Παρασκευή, Δεκεμβρίου 22, 2006

Χριστούγεννα και η καλοσύνη των ξένων

Μισώ τα Χριστούγεννα. Μισώ τα «οικογενειακά» γεύματα, η καλοσύνη των ξένων δεν μου έχει δοθεί ποτέ δωρεάν, όλοι κάτι περίμεναν από μένα. Να είμαι γλυκιά, να είμαι όμορφη, να δέχομαι με χάρη τα συγχαρητήρια για το καταπληκτικό αγριογούρουνο που μαγείρευα 2 μέρες, να ευγνωμονώ που επιτέλους κάπου ανήκω. Ή έτσι μου φαίνεται τώρα που το μάτι μου έχει γίνει κυνικό γιατί δεν αντέχω άλλο να ανήκω μέχρι να ανέβει το δέντρο στο πατάρι.

Δε στολίζω, δε γιορτάζω, κάνω υπομονή και περιμένω να περάσουν. Σαν ίωση. Από τότε που με θυμάμαι.

Παιδικά Χριστούγεννα: Η μαμά μου δούλευε μέχρι αργά. Την περίμενα μπροστά στην τηλεόραση να έρθει με ένα δώρο. Ερχόταν ξεθεωμένη, κρατώντας πότε με μια Cindy πότε με μια Barbie. Τρώγαμε και κοιμόμασταν.

Εφηβικά Χριστούγεννα: Σ΄ένα σπίτι με 3 πιτσιρίκια να ουρλιάζουν γύρω από ένα στολισμένο δέντρο. Τρώγαμε και κοιμόντουσαν. Κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και σκεφτόμουν ότι είχα γεννηθεί σε λάθος σπίτι και ήταν θέμα χρόνου να εμφανιστούν οι κανονικοί μου γονείς. Έπινα ένα νεροπότηρο ουίσκι και κοιμόμουν.

Τα πρώτα «ενήλικα» Χριστούγεννα: Ο πρώτος έρωτας κι ο πρώτος θάνατος δίπλα μου. Τον έμαθα από την τηλεόραση, στην αγκαλιά του πρώτου έρωτα. Τρέξαμε στο νοσοκομείο, αλλά ήταν αργά. Έκλαψα και κοιμήθηκα.

Τα υπόλοιπα «ενήλικα» Χριστούγεννα: Μοιρασμένα ανάμεσα σε δανεικές οικογένειες και σε ρεβεγιόν που τελειώνουν και δεν θυμάσαι πώς σε λένε.

(Τα μόνα όμορφα) Χριστούγεννα 2000: σ΄ένα δωμάτιο, άυπνη όλη νύχτα, είχες πυρετό, ένιωσα πρώτη φορά πώς είναι ν΄αγαπάς στ΄αλήθεια.


Αυτά τα Χριστούγεννα:

- το "Θέλω να σε δω" συνειρμικά με οδηγεί στο "Μ΄έρωτα βαρύ" (άτιμη Νικολακοπούλου!).
- θα καταβάλλω συνειδητή προσπάθεια να πιω σαν να μην υπάρχει αύριο.
Και θα περάσουν σαν ίωση

ΓΙΟΥΧΟΥΥΥΥΥΥΥ

9 Comments:

Blogger Aurelia Aurita said...

Δε θα σου ευχηθώ να σου αρέσουν τα Χριστούγεννα στο μέλλον...
Αλλα θα σου ευχηθώ να χασουν την αρρωστη σημασια τους και να μη βιαζεσαι να περνανε!
Χρονια πολλα,και του χρονου found καλη μου!

12/22/2006 3:37 μ.μ.  
Blogger deadend mind said...

ευτυχώς που υπάρχει και ο ύπνος δηλαδή! ;(...

12/22/2006 4:23 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Κατάφερα να μη πάω δουλειά και τις ημέρες των εορτών.
Είμαι σπίτι με βιβλία από Φ.
Παίζει ένα CD ήρεμο
Είμαι σπίτι μόνος και το καλοριφέρ δουλεύει
Μου αρέσει!
Αγαπητή Lost, μεγαλώνουμε. Ο χρόνος μας είναι δικός μας και μοναδικός. Χαλαρώστε στον καναπέ σας, βγάλτε τα πλαίσια από το μυαλό σας και απολαύστε επιτέλους!

Σας φιλώ

12/22/2006 7:14 μ.μ.  
Blogger Lost said...

@ aurelia: υπέροχη ευχή, συνήθως μου λένε "και του χρόνου διπλή" :))))) all the best, dear!
@ deadend: ΞΥΠΝΑ, Χριστούγεννα!
@ kagelo: πολύ χαίρομαι για σας (δουλειά-wise). Ακριβώς επειδή μεγαλώνουμε (και οι επιθυμίες μας γίνονται ανάγκες) αυτά τα Χριστούγεννα θα σε πάω στα ΚΑ-ΛΥ-ΤΕ-ΡΑ!

12/22/2006 10:36 μ.μ.  
Blogger Adomiel said...

Τα "παιδικά" μας Χριστούγεννα, τουλάχιστον στο σημείο που τα περιγράφεις, ταυτίζονται...! :-) έπρεπε να φτάσω 20 χρόνων για να μάθω ότι τις παραμονές ο υπόλοιπος κόσμος τις γιόρταζε διαφορετικά...! σοκαρίστικα... :-p Εμείς γιορτάζαμε, στενά οικογενειακά πάντα, μόνο ανήμερα...! αλλά δεν το θυμάμαι με παράπονο... ίσως γιατί τα μοιραζόμουν όλα με το "συνήθη ύποπτο"...!

Οι χειρότερες γιορτές ήταν εκείνες του Millenium... Θυμάμαι ότι έβλεπα τα πυροτεχνήματα από το μπαλκόνι και σχεδόν μισούσα όσους χαίρονταν και διασκέδαζαν εκείνο το βράδυ... Δεν ήμουν μόνη, το ακριβώς αντίθετο, αλλά ο ένας που έλειπε έκανε τη διαφορά να φαίνεται τεράστια...!

Φέτος κάποιος λείπει πάλι... Και η σκιά της απουσίας του είναι βαρύτερη από κάθε άλλη φορά... αλλά συνεχίζουμε ...μπροστά! :-)

Βλέπω όμως ότι με έπιασε λογοδιάρροια... σταματώ εδώ! Και σου εύχομαι απλώς οι δικές σου "σκιές", όπως κι οι δικές μου, να διαλυθούν το συντομότερο δυνατόν και οι επόμενες αναμνήσεις μας να ξεχειλίζουν από χαρά...!

Αλλά κι αν δε συμβεί δε χολοσκάμε, έτσι; Μη ξεχνάς ότι πάντα θα έχουμε το Πάσχα...! ;-)

12/23/2006 11:25 π.μ.  
Blogger Lost said...

@ adomiel: κατά το "we'll always have Paris"???? ναι ναι, λίγη χαρά για το adomielaki παρακαλώ και γρήγορα!!!

12/28/2006 1:24 μ.μ.  
Blogger Adomiel said...

Ναι, ναι...! έχεις δει παιδί μου κανέναν να μελαγχολεί το Πάσχα; ή να έχει περάσει άσχημα; Άνοιξη...! αυτό τα λέει όλα...! :-)

12/29/2006 6:41 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Κι εγώ σιχαινομαι τα Χριστουγεννα ! αηδιαζω με τα μπλε κιτρινα κοκκινα πρασινα και οτι χρωμα μπορεισ να φανταστεισ λαμπακια που στολιζουν ολη την πολη και νεκρωνουν το καλλιτεχνικο μου αισθητηριο. σιχαινομαι τισ γαλοπουλεσ,τα μελομακαρονα και τα δωρα !βριζω καθε φορα που μου χτυπανε το κουδουνι για να μου πουνε καλαντα! τα εχω βαρεθει. πλέον δεν ανοιγω ποτε στα παιδια που χτυπανε με λυσσα την πορτα μου .Καθυστερω επιτηδεσ οσο πιο πολυ μπορω να ετοιμαστω για το ρεβεγιον !αυτο ομωσ που με ανατριχιαζει πιο πολυ απο όλα είναι που για ολους εισαι αορατος ολο τον χρονο και ως δια μαγειας θυμουνται πως υπαρχεισ την Πρωτοχρονια. Σου στελνουν καρτεσ ΣΜΣ και οτι αλλο κατεβασει ο νουσ τουσ για να σοευτυχισμενο το νεο ετοσ. Κι εσυ πρεπει να φορεσεισ την καλυτερη διαθεση σου, το πιο αστραφτερο χαμογελο και να αναφωνησεις:Καλη χρονια!!!!!!

12/19/2008 8:51 μ.μ.  
Blogger enipeas12 said...

Μισώ τα Χριστούγεννα, είναι μακράν η πιο ψεύτικη και υπερβολική γιορτή, σκέτη κούραση και ψευτιά. Και πολύς κόσμος νιώθει έτσι. Απλά μας τα επέβαλλαν και έγιναν έτσι όπως έγιναν. Στο καλό και συμβαδίζω με το γκρούπ των Γάλλων που θέλουν να καταργηθεί αυτή η γιορτή της Κόλα Κολα.

1/04/2010 3:04 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker