Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006

Drama Queen - Εμπύρετη

"Laugh and the world laughs with you. Weep and you weep alone"

Το θυμάμαι κάθε φορά που αρρωσταίνω. Όταν είμαι καλά, την παλεύω. Όταν θέλω γέλια γύρω μου, γελάω. Όταν θέλω να κλάψω μένω σπίτι, με κλειστά τηλέφωνα. Και την παλεύω. Γιατί έχω το δικαίωμα της επιλογής, παραμυθιάζομαι. Αν ήθελα θα μπορούσα να βγω, να καλέσω, να πιω, ακόμη και να κατέβω στο γειτονικό Μπρίκι και να καυλαντίσω 1-2 παλικάρια. Σε μεγάλα κέφια, μπορώ να περπατήσω μέχρι το παραδιπλανό ΤΕΝ και να στριμωχτώ με 15 παλικάρια που τραγουδούν χαρούμενα «Να παίζει το τρανζίστορ τ΄αμερικάνικα». Ο κόσμος που έχω φτιάξει είναι γεμάτος επιλογές που συνήθως σνομπάρω με διάφορες προφάσεις.

Όταν είμαι άρρωστη όμως, απλώς δεν έχω επιλογές και αυτό με μπλοκάρει. Όταν το μυαλό σου εκπαιδεύεται να δουλεύει με το σκεπτικό «όλα γίνονται, αρκεί να το θέλω. Ακόμη κι αν κάτι δεν γίνεται, υπάρχει το Plan B”, η πραγματικότητα της αρρώστιας σε τσακίζει, είτε πρόκειται για μια εγχείρηση στον αυχένα είτε για ένα 38 και 3.

Ο φίλος Γ. μου είχε πει: «τώρα δεν έχουμε πρόβλημα. Και γκόμενο βρίσκουμε και ανθρώπους να μιλήσουμε. Στα 70 μας και άρρωστοι να δω πώς θα κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας»
«Στα 70 μας για να είμαστε καλά θα πρέπει να είναι καλά το σεντούκι», του είπα.

Καταλήξαμε λοιπόν ότι όλοι εμείς οι σύγχρονοι γεροντοκόροι θα πρέπει αφενός να βγάλουμε λεφτά και αφετέρου να επενδύσουμε σε οικιστικά projects που θα μας επιτρέψουν να συμβιώνουμε, κρατώντας παράλληλα την ανεξαρτησία μας.

Κι επειδή το προάστιο δεν το σηκώνει ο οργανισμός μας, σύντομα εγκαταλείψαμε τις σκέψεις για μεζονέτες με πισίνες, κάτι σαν το Melrose Place ή σαν το συγκρότημα που μοιράζονται ο Τσαλίκης, η Γερμανού και ο Γεωργαντάς και συμβιβαστήκαμε με την ιδέα 100 τετραγωνικών max ο καθείς και χωρίς parking. Στη γειτονιά μου, κατά προτίμηση, που έχει και τη μεγαλύτερη συγκέντρωση νοσοκομείων στην Αττική και στην Ελλάδα ολόκληρη (8 μετρήσαμε, το 1 ιδιωτικό).

Θα μοιραζόμαστε την ίδια οικιακή βοηθό, θα παραγγέλνουμε on-line delicatessen και γκόμενους, θα κατηφορίζουμε αγκαζέ μέχρι το Μέγαρο.

Μέχρι τότε, κάθε φορά που αρρωσταίνω θα νιώθω σαν πεντάχρονο που θέλει τη μαμά του, θα αγανακτώ που τα ντουλάπια μου έχουν 5 ειδών ζυμαρικά και το ψυγείο μου ούτε μισό καρότο για να φτιάξω μια σούπα της προκοπής, θα μου ξυπνάνε όλοι οι φόβοι μου και θα αμφιβάλλω για το αν η ζωή μου, όπως την έχω φτιάξει, έχει κανένα απολύτως νόημα.

15 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Τα ιατρικά έξοδα και τα έξοδα συνοδείας (escort...) ανεβαίνουν με ρυθμούς πολύ παραπάνω από τον πληθωρισμό. Αυτό είναι κάτι που εσύ και ο φίλος σου ο Γ. θα πρέπει να το σταθμίσετε όταν δίνεται παραγγελία για το σεντούκι.

Αν και όπως σας ξέρω, και το πουγκί στον κόρφο μου θα χωρά τις οικονομίες και των δύο σας.

Έχω να δώσω hint για μη ξεχάσετε το στόχο: μία φορά το χρόνο πηγαίνετε για κάτι απλό (ας πούμε μία γενική αίματος) σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. Είναι απίστευτο πώς τοποθετούνται οι προτεραιότητες μετά από κάτι τέτοια

12/19/2006 11:05 μ.μ.  
Blogger gademissa said...

Έχεις πυρετό γι αυτό σκέφτεσαι στενάχωρα πράγματα όπως για γεροντοκορίαση και παρόμοια.

Όσο μας βαστάν τα πόδια μας και μπορούμε να πηγαίνουμε στα μπαρ να «στριμωχτώ με 15 παλικάρια που τραγουδούν χαρούμενα» δεν υφίσταται η έννοια γεροντοκορίαση αλλά νεοκορίαση!!!!

Άρα έχουμε ακόμα 40 χρόνια και βάλε μπροστά μας, για να αλλάξουμε το πεπρωμένο μας. Αισιόδοξο έ?

Περαστικά :-)))

12/19/2006 11:17 μ.μ.  
Blogger Lost said...

@ kagelo: καλά τα λέτε, είναι και πολυέξοδος ο φίλος Γ., θεός να σε φυλάει... Θυμάμαι που είχε εκδράμει μια φορά στη Βουκουρεστίου κι ακόμη έχουν να το λεν οι πωλητές στα κοσμιματουάρ shops. Χριστούγεννα ήτανε θαρρώ! Θυμάσαι?

@ gademissa: κι εσείς καλά τα λέτε. α, και του αγοριού του ευαίσθητου, προτείνω να του το πείτε στα μούτρα ότι δεν έχετε μέλλον. τι φοβάστε, ότι θα φαρμακωθεί (ας άνοιγες τα comments :-p)

12/19/2006 11:24 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

όντως drama queen
:))))

12/19/2006 11:47 μ.μ.  
Blogger Lost said...

αλκυονάκι, κοίτα ποια μιλάει :-p

12/20/2006 12:03 π.μ.  
Anonymous SpecialK said...

μέχρι τότε 'φοβάμαι πως ίσως λυθούν όλα με απόλυτα mainstream τρόπο.....είναι πολύ νωρίς για να ποντάρετε σε κάτι progressive σε blue εκδοχή :)
λυπάμαι αν είμαι πολύ αισιόδοξη on your shoes.....!

12/20/2006 12:24 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Σε βρηκα κατα τυχη, αλλα μου αρεσουν πολυ αυτα που γραφεις. Μερικοι ανθρωποι δεν ειναι πολυ διαφορετικοι τελικα... συζητηση καρμπον ειχα με μια φιλη μου πριν απο ενα μηνα... παλι καλα που το εγραψες και μας καλυψες. Οπως και αρκετα απο τα προηγουμενα ποστ σου. Να εισαι καλα! Καλες γιορτες.
Φιλικα
IC

12/20/2006 7:09 π.μ.  
Anonymous mpampakis said...

Αν αμφιβάλεις για το αν η ζωή σου, όπως την έχεις φτιάξει, έχει κάποιο νόημα ΜΟΝΟ όταν είσαι άρρωστη, τότε σε βρίσκω εξωφρενικά ισορροπημένη.

Περαστικά!

12/20/2006 10:18 π.μ.  
Blogger collateral said...

Αντί για μια σούπα με ένα ρημαδοκαρότο μπορείς πάντα αν φτιάξεις ένα γιουβέτσι, και τη σούπα άστην πάνω μου!!!!!!!

12/20/2006 10:44 π.μ.  
Blogger An-Lu said...

Μη σκας βρε για το καρότο!
Υπάρχουν και οι κύβοι ζωμού!


ΥΓ Πως είσαι σήμερα;

12/20/2006 11:04 π.μ.  
Anonymous argyrenia said...

Drama Queen μου,

μπορεί όταν ο υδράργυρος πλησιάζει τους 38.3 η ζωή σου να μοιάζει άσκοπη, όμως μόνο στα μάτια στα δικά σου και μόνο τότε. Στα μάτια των γύρω σου έχει νόημα πάντα. Και το ξέρεις.

Ας κάνουμε λοιπόν μικρά βήματα, μαζί, αν και δεν θα με χάλαγε η επιλογή του να παραγγέλνω on line γκόμενους και φαγητό στα γεράματα, ακόμη κι αν τελικά κι αυτή την επιλογή την σνομπάρω στο τέλος όπως λες κι εσύ.

Πρώτο βήμα, η αγορά λαχανικών.
Δεύτερο, να ανοίγεις το τηλέφωνο όταν νιώθεις τον πυρετό σου να σε τσακίζει.
Τρίτο, ε, έχουμε καιρό και για το τρίτο.

Σε φιλώ αρρωστιάρικό μου.

12/20/2006 11:43 π.μ.  
Blogger allmylife said...

Περαστικά.
τα σχέδια σου τα εχω ήδη υλοποιήσει - αλήθεια !!!
Γάτες , σκύλο, δεν έχουν τα πλάνα σου;

12/20/2006 2:53 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Μήπως σας περισσεύει ένα δωματιάκι;

12/20/2006 4:09 μ.μ.  
Blogger deadend mind said...

εμένα, εμένα να πάρετε! εγώ δε θέλω δωμάτιο (άπληστη χάπιφρεντ), βολεύομαι και με ράτζο στη σοφίτα.. δεν έχω λεφτά ούτε για να αγοράσω σεντούκι, όχι να το γεμίσω κιόλας!
περαστικά λοστούλα μου.. αμάν πια, τι πυρετός είναι αυτός που δε λέει να φύγει με τίποτα τόσες μέρες!!!
οι αρρώστιες όντως σου τσακίζουν το ηθικό.. κι αν είναι και ήδη ισοπεδωμένο.. :(

(προτείνω έτοιμες σούπες μάτζι)

12/20/2006 9:59 μ.μ.  
Blogger Lost said...

είμαι η lost κι είμαι καλά!!! ευχαριστώ καινούριους και παλιούς για τη συμπαράσταση.
allmylife: δεν σε πειράζει να σε κοπιάρω (σκύλο ναι)
πεθερέ mpampaki: ή λοβοτομημένη
happyland & deadend: το φτωχικό θα έχει και δωμάτιο υπηρεσίας ή έστω καναπέδες-κρεβάτι, no worries

12/21/2006 12:01 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker