Σάββατο, Ιανουαρίου 06, 2007

Τι Ψάχνεις?

- Αν ψάχνεις μια όμορφη ψηλή ξανθιά, το πολύ πολύ που θα βρεις είναι μια όμορφη ψηλή ξανθιά.
(Ομοίως και αν ψάχνεις έναν όμορφο ψηλό μελαχρινό.)

Ο φίλος Γ. λέει στο τηλέφωνο τη φαρμακερή ατάκα για έναν μακαρίτη (φαρμακερή, γιατί αυτομάτως την φέρνω στα μέτρα μου): ένας άντρας στα 35 του, ωραίος, έξυπνος, με καλή δουλειά που θέλει να παντρευτεί και δεν μπορεί, ε, κάποιο πρόβλημα θα έχει. Μάλλον ψάχνει άλλο απ΄αυτό που λέει ότι θέλει ή χρειάζεται, με αποτελειώνει ο Γ.

‘Ντάξει, για τον μακαρίτη την απάντηση την έχω έτοιμη: είναι πιο ανασφαλής κι από μένα (και όμως γίνεται). Και κατά βάθος, χρειάζεται όχι μία όμορφη ψηλή ξανθιά, αλλά μια ντουζίνα από δαύτες, οι οποίες επιπλέον θα τον δοξάζουν νυχθημερόν γιατί είναι κα-τα-πλη-κτι-κός και δεν υπάρχει καλύτερος απ΄αυτόν εκεί έξω. Δεν την παλεύει με κάτι λιγότερο. Το μόνο πρόβλημά του είναι ότι όταν τις έχει κάτι τον πιάνει και θέλει εμένα (μετρίου ύψους, μελαχρινή, όσο για όμορφη, γούστα είναι αυτά είπε ο αράπης κι έφαγε το σαπούνι) που όμως τελευταία δυσκολεύομαι να τον δω σαν ημίθεο, τον βλέπω σαν κανονικό άνθρωπο, με τα καλά του και τα κουλά του. Και δεν την παλεύει και μετά έρχονται οι ξανθιές κ.ο.κ.

Την απάντηση για μένα την έχω??? Νομίζω. Χρειάζομαι ένανε (όμορφο στα μάτια μου, ψηλό, μελαχρινό – είπαμε, είμαι ρηχή) να μ΄αγαπάει για τα 20 στραβά μου. (ή έστω να τα ανέχεται, λέω, και να μην προσπαθεί να μου τα αλλάξει). Για τα 10 καλά μου θα μ΄αγαπήσει έτσι κι αλλιώς, λέω, αυτό είναι το εύκολο. Νομίζω.

Έχω βαρεθεί να θέλουν να μ΄αλλάξουν. Γιατί δεν παίρνουν μια έτοιμη, τόσες υπάρχουν στα καλάθια, νοικοκυρές, για σπίτι, χαρούμενες όλη την ώρα?

(Ανοίγω μεγάλη παρένθεση: Τελευταία οι γκόμενες γύρω μου είναι πολύ χαρούμενες, όλο χαμόγελα, λες και κουμπώνουν τα αντικαταθλιπτικά με τις χούφτες. Είναι λες και ζω σ΄έναν κόσμο που έχει μολυνθεί από τον ιό της Βίκυς Καγιά: βασικό σύμπτωμα του ιού είναι ότι μιλάς πάντα και για όλα με ύφος που δείχνει ότι περνάς καταπληκτικά, η ζωή σου είναι υπέροχη, δεν υπάρχει τίποτα που να σου χαλά το κέφι και η θετική σου ενέργεια μπορεί να δώσει ρεύμα σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο. Για παράδειγμα, ακόμη κι αν είσαι καλεσμένη σε φιλανθρωπική εκδήλωση για τα παιδάκια που πεθαίνουν στον Γ΄Κόσμο, όταν κάνεις δήλωση στην κάμερα για το πόσο πραγματικά λυπάσαι για αυτά τα κακόμοιρα παιδάκια, το ύφος σου παραμένει χαρούμενο, ανέφελο. Ναι, το διασκεδάζεις πραγματικά Βίκυ Καγιά, το βλέπω στο βλέμμα σου, κλείνω τον ήχο και σε βλέπω να μιλάς για τα παιδάκια που πεθαίνουν σαν τις μύγες με την ίδια έκφραση που θα είχες αν μας μιλούσες για τις φάρσες που κάνατε με το Γ3 στην πενταήμερη. Ευχαρίστως θα έριχνα στη Βίκυ Καγιά ένα σβουριχτό μπάτσο, μόνο και μόνο για να δω αν θα αλλάξει ύφος)

Εκεί έρχεται η 2η φαρμακερή ατάκα της βραδιάς από τον Γ. (επηρεασμένη από το «2» μάλλον κι όλη δική μου): στην ηλικία μας δεν φτάνει ν΄ανοίξουμε την πόρτα για να μπει ο άλλος, πρέπει να βγούμε και στο παράθυρο για να μας δει ότι είμαστε διαθέσιμοι, ντε. Μερικές φορές, δε, πρέπει να σκύψουμε και να του κάνουμε και λίγο ματάκια και –άκουσον, άκουσον- να τον καλέσουμε εμείς ν΄ανέβει.

Κάπου εκεί γαμήθηκε η κουβέντα γιατί ο Γ. έπρεπε να πάει γυμναστήριο κι εγώ άρχισα να με σκέφτομαι πότε σαν Ραπούνζελ που ρίχνει τα κοτσίδια της για να σκαρφαλώσει ο άλλος και πότε σαν Γεωργία Βασιλειάδου που σημαδεύει τους γκόμενους με κανάτια.

14 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

lostoula μου μια χαρά τα λέει ο Γ. και το παράθυρο πρέπει ν'ανοίξεις και τη μπαλκονόπορτα και να βγεις να σε δει και να κάνεις ματάκια και φυσικά να του πεις ν'ανέβει...αλλά πριν τα κάνεις όλα αυτά πρέπει να είσαι πραγματικά διαθέσιμη!!!

1/06/2007 9:01 μ.μ.  
Blogger Adomiel said...

Κάτι ξέρει, κάτι ξέρει...! (σ.σ. το οποίο και δε μαρτυράς... γιατί, ε?) :-p

1/06/2007 9:30 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

H Happyland "έγραψε".
Κάτι θα ξέρει...

Τι σόι δικαιολογία είναι αυτή περί ανασφάλειας; Για σοβαρευτείτε παρακαλώ! Τι θα πει "είναι ανασφαλής"; Please ξεκόλλα.
Όποιος είναι πραγματικά ανασφαλής δεν θέλει δέκα ψηλές ξανθιές. Του φτάνει μισή και φοβαται μην τη χάσει. Όποιος θέλει δέκα ψηλες ξανθιές, είναι (πολύ απλά) εγωίσταρος του κερατά με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του - το πιο συνηθισμένο είδος άντρα.
Και επιλέον, δεν μπορεί να αξιοποιήσει (βλ. απολαύσει) δεόντως μια ψηλή ξανθιά, γι' αυτό αναζητά την ποσότητα.

Αν θέλεις απλά έναν όμορφο ψηλό μελαχροινό, είναι εύκολο να τον βρεις. Το θέμα είναι: για πόσο;
(για πόσο θα μείνει (αποκλειστικά) μαζί σου και για πόσο θα ανέχεσαι εσύ τα... άλλα χαρακτηριστικά του - πέραν του ύψους και της κόμης.)

Με δυο λόγια, διαφωνώ με όλα όσα γράφεις, εκτός της παραγράφου. Με τσάντισες βραδιάτικα...
:-)

1/07/2007 12:35 π.μ.  
Blogger deadend mind said...

το δεύτερο καλά το λεει ο φίλος σου, στο πρώτο όμως θα διαφωνήσω, φέρνοντάς το κι εγώ στα μέτρα μου, κι ελπίζοντας ότι δεν διαφωνώ μόνο και μόνο επειδή δε με συμφέρει.
για να παντρευτείς, δεν θέλεις έναν ότι να ‘ναι, θέλεις να βρεις κάποιον που να μπορείς να τον αγαπάς τα υπόλοιπα όσα χρόνια της ζωής σου, αν όλα πάνε καλά. και είναι μεγάλο πράγμα αυτό. και όσο μεγαλώνεις ξέρεις όλο και καλύτερα ακριβώς τι ψάχνεις, και είναι όλο και πιο δύσκολο να το βρεις. Μπορεί να μην έχεις κάποιο πρόβλημα. Ή για την ακρίβεια μπορεί το πρόβλημα που έχεις να μην είναι απαγορευτικό, για να τα καταφέρεις, αλλά να κάνει μόνο τα πράγματα δυσκολότερα. μπορεί να είσαι προσωρινά άτυχος, ή να δουλεύεις πολύ και να βγαίνεις λίγο, ή να είσαι ντροπαλός, ή να είσαι κολλημένος με τον πρώην σου, ή κάτι άλλο. Όλα αυτά είναι εμπόδια, σίγουρα, αλλά δεν σε καταδικάζουν στην αιώνια μοναξιά. (ελπίζω……..)
δηλαδή με τον μακαρίτη αυτή η δουλειά γίνεται; μια θέλει εσένα και μια τις ξανθιές δέκα- δέκα;; αν είσαι και κοτζάμ 35άρης και ακόμα έχεις ανάγκη από πολλές γυναίκες για επιβεβαίωση, κάτι δεν πάει καλά με σένα. Εκτός αν σε συμφέρει να λες ότι το κάνεις επειδή έχεις ανάγκη επιβεβαίωσης, και αρνείσαι να παραδεχτείς ότι απλά δεν θέλεις να κάνεις σχέση με μια γυναίκα (το οποίο είναι σεβαστότατο), ή ότι απλά δεν έχεις γνωρίσει τη γυναίκα με την οποία θέλεις να κάνεις σχέση.

βλακείες γράφω, αλλά επειδή είναι σάββατο βράδυ και έχω πονοκέφαλο και δεν υπάρχει κανένας νικήτας σαλμπερίδης (ή κάπως έτσι) να με βγάλει για φαγητό, έχω άγχος ;)

1/07/2007 1:13 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Μέχρι τα 30 η 1η παράγωγος της καμπύλης των απαιτήσεων είναι θετική.
Μετά τα 30 πρέπει να γίνεται αρνητική.
Όχι από ανάγκη. Ως κατάκτηση

1/07/2007 1:14 π.μ.  
Blogger Lost said...

Έτσι, έτσι, ρίχτεεεεε.
Αυτό που σας διαφεύγει είναι ότι όλο το post ήταν απλώς ένα πρόσχημα για να ρίξω λάσπη στη Βίκυ Καγιά, απλώς και μόνο επειδή είναι όμορφη από γεννησιμιού της κι εγώ είμαι ξινή και κακός άνθρωπος! Στους 2 επισκέπτες που εορτάζουν εύχομαι να βρουν αυτό που ψάχνουν. Σύντομα.

@ happyland: ναι, πρέπει να είμαι διαθέσιμη. Δηλαδή να εργάζομαι ένα κανονικό ανθρώπινο 8ωρο. Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις????

@ adomiel: σαφώς και ξέρει, ψωμί κι αλάτι τρώμε μαζί, από meeting σε meeting

@ παράξενος: εκτός της παραγράφου για τη Βίκυ Καγιά??? Σε παρακαλώ, πες ναι!

@ deadend mind: μωρέ ποιος τον χέζει το μακαρίτη? Μούφα ο Νικήτας ;-)

@ kagelo: πώς φαίνεται το Πολυτεχνείο, βρε παιδί μου! όχι ρε, δε θα σου περάσει. Το σύνθημα και για τώρα και για πάντα θα είναι "Τα θέλω ΟΛΑ και τα θέλω ΤΩΡΑ"!!! Απλώς θα πρέπει να αφήσω λίγο μαλλί...

1/07/2007 4:02 π.μ.  
Blogger Λύσιππος said...

Να επισημάνω πως το να παίρνει κανείς αντικαταθλιπτικά δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ως το άκρως αντίθετο. Με λίγα λόγια, αν κάποιος είναι υπέρμετρα χαρούμενος κλπ. μάλλον δεν παίρνει τέτοια φάρμακα, τα οποία απλά σταθεροποιούν (ουδετεροποιούν) τη συμπεριφορά του.

1/07/2007 7:44 π.μ.  
Blogger Lost said...

@ Λύσσιπος: χρήσιμη και σωστή η παρατήρηση, ευχαριστώ πολύ. επέτρεψέ μου όμως να σημειώσω ότι όταν έγραφα το κομμάτι είχα στο νου μου την εικόνα μου με χαμόγελο τατουάζ, στριμωγμένη ανάμεσα σε βρωμερούς συνεπιβάτες, στον ηλεκτρικό, 8 η ώρα το πρωί. Δεν ήμουν υπέρμετρα χαρούμενη, όπως δεν είναι υπέρμετρα χαρούμενες οι γυναίκες στις οποίες αναφέρομαι - της Β. Καγιά εξαιρουμένης.

1/07/2007 8:17 π.μ.  
Anonymous μις transparent said...

Όταν μεγάλωνα, όλα μου φαίνονταν παιχνίδι. Θα βρω αυτό που θέλω (το ότι θα ξέρω πάντα τί θέλω εννοούνταν, εννοείται), θα κάνω αυτό που θέλω και θα είμαι υπέρμετρα χαρούμενη κι επιτυχημένη. Αυτό το αποκαλώ εγώ Σύνδρομο του Pretty Woman - κι όχι γιατί θεωρούσα ποτέ τον εαυτό μου pretty woman, αλλά πολύ περισσότερο λόγω των αναρίθμητων ταινιών hollywood που μεγαλώνοντας έβλεπα. Από την άλλη, μπορεί να πει κανείς ότι είχα καλά παιδικά χρόνια, αφού σκεφτόμουνα παραμύθια.
Το κακό ξεκινάει απ'το γεγονός ότι ακόμα θρέφομαι απ'το ίδιο παραμύθι. Δεν πα να βλέπω άπειρες γαλλικές/ισπανικές/κορεάτικες ταινίες τώρα πια, το Σύνδρομο της Pretty Woman παραμένει.
Δεν είμαι σίγουρη αν πάσχουμε απ'το ίδιο, και δεν είμαι καν σίγουρη αν τελικά είναι τόσο κακό να κοιμάμαι και να βλέπω τα ίδια όνειρα που έβλεπα τότε (μπα, διάγραψε το "κοιμάμαι", και στο όρθιο τα βλέπω). Γιατί, ρε Χαμένη, δεν είμαστε χαμένες όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε, ούτε καν όταν δεν είμαστε σίγουρες τί θέλουμε.. Νομίζω τελικά ότι - εγώ τουλάχιστον - είμαι lost όταν ΔΕΝ ονειρεύομαι ότι είμαι η Ραπουνζέλ, όταν ΔΕΝ φαντασιώνομαι ότι κάποιος (άντε, ο DG) θα εμφανιστεί στο καινούριο μου κατώφλι με κάρτες που ψιθυρίζουν "i think you are perfect" (η σκηνή απ'το "Love Is", κατά τη διάρκεια της οποίας κλαίω σα μαλάκας - στάνταρ), όταν τελοσπάντων η pretty woman μέσα μου μπήκε στο ταξί και αντί να τη βρει ο richard gere αυτή χάθηκε σ'ενα meeting.
Και σκέψου ότι όταν πια μας βρει η μοίρα μας (λες κι εμάς ψάχνει) και παντρευτούμε, ή ό,τι στο διάολο κάνουμε, θα ονειρευόμαστε ίσως λιγότερο - ίσως - κι αυτό γιατί το μυστήριο θα έχει τελειώσει. Γι'αυτό λοιπόν χαρού αυτές τις μέρες όπου δεν ξέρεις απλώς τίποτα, και είσαι απελπισμένη, γιατί τότε είναι που ξυπνάς ιδρωμένη. Κι όχι γιατί ο Στάθης δίπλα σου είναι λειτουργεί ως καλοριφέρ.

Nobody puts baby in the corner. Τουλάχιστον δώστε μας ένα μπαλκόνι να πετάμε κανάτια.

Μιζ Βου

1/09/2007 12:06 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Σου χαλώ εγώ χατήρι;
Ναι αυτό για την Βίκυ Καγιά ήταν κορυφαίο. Ήθελα να γράψω "παρένθεση" και έγραψα "παράγραφος"...

1/09/2007 3:17 μ.μ.  
Blogger Lost said...

@ B.: άντε, να κάνεις κι εσύ ένα blog, πουλάκι μου, να συνέρθεις. Κρύβε λόγια για το Στάθη, με εκθέτεις....

@ παράξενος: το ήξερα ότι θα καταλάβαινες...προσπαθώ να κομμεντάρω (sic) στο blog σου και δε μ΄αφήνει. Βαρέθηκα

1/09/2007 11:47 μ.μ.  
Anonymous Sol said...

Όταν ήμασταν μικρές μας τάιζαν με το κιλό παραμύθια για Χιονάτες και πρίγκιπες, μετά μεγαλώσαμε λίγο και ταυτιστήκαμε με τη "Μοντέρνα Σταχτοπούτα" και τη "Δεσποινίς Διευθυντής" (αναλόγως φιλοδοξιών).

Μετά βγήκαμε στην πραγματική ζωή και αρχίσαμε να τρώμε κάτι ξεγυρισμένες σφαλιάρες... (Χμμ... μα δεν μπορεί, η διαφήμιση το έδειχνε αλλιώς). Οι πρίγκιπες δεν αγαπάνε μόνο μία, δεν κάνουν προτάσεις γάμου με την πρώτη ευκαιρία και τίποτα δεν κρατάει "για πάντα" (λάθος, το μόνο που κρατάει για πάντα είναι η γκρίνια της μάνας μας - τώρα εξηγείται γιατί στα παραμύθια ο ρόλος της ήταν πετσοκομμένος).

Προσπαθούμε δηλαδή να οδηγήσουμε αυτοκίνητο έχοντας πάρει μαθήματα για... στρώμα θαλάσσης (φοράς ένα καυτό μπικίνι, ανεβαίνεις και πάει μόνο του!)

Κάτι δεν πάει καλά εδώ...
Ενώ στο Hollywood...

1/10/2007 1:02 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

κλαπ κλαπ κλαπ!

δεν έχω να παρατηρήσω τίποτα.
απλά μου άρεσε.

αν συναντήσεις την Καγιά δώσε και ένα σβουριχτό απο μένα για τους ίδιους λόγους.

(αν και έχω υποψίες πως στην χαρουμενοχώρα δεν υπάρχουν προβλήματα, λόγω καμμένων εγκεφαλικών κυττάρων. ναι είμαι κακιά)

Καλησπέρα!
:)

1/10/2007 4:10 μ.μ.  
Blogger Lost said...

@ sol: να πας στο Χόλυγουντ. μαζί με τη Β. εγώ θα μείνω εδώ να βρίζω την Καγιά

@ απολλώνια: ναι, είσαι κακιά...Κι εγώ!!! Γιούπι!!!!

1/10/2007 4:31 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker