Παρασκευή, Φεβρουαρίου 23, 2007

Προσοχή στην Ούγια

Μετά τις 5 αυτο-αποκαλύψεις που άλλαξαν τον κόσμο όπως τον ξέραμε και χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί (πού είναι αυτό το Γενί Τζαμί, άραγε? Το 2004 που είχαμε πάει στην Πόλη με το μακαρίτη, ξεποδαριάστηκα να το ψάχνω), τη σκυτάλη πήραν γνωστοί κι αγαπημένοι και μ΄έκαναν φύλλο φτερό. Μπήκαν στο Δωμάτιο Επικοινωνίας, το δικό μου, το δικό τους, και τους ρώτησε ο Big Brother: Πώς ήταν η Lost τον τελευταίο χρόνο? Α, Big Brother, άλλα 'ντ' άλλα είναι και στην πραγματική ζωή η Lost, κλινική περίπτωση. Έλα ρε, σκέφτηκε η Φατμέ και χέστηκε πάλι καταμεσής στο τέμενος, πρώτη φορά βλέπουνε τα blogs χαοτικιά γκόμενα, συγκλονίστηκα...

Έχω μια φίλη που λέει ότι τα μάτια δε λένε ψέματα. Και το λέει αυτό καθώς σε περνά ακτινογραφία. Εγώ δεν τό 'χω τόσο εύκολο, θέλω τον άλλο να τον τρίψω ανάμεσα στα χέρια μου σαν ύφασμα, να τον νιώσω. Τις περισσότερες φορές τον βγάζω κασμίρι Αηδονόπουλου, κι ας είναι συνθετικός, 100% polyester, από την Ταϊβάν. Και σαν κασμίρι τον φυλάω, με προσοχή. Αλλά έρχεται η πουτάνα η στιγμή που το μάτι πέφτει στην ούγια. Ε, δε μπορεί μια ζωή να πιάνεις, να χαϊδεύεις, να τρίβεις μάγουλο και να μην μπεις στον πειρασμό να κοιτάξεις την ούγια. Γιατί εκεί που σκεπάζεσαι με το κασμίρι και λες, καλά είμαι, ζεστά, απαλά, εκεί σε πιάνει ένα κρύο και ηλεκτρίζεσαι κιόλας από την πλαστικούρα. Και ρίχνεις ματιά. Και βλέπεις την προέλευση. Ήττα μεγάλη τρως, γιατί το έχεις πληρώσει το γαμημένο ακριβά. Όχι σε λεφτά, σε συναίσθημα.

Μαζί μου δύσκολα θα πάθει κανείς ήττα. Βαριέμαι να περνιέμαι πια για κασμίρι. Εδώ και 1-2 χρόνια την είδα αλλιώς και λέω, γουστάρεις φιλαράκι, στη Μενάνδρου με πουλάνε, με κοντέινερ ήρθα από την κινεζία κι έχω και ξηλωμένο στρίφωμα, έχω ξεβάψει και λίγο αλλά δεν θα το βλέπεις συχνά γιατί είναι ανάμεσα στον καβάλο, ε, άμα γουστάρεις όλη την ώρα να χώνεις τη μούρη σου στον καβάλο σου θα το βλέπεις το ξέβαμα συχνά.

Και η ούγια μου, τόσο σε αυτό το μπλογκ φάτσα κάρτα και σε 2-3 σημεία όσο και έξω από αυτό, το λέει καθαρά: "ΧΑΜΕΝΗ". Άμα ήμανε διαφορετικιά η ούγια θα έγραφε "Εξαιρετικά συγκροτημένη" ή "Κορίτσι για σπίτι" ή "Και πίπες παίρνουμε", ξέρω γω, κάτι άλλο, αντιπροσωπευτικό. Αλλά όχι, για κοίτα ξανά πάνω δεξιά, "a bit chaotic ώρες ώρες", δηλαδή θα τα κάνω όλα πουτάνα όταν έρθουν αυτές οι ώρες ώρες και θα τρέχουμε όλοι να κρυφτούμε μη μας πάρουνε τα σκάγια.

Είναι λίγο προειδοποίηση αυτό και λίγο βόλεμα και λίγο άμυνα και λίγο γαμώ το κέρατό μου. Αλλά δουλεύει. Γιατί κρατά μακριά όσους έτσι κι αλλιώς δεν θα άντεχες αυτή τη στιγμή κοντά. Γιατί βρίσκεις τους 2, 3, 5 πυροβολημένους σαν κι εσένα που δεν χρειάζεται να τους εξηγείς με τις ώρες ότι όταν δεν σηκώνεις το τηλέφωνο είναι γιατί εκείνη την ώρα έχεις φάει φρίκη με το σύμπαν και τα πάντα και όχι για τηλέφωνα δεν είσαι, αλλά για να καταπιείς μια χοούφτα βαρβιτουρικά και να πιείς κι ένα μπουκάλι βότκα για να πάνε κάτω, όχι απαραιτήτως γιατί κάτι πάει απελπιστικά στραβά στη ζωή σου, αλλά γιατί είδες πχ ένα αφιέρωμα στη ζωή της Marilyn και σου φάνηκε ωραίος τρόπος να πεθάνει κανείς, αλλά επειδή πριν από κάτι χρόνια πήρες όρκο ότι προτιμάς να ζήσεις τώρα σ΄έχει πιάσει μαλακία και πρέπει να είσαι τουλάχιστον στραβωμένη και σίγουρα ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ CLUBBING ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ, ΜΗ ΓΑΜΗΣΩ. Κατά πάσα πιθανότητα, έβλεπαν κι εκείνοι το ίδιο αφιέρωμα και είναι εξίσου στραβωμένοι ή χέστηκαν για τη Marilyn, είναι αυτό που λες "χαρούμενοι άνθρωποι", ξέρουν ότι όταν ξαναέρθεις στα συγκαλά σου θα τους πάρεις εσύ τηλέφωνο και στο μεταξύ μπορούν να διασκεδάσουν και χωρίς εσένα, γιατί αφενός μπορεί αύριο να ξυπνήσεις και να είσαι τρισχειρότερα και να πρέπει να σου προσφέρουν ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ βοήθεια, τύπου να έρθουν σπίτι σου να σου βάλουν κανένα πλυντήριο γιατί δεν έχεις κουράγιο ούτε από το κρεβάτι να σηκωθείς και αφετέρου ξέρουν ότι misery doesn't always love company.

Ή απλώς βρίσκεις 10-15 bloggers, που ούτε να βγείτε για clubbing σ΄ενδιαφέρει, ούτε πλυντήριο να σου βάλουν περιμένεις, απλώς τη βρίσκετε ο καθένας καθισμένος στον καναπέ του να γράφετε έξυπνες/χαζές/συναισθηματικές/κυνικές whatever παπαριές ο ένας στον άλλον. Και αυτό για σένα είναι πολύ σημαντικό, γαμώ το κέρατό μου. Γιατί μπορεί για τους δικούς σου άρρωστους, λάθος, μαλακισμένους λόγους αυτό να είναι το πιο πολύ που μπορείς να αφήσεις κάποιον να σε τρίψει ανάμεσά στα δάχτυλά του αυτή τη στιγμή.

Γράφω και είμαι τόσο εξαντλημένη από την κωλοβδομάδα που πέρασε, που θα το ανεβάσω χωρίς δεύτερη ματιά, αλλά έχω το κουράγιο να γράψω και κάτι τελευταίο. Ε, εσύ. Εσύ ρε, το χαζο-μουνόπανο που περνιέται για κασμίρι τόσο καιρό. Ποιον νομίζεις ότι ξεγελάς?

Υ.Γ. Αποκάλυψη Νο 155: Η Lost βρίζει σα λιμενεργάτης άμα θέλει

Ετικέτες

23 Comments:

Anonymous argyrenia said...

Είσαι προτεινόμενη.

2/24/2007 12:39 π.μ.  
Blogger kagelo said...

Συγνώμη ρε lost, δε παίρνεις πίπες? ΔΕ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΠΙΠΕΣ? Καλά, αυτό δε μπορώ να το καταπιώ!

2/24/2007 9:12 π.μ.  
Blogger Ναυαγός said...

Έψαχνα να ψάξω μία έξυπνη/χαζή/συναισθηματική/κυνική whatever παπαριά να σου πω, αλλά μετά κατάλαβα πως καμιά φορά λέμε πράγματα με τόση δύναμη στη φωνή μας, για να τα ακυρώνουμε από μέσα μας, έστω και για λίγο.

Τι έγινε, την είπα τελικά ε; Πάλι δεν άντεξα.

2/24/2007 11:02 π.μ.  
Blogger Lost said...

@ argy: όλοι μας είμαστε, κάθε μέρα, don't you know?

@ kagelo: ησύχασε, αγάπη μου, στους ξένους τα λέμε αυτά να μην παίρνουν θάρρητα

@ ναυαγός: ρε συ, δεν κατάλαβα. τι είπες? Παρεξηγήθηκες κι εσύ με τη λέξη παπαριά? Το κέρατό μου, όλα ανάδρομα εδώ μέσα??? Για ξήγα

2/24/2007 1:44 μ.μ.  
Blogger Ναυαγός said...

χμμ...
τώρα που το ξαναδιάβασα και εγώ δεν κατάλαβα τι είπα.

Ήθελα πάντως να πω ότι θα έψαχνα κάτι να σου γράψω από αυτά που μου γεννήθηκαν διαβάζοντας το ποστ, αλλά σκέφτηκα ότι όλη την κακή ενέργεια την είχες σκοτώσει εσύ λέγοντας τα πράγματα έτσι όπως σου έβγαιναν. Τα ακύρωσες, άρα τι νόημα θα είχε;

Οπότε ότι και να σου έγραφα παπαριά θα ήταν και διατυπώνοντας αυτή τη σκέψη κατάλαβα ότι ήδη είχα καταφέρει να αποτυπώσω την παπαριά.

Τι πρόβλημα να έχω με την παπαριά καλέ ως λέξη; Από τα 16 μου έχω αρχίσει και εγώ να λέω κακές κουβέντες.

Πυροβολισμός ήταν αυτός;

Δεν ξαναδιαβάζω τι έγραψα γιατί νομίζω πάλι δε θα καταλάβω.

Καλή τύχη.

2/24/2007 6:22 μ.μ.  
Blogger ntetzevou said...

:) Χαμογελο.. γιατι μ'αρεσει που το χιουμορ που βγαζεις δειχνει οτι διασκεδαζεις με τον εαυτο σου!

παντως το

ε, άμα γουστάρεις όλη την ώρα να χώνεις τη μούρη σου στον καβάλο σου θα το βλέπεις το ξέβαμα συχνά.

δεν μου ακουγετε κακο! Μα δεν ειναι κακο, γι'αυτο ;)

2/24/2007 7:19 μ.μ.  
Blogger Aurelia Aurita said...

Κάποτε κάποιος(μου έρχονται διάφοροι χαρακτηρισμοί αλλά σέβομαι το χώρο σου)μου είπε:"με εξαπάτησες-μου πουλήθηκες για Μαζεράτι και μου βγήκες καρότσα με άλογο",αναφερόμενος στις ανασφάλειές μου που του χάλασαν την εικόνα της τέλειας γκόμενας που είχε στο μυαλό του.Κατηγόρησε εμένα εξολοκλήρου κιεγώ μάσησα και το φορτώθηκα..Εκ των υστέρων όμως κατάλαβα ότι δεν μπορείς να είσαι εσύ υπεύθυνος αν ο άλλος βλέπει μόνο αυτό που έχει ανάγκη να δει και δεν κοιτάει την πραγματικότητα...
(χώρια που πια δεν είμαι τόσο ανασφαλής,ούτε και τόσο αγχωμένη πώς να κρύψω την καρότσα:)
Ίσως είμαι εκτός θέματος εν τω μεταξύ,αυτό όμως σκέφτηκα όταν διάβασα για το κασμίρι...
Η έκθεση πάντα περιέχει ρίσκο-
πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έναν κόσμο τυπωμένων λέξεων μόνο βρε lost μου...Φιλιά

2/24/2007 8:53 μ.μ.  
Blogger allmylife said...

κασμίρι Αηδονόπουλου - παρακαλώ!
και όλο αυτό με τα τηλέφωνα!!!
και όλο γενικώς.






και η allmylife βρίζει σαν λιμενεργάτης...

2/25/2007 12:50 π.μ.  
Blogger Natalia said...

κοπελιά...
να σου πω...
μήπως έχουμε καμιά κρυφή συγγένεια και πρέπει να ψαχτούμε???
αρχίζω ν' ανησυχώ...

2/25/2007 1:23 π.μ.  
Blogger Νερίνα said...

Λέω καλημέρα και φεύγω όσο πιο αθόρυβα μπορώ μη μου 'ρθει καμιά σφαλιάρα.

2/25/2007 11:33 π.μ.  
Blogger Leon / σουταχαπει said...

Mου αρέσουν τα κορίτσια που βρίζουν σαν λιμενεργάτες !

2/25/2007 11:40 π.μ.  
Blogger Adomiel said...

Καλημέρα...

2/25/2007 12:54 μ.μ.  
Blogger STATLER-WALDORF said...

Τουλάχιστον εσύ είσαι ο εαυτός σου σε σχέση με τους άλλους που πρέπει να βγουν γιατί είναι Σάββατο βράδυ…!Μην το πάρεις προσωπικά αλλά μάλλον πρέπει να το ψάξω το ότι με γοητεύουν οι γυναίκες που βρίζουν σαν λιμενεργάτες….

2/25/2007 1:11 μ.μ.  
Blogger Παράξενος said...

Το τέλος με σόκαρε.
Πρώτη φορά σε ακούω/διαβάζω έτσι.

2/25/2007 1:21 μ.μ.  
Blogger nosyparker said...

Μαζί σου ρε!

2/25/2007 4:11 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Άμανείσαι κ τοσο δε μασαμε κ τα λέω χυμα να πεις και ποιον λες μουνόπανο για να μηνμπερδευεις τον κόσμο σαν την καημένη την μιζβ

κάποιος ποθ σε διαβάζει αλλά πέζεται αν συνεχισει

2/25/2007 5:35 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

παίζεται

2/25/2007 5:36 μ.μ.  
Blogger deadend mind said...

μου αρέσουν οι μεταφορές σου, ή οι συμβολισμοί σου, ή όπως το λένε αυτό, οι ταμπελίτσες για τα υφάσματα τέλος πάντων.. επίσης, τρελαίνομαι για ανθρώπους που δεν φοβούνται να τσαλακώσουν την εικόνα τους, ακριβώς όπως τσαλακωμένο είναι και το περιεχόμενό τους. όλων ανεξαιρέτως. κατά τ' άλλα, σχεδόν όλες οι σχέσεις περνάνε από συγκρούσεις πριν βρεθεί η ισορροπία. αν κρίνεις ότι δεν αξίζει, μην συγκρούεσαι καν. αυτό το τελ, γενικά και με επιφύλαξη, γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι είμαι στο θέμα.
φιλι.

2/25/2007 7:44 μ.μ.  
Blogger Lost said...

@ ναυαγός: χαχα, άσε, τουλάχιστον έχεις καλό γούστο στη μουσική ;-)

@ ntetzevou: άμα είσαι καλός άνθρωπος, όλα καλά σου φαίνονται, ρε συ. welcome

@ aurelia: το αγαπημένο μου θέμα έπιασες! Έχω δικαιολογήσει πολλές καταστροφές με το "δε φταίω εγώ που άλλα ήθελες να βλέπεις σε μένα", δυστυχώς όμως δεν είναι αυτά τα πράγματα άσπρο-μαύρο. εντός ή εκτός θέματος, πάντα μου αρέσει να διαβάζω τις σκέψεις σου

@ Λιλένη: "έπαιξε ταύτιση, δηλαδή???

@ natalia: να ψαχτούμε, ρε κοπελιά. I could use a lost-and-found sister named natalia

@ νερίνα: χαχα, μη φοβάσαι, ήρεμη είμαι, πέρασε η μπόρα

@ leon: μας τά 'παν κι άλλες ;)

@ adomiel: καλησπέρα σου, τρόμαξες κι εσύ-που είσαι-εγώ?

@ statler: ρώτα τον leon ;)

@ παράξενος: μη φοβάσαι, δεν το συνηθίζω

@ nosy: εσείς??? μία ευαίσθητη ψυχή????? αυτό κι αν είναι έκπληξη...:D

@ ανώνυμος: αμανείμαι κι αμανδενείμαι, αφορά εμένανε. Κιάμαν έβγαζα λεφτά από το blog, μπορεί και να με αφορούσε η δήλωση που κάνεις με την υπογραφή σου. Κατά τα άλλα, εσένα τι σε κόφτει ποιος είναι το μουνόπανο? Και μη μου πεις η Μζ Β.

@ deadend: φιλί, σκορπίδι μου, κι άλλο φιλί (η αποφυγή της σύγκρουσης ερμηνεύεται από κάποιους ως αδυναμία. τότε ίσως και να αξίζει να συγκρουστείς ή τουλάχιστον να δείξεις τα δόντια σου)

2/25/2007 8:35 μ.μ.  
Blogger Adomiel said...

Δεν τρόμαξα... απλά δεν υπήρχε τίποτα να προσθέσω...!

2/25/2007 11:16 μ.μ.  
Blogger allmylife said...

μάλιστα!

2/26/2007 2:00 μ.μ.  
Blogger Sofogreg said...

Έχεις τόση τρυφερότητα μέσα σου!

2/26/2007 11:56 μ.μ.  
Anonymous Αλέξανδρος Ζήβας said...

Αποκωδικοποίηση....: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,....
Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογονία,....
URL : www.siopi.gr
Γεια.....

3/18/2008 12:22 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker