Κυριακή, Οκτωβρίου 08, 2006

Χωρίζοντας με αξιοπρέπεια

Βράζω. Εδώ κι ένα μήνα νιώθω σαν αυτά τα cartoon που βγάζουν ατμούς από τα αυτιά. Ώρες ώρες μπορεί και να βγάζω ατμούς από τα αυτιά, απλώς δεν είναι κανείς εκεί για να το παρατηρήσει. Ποιος είπε ότι πρέπει να χωρίζουμε με αξιοπρέπεια??? “She left with dignity” και μαλακείες. Μόνο στο «Περηφάνεια και Προκατάληψη» συνέβαιναν αυτά κι εκεί έπρεπε να έχουν μείνει. Τι σχέση έχουν τέτοιες συμπεριφορές με μένα????

Γύρισα την πλάτη μου κι έφυγα και νά ‘μαι εδώ ένα μήνα μετά να γράφω για ατμομάγειρες και να ξεκατινιάζομαι διαδικτυακά μήπως και βρει διέξοδο αυτός ο απίστευτος θυμός που βράζει, βράζει, βράζει και με καταβάλλει. Διότι η αξιοπρέπεια επιβάλλει όχι απλώς να το ράψεις και να τσακιστείς να φύγεις, αλλά να το ράψεις και γενικώς. Τουτέστιν, είναι ανεπίτρεπτο να γυρνάς στην πόλη και να διηγείσαι σ’ όποιον βρίσκεις μπροστά σου το χρονικό ενός προαναγγελθέντος χωρισμού (διαδικασία που προσωπικά βρίσκω εξόχως ψυχοθεραπευτική και εξισορροπητική), με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Για να είμαι ειλικρινής, το παραπάνω δεν το υπαγορεύει μόνο η αξιοπρέπεια, αλλά και ο σεβασμός για το κοινό μου: αν ήταν ο πρώτος χωρισμός, άντε ο δεύτερος (με το συγκεκριμένο άτομο) θα υπήρχε κι ένα ενδιαφέρον από την πλευρά του κοινού. Εδώ μιλάμε για τον 7ο – 8ο, ίσως και παραπάνω, έχουμε χάσει το λογαριασμό, επομένως δεν υπάρχει κανένα στοιχείο έκπληξης, καμία πρωτοτυπία, ούτε καν στην αφορμή που οδήγησε στο χωρισμό.

Το γεγονός παραμένει. Περνώ την εργάσιμη εβδομάδα με εργασιοθεραπεία. Εκεί στο τρίτο budget της ημέρας ανεβάζω ξαφνικά παλμούς, ιδρώνω, φουντώνω, ΘΥΜΩΝΩΩΩΩ. Πρώτα έρχεται το ψυχοσωματικό και μετά οι σκέψεις. Κρατά για κανένα δεκάλεπτο, τέταρτο. Το ξεπερνώ. Γυρνώ στο σπίτι βράδυ, σκοπίμως εξαντλημένη και διαβάζω βιβλία management μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Και περνά η εβδομάδα. Κι έρχεται το ευλογημένο ΣΚ. Χα. Έχω δύο ολόκληρα 48ωρα να μηρυκάσω τις ίδιες και τις ίδιες σκέψεις. Να φουντώσω με την ησυχία μου γι΄αυτό και για εκείνο και για το άλλο. Να παίξω στο μυαλό μου τη σκηνή του χωρισμού διαφορετικά. Δεν φεύγω, μένω εκεί. Τον βρίζω, τον κάνω σκουπίδι, μετά τον δέρνω κιόλας (εντάξει, όχι πολύ, εντάξει, μόνο αν δεν έχω ξεθυμάνει με το να τον βρίσω) και μετα το μεγάλο φινάλε: καταστρέφω τους φρεσκοβαμένους τοίχους στο καινούριο διαμέρισμα, σπάζω τον υπολογιστή, τον προτζέκτορα και το ηχοσύστημα, χαράζω απ’ άκρη σ’ άκρη το καινούριο αυτοκίνητο και τότε...Ναι, τότε μπορώ να φύγω με αξιοπρέπεια.

Ξέρω καλά ότι ο θυμός δεν έχει να κάνει με εκείνον. Στην ουσία δεν έχω για κάτι να του θυμώσω. Απλώς ήταν ο εαυτός του, αυτός ο τόσο ακατάλληλος για μένα εαυτός του, με τις ίδιες κι απαράλλαχτες συμπεριφορές που πριν από 4 χρόνια είχα για πρώτη φορά ανακαλύψει και ναι, τότε είχα σοκαριστεί και είχα θυμώσει μαζί του. Τότε, θυμάμαι, επαναλάμβανα: «Πώς μπόρεσες να μου φερθείς με αυτό τον τρόπο?». Και να οι συγγνώμες και να οι όρκοι και να τα «σου υπόσχομαι μωρό μου, ήταν μια κακιά στιγμή, ποτέ δεν θα σε στεναχωρήσω ξανά». Μάλλον καταλαβαίνετε γιατί είμαι τόσο θυμωμένη σήμερα. Γιατί ξέρω ότι ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω μπορεί να συμπεριφέρεται όσο καλά ή όσο άσχημα, με όσο σεβασμό ή με όση προστυχιά γουστάρει. Το αν θα επιτρέψω να με αγγίξει η οποιαδήποτε συμπεριφορά, το αν θα δώσω χώρο και χρόνο σε κάποιον που επανειλλημένα και ξεκάθαρα έχει δείξει ότι δεν με σέβεται και δεν με αγαπά είναι δικό μου θέμα.

Είναι δύσκολο να θυμώνεις με τον εαυτό σου. Είναι ισοπεδωτικό να χάνεις πάσα ιδέα για την πάρτη σου. Είναι τρομακτικό να μη γουστάρεις αυτό που έχεις γίνεις. Είναι πιο εύκολο να οραματίζεσαι ότι φτύνεις κατάμουτρα αυτόν που εσύ του επέτρεψες να σε φτύσει.

11 Comments:

Anonymous μαργαρίτα said...

τώρα αν σου πω πως σε καταλαβαινω ΑΠΟΛΥΤΑ?
ο προηγούμενος μου ήταν ακριβώς η ίδια ιστορία.
εγω τον έδειρα κιόλας (ναι ΝΑΙ ΝΑΙ)
και ακόμα ξενερώνω με την ιδέα οτι την άλλη μέρα του έστειλα λουλούδια για να ζητήσω συγνώμη.
στον εαυτό μου έπρεπε να τα έχω στείλει για να με συγχωρέσω.
και όσο απίστευτο και αν φαινεται υπάρχουν στιγμές που έχω τον ίδιο θυμό ,ΑΚΟΜΑ!
μερικα πράγματα δυσκολευόμαστε πολυ τελικά να μας συγχωρεσουμε
ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ!!

10/09/2006 3:31 μ.μ.  
Blogger Serenity said...

Δε θέλω να το παίξω 'ψυχολόγος' αλλά ναι, να ξεθυμάνεις, μέχρι να τελειώσει ο θυμός μέσα σου, για να προχωρήσεις παρακάτω. Αυτό είναι το ζητούμενο τελικά: το να προχωράς πάντα παρακάτω.

10/09/2006 10:32 μ.μ.  
Blogger Lost said...

margarita: Πού να δεις πόσο καταλαβαίνω εγώ αυτό με τα λουλούδια...Τη Fleria του Ψυχικού εγώ την έχω χτίσει. ¨οχι γιατί τον έδερνα. Αλλά να, όταν σου εξομολογείται ο σύντροφός σου ότι σε κεράτωσε (αλλά "Δεν το ήθελα, είναι που νιώθω ανασφάλεια για τη σχέση μας") ή ότι γνώρισε κάποια ("Δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρος για τη σχέση μας, νιώθω ότι έχω πολλά χιλιόμετρα ακόμη να κάνω"), να μην του στείλεις κι ένα λουλούδι στο γραφείο την επόμενη??? Μάλλον αυτή τη φορά έφυγα "αξιοπρεπώς" γιατί αν του έσπαγα τα μούτρα ή ΄σπίτι/αυτοκίνητο θα έτρωγα τους μισθούς 3 χρόνων σε λουλουδοσυγγνώμες.

serenity: δίκιο έχεις, απλώς τύποι σαν κι εμένα για να προχωρήσουν θέλουν μια γερή κλωτσιά, 5-6 χαστούκια ξανάστροφα, μια λοβοτομή, κάτι

Sorry for the comments moderator, I just turned it off, για να πω την αλήθεια δεν ήξερα καν τι είναι

10/11/2006 12:03 π.μ.  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Ξεκινάω με μια αυτοκριτική: ναι, εμείς οι άντρες είμαστε συχνά και γαϊδούρια και γουρούνια κι ό,τι άλλο μας καταλογίζετε...
Όμως επιτρέψτε μου να κάνω και τον συνήγορο του διαβόλου. Κατ αρχήν η lost, όσο κι αν μας είναι αγαπητή και συπαθής, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί και ο πλέον αξιόπιστος μάρτυρας. Απ' την άλλη ο πρώην σύντροφός της απουσιάζει από το "ακροατήριο". Κι όπως λέγαν οι αρχαίοι, δεν μπορείς να καταδικάσεις κάποιον αν δεν τον ακούσεις...
Πάντως, ακόμη κι αν η αλήθεια είναι όπως ακριβώς την περιγράφει η φίλη μας, πάλι η ίδια έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Όταν βλέπεις κάποια άσχημα πράγματα στον χαρακτήρα του άλλου δεν δικαιούσαι να λες "δεν πειράζει, πάμε παρακάτω"...

10/11/2006 4:53 μ.μ.  
Blogger Lost said...

- ασκαρδαμυκτί:
Δε με πιάνεις, δε με πιάνεις! Το πρόβλημά μου δεν είναι ο άλλος και η συμπεριφορά του. Το πρόβλημά μου είμαι -απολύτως ξεκάθαρα τοποθημένο στο post και στην απάντηση στις κυρίες- εγώ, ο δικός μου τρόπος σκέψης, η δική μου συμπεριφορά. Επομένως δεν χρειάζεται να κάνεις το συνήγορο του διαβόλου, δεν ήταν κατηγορητήριο για τον πρώην το post μου.
Ολοκληρώνοντας, δεν υποστηρίζω ότι οι άντρες γενικά είναι γαϊδούρια, γουρούνια ή ό,τι άλλο. Είχα την τύχη να ζήσω με 2-3 υπέροχους και να γνωρίσω πολλούς ακόμη καταπληκτικούς. Το αν είσαι γαϊδούρι/γουρούνι δεν προσδιορίζεται από το φύλο σου. Ούτε για τον συγκεκριμένο άντρα υποστηρίζω τα περί γουρουνιάς. Το μόνο που λέω είναι ότι ήταν ακατάλληλος για μένα. Για κάποια άλλη μπορεί να είναι θησαυρός!

Κατανοητό?

10/12/2006 12:32 μ.μ.  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Φαινομενικά έχεις δίκιο...
Ως γυναίκα έξυπνη και λίγο ... σουπίτσα, βγάζεις προς τα έξω μια δήθεν αυθυπέρβαση. Και καλά ... παραδέχεσαι πως η ευθύνη βαρύνει εσένα...
Μέσα ου όμως βράζεις με τον λαγάμενο... Ευχαρίστως θα τον έσκιζες στα δύο! Άσε δε τα μπινελίκια που του ρίχνεις από πρωίας μέχρι νυχτός...
Βρε σεις γυναίκες ... σας έχω σπουδάσει!
Σε "πιάνω" λοιπόν και πολύ μάλιστα...
Πάντως συγχώρεσέ με που ενστικτοδώς μου βγαίνει μια συναδελφική αλληλεγγύη με τον πρώην δικό σου... 'Ανδρες βλέπεις...

10/13/2006 7:35 π.μ.  
Blogger Lost said...

"δήθεν αυθυπέρβαση", "και καλά" "σουπίτσα"? Αυτά είναι δικές σου ερμηνείες και παραστάσεις, εντελώς αυθαίρετες. Σόρρυ, δεν τις αποδέχομαι. Με ενοχλεί η κριτική αυτού του τύπου, δεν με ξέρεις, ούτε ξέρεις πώς λειτουργώ. Με ενοχλεί γενικώς όταν ο άλλος μου προσάπτει κίνητρα, τρόπους σκέψης κ.λπ. που δεν έχουν σχέση με μένα, αλλά με τον τρόπο που εκείνος σκέφτεται και λειτουργεί.
Κατά τα άλλα, χαίρομαι που φιλοξενώ και ένα αντρίκειο point of view.

10/13/2006 3:14 μ.μ.  
Blogger annamaria said...

Λοιπόν τώρα που το "φοβικό σύνδρομο" πέρασε , θα γράψω και εγώ την πτωχή πλην τίμια άποψη μου.
Ποιος είναι αυτός που μετά από έναν χωρισμό δε θα ήθελε να γυρίσει ο χρόνος πίσω, μόνο και μόνο για να πει όσα δεν τόλμησε εκείνη την στιγμή, για να πει όλα όσα δεν είπε όλα αυτά τα χρόνια ???
Μη σπαταλιεσαι άδικα, τι θα άλλαζε αν έβριζες????
Θα μου πεις
"μα θα έβγαιναν από μέσα μου, θα ξελάφρωνα βρε αδελφέ!!"
Ε λοιπόν σου λέω ότι θα ένιωθες πολύ χειροτέρα για σένα την ίδια!
Καλύτερα να σε θυμάται σαν μια κυρία που πέρασε από την ζωή του.
Άσε που από όσα έγραψες ψιλοκαθαρματακι τον κόβω, άρα τον εαυτουλη του θα τον βγάλει και στις επόμενες έτσι??
Άρα κάποια απ όλες θα τον βρίσει χοντρά.
Άρα θα σε συγκρίνει.

Ποιο είναι λοιπόν το καλύτερο πιάτο που τρώγεται κρύο???

10/14/2006 11:34 μ.μ.  
Anonymous βρεχειστηνφτωχογειτονια said...

Ο τίτλος δεν έχει καμία σχέση με το ρεζουμέ της υπόθεσης, ότι δηλαδή ο άνθρωπος αυτός δεν σου ταίριαζε. Πρέπει να ψάξεις μέσα σου το τί σε έκανε να είσαι μαζί του. Συνήθως αυτό είναι ανασφάλεια, φόβος και άλλες τέτοιες μπούρδες.
Όπως και να 'χει ας μην ξεχνάμε τα λόγια του σοφού λαού σχετικά με τις πορτοκαλιές και τα πορτοκάλια. Στην επίθεση λοιπόν.

10/23/2006 8:16 μ.μ.  
Blogger Lost said...

@ ανναμαρία: πάει, πέρασε, χάθηκε, πιφφφφ
@ βρέχει: πορτοκαλιές, σας έρχομαι!!! (μπήκε ο Δίας στο Σκορπιό, μόνο αυτό σου λέω...)

10/23/2006 11:41 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

φταιει καθε ατομο που αφηνει μια κατασταση αναξιοπρεπη να συνεχιζετε

4/03/2009 12:01 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker