαυμάζω. Είναι η ηρωίδα μου. Το κορίτσι-τεφάλ που θέλω να γίνω, μα ξέρω πως δεν θα γίνω ποτέ.

15 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

O καθένας έχει τον τρόπο του να ξεπερνά τους χωρισμούς. Μην τη βλέπεις έτσι αψεγάδιαστη, μπορεί μέσα της να υποφέρει, θα κερδίσει τίποτα αν το δείχνει κιόλας;
Και ποτέ μην κρίνεις εξ ιδιών τ' αλλότρια ;-)
καλή χρονιά

12/29/2006 7:30 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Αχ να'ξερες πόσο παραπλανητικές είναι οι πράξεις τις στιγμές εκείνες.
Ξέρεις πόσοι φοβούνται να δείξουν πόσο φοβούνται;

12/29/2006 7:39 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Έχεις δει το tefal πώς γίναι όταν πολυκαιρίσει? Άσε, προτιμώ το παραδοσιακό μπρικάκι: βάζεις το σύρμα και λάμπει καινούργιο!

Το ότι δε θα γίνεις tefal είναι σχεδόν σίγουρο. Δε βαρέθηκες, από την άλλη, την κυρίως πλύση? Γιατί δε προχωράς και στο ξέβγαλμα σιγά σιγά? Όχι να νυχτώσουμε, όμως... Έχουμε κι άλλα να πλύνουμε :-)

12/29/2006 9:41 μ.μ.  
Blogger Adomiel said...

Μια χαρά τη "βλέπω" τη φιλενάδα σου... εσένα πάλι καθόλου...! :-p

Άκου "όλα αυτά τα χρόνια στριφογυρίζω στο πλυντήριο των ίδιων 2 σχέσεων"...! !!! Σοβαρολογείς τώρα; κι άντε να πω ότι είσαι σούπερ μαζόχα (σ.σ. και με το συμπάθειο) και να "καταπιώ" τη μία... αλλά δύο; ΔΥΟ; Λούζεσαι τα βρωμόνερα από ΔΥΟ; Λοιπόν ποιο ξέβγαλμα; ξέχνα το ξέβγαλμα... βάλε τάχιστα το στίψιμο και μάλιστα στις υψηλές στροφές... άντε βάλε και λίγο μαλακτικό, έτσι για το γμτ, να μοσχοβολάνε οι αναμνήσεις, και δώστα ασιδέρωτα να τα πάρει ο άνεμος... τα κάτσιασες πια...!

Και στολίσου για την ΤΡΙΤΗ...! (σ.σ. αλλιώς πως θα πάρει σειρά η τέταρτη, πέμπτη κ.ο.κ.)

Αλλά ΤΩΡΑ λέμε....! :-p

12/29/2006 10:03 μ.μ.  
Anonymous xpsilikatzoy said...

Τεφαλ είναι οι άνθρωποι που έχουν "περαστεί" αντικολλητική στρώση. Τί να πω, είναι βελτιωμένο προφανώς το μοντελάκι.
(Καζάν ντι πι δεν φτιάχνουν που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω όμως) :)
Αυτά, από ένα μπακίρι-μπακίρι (οι κολλητές μου μπακούρι-μπακούρι :P) και από το "τραπέζι" μας που είναι πάντα γεμάτο από φαγητά που κόλλησαν, ανακατεύτηκαν, μύρισαν και φαγώθηκαν ανταριασμένα και καρακαταζαλισμένα. Αλλά νόστιμα.

(ρε μλκ τί το ΄γραψες αυτό για το πλυντήριο και με κάνεις και τρέχω βραδιάτικα με την κωλομπουγάδα που την είχα ξεχάσει) :o

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΥΚΛΑΡΑ!!!! :D

12/30/2006 12:03 π.μ.  
Blogger deadend mind said...

ποτέ δεν γνώρισα τέτοιον άνθρωπο. που να δείχνει ατσαλάκωτος πάντα, και να μην ξεμυτίζει κάτι απο κάτω, μια ζάρα, ένα κρυμμένος λεκές, κάτι. δεν ξέρω. αν προσποιείται, μιλάμε για τρελή καταπίεση, έτσι;
αν πάλι όχι, μου φαίνεται λίγο απάνθρωπο αυτό. δεν ξέρω.
όσο για σένα, ξέρω κι εγώ απο απόνερα. και μουλιασμένα αισθήματα. μακάρι να είχα να πω και κάτι που να βοηθάει.
φιλί λοστούλα.

12/30/2006 2:25 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό που θαυμάζουμε είναι αυτό που είμαστε εν δυνάμει :)
Γαλήνη στο νου και στην καρδούλα σου, καλή μου...

12/30/2006 11:19 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Τα σέβη μου, κυρία μου. Γράψατε ένα εξαιρετικό κείμενο εδώ!!

:)))

12/30/2006 11:27 π.μ.  
Anonymous Vampiria said...

Μακάρι να ήμουν κι εγώ ένα "κορίτσι-τεφάλ"...

12/30/2006 11:54 μ.μ.  
Blogger Aurelia Aurita said...

Μπορω να γινω κιεγω ετσι ρηχη παρακαλω,που απο το πολυ βαθος εφτασα στα εγκατα;
....:(
Α,δε γινεται...Μια λοβοτομη τοτε και συντομα,ευχαριστω πολυ,θα περιμενω οσο χρειαστει...

12/31/2006 2:30 π.μ.  
Blogger Lost said...

Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια. Με κάνετε να γελάω/χαμογελάω/ζηλεύω/προβληματίζομαι/κοκκινίζω. Ετοιμάζομαι για την αλλαγή του χρονου και απαντώ τρέχοντας, όμως η ευχή μου αν και 1 μόνο λέξη δεν είναι "στο πόδι", αλλά από καρδιάς: resilience.
Kissessssss

12/31/2006 9:04 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Με καθυστέρηση ημερών διάβασα αυτό το πολύ ωραίο κείμενο. Πρώτη φορά από εδώ, πρέπει νομίζω να συστηθώ κιόλας: ladychill. Χάρηκα για τη γνωριμία.

Μου έκανε εντύπωση η κοπέλα που περιγράφεις. Ίσως γιατί κι εγώ στην κατηγορία μπρίκι ανήκω. Μια φορά έτυχε να γνωρίσω έναν άντρα σε τέτοια πρότυπα αλλά κατάλαβα οτι ήταν όλο άμυνες, ένα πραγματικό ανθρώπινο φρούριο. Έτσι χαίρω πολύ, γλιτώνεις τις ταλαιπωρίες αλλά χάνεις και τη γλύκα της ζωής.

Προτιμώ το ρίσκο απ' την σούπερ ασφάλεια.

Ήταν ωραίο το τυχαίο πέρασμά μου. Θα ξανάρθω!

1/05/2007 11:57 π.μ.  
Blogger Lost said...

ladychill, σ΄ευχαριστώ για την επίσκεψη και τα καλά λόγια. Πάντως, το να είσα τεφάλ δεν σημαίνει ότι δεν παίρνεις ρίσκα, σημαίνει ότι όταν αποτυγχάνεις δεν γρατζουνίζεσαι.

1/05/2007 12:24 μ.μ.  
Anonymous Κορίτσι-Τεφάλ said...

Γεια σας σε όλους friends of Lost.

Η Lost είναι μία υπέροχη φίλη με την οποία δε βλεπόμαστε συχνά. Θα το διορθώσουμε όμως.

1/05/2007 4:54 μ.μ.  
Blogger Lost said...

lost is 'blushing'

1/09/2007 11:53 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker