Lost

Ζωή σε Μας

2007-04-19T08:33:00.000+02:00

Όταν έγραφα το τελευταίο μου ποστ, ούτε που φανταζόμουν τι θα ακολουθούσε.

To be honest, ούτε και μ΄ένοιαζε. Ήμουν πολύ φορτισμένη στην προσπάθειά μου να εκφράσω αυτά που ένιωθα στον έναν και μοναδικό παραλήπτη που είχα στο κεφάλι μου. Και μετά, όταν κουτσά στραβά τα έγραψα, άρχισα να σκέφτομαι ότι όταν καταφέρνεις να πεις ΘΕΛΩ, έστω κι αν προσπαθείς εκ των υστέρων να το αναιρέσεις με λιλά σχόλια, έχεις ήδη κάνει ένα βήμα μπροστά. Τρομακτικό!

Και μετά και μετά...είπα να πέσω με τα μούτρα στο μπροστά, το οποίο θέλει αρχίδια για να το προσδιορίσεις και κατόπιν να το διεκδικήσεις. Ή να αφεθείς να σε διεκδικήσει εκείνο -στην περίπτωσή μου, αυτό κι αν θέλει αρχίδια. Μ΄αυτά και με τ΄άλλα, το τελευταίο πράγμα που με ένοιαζε ήταν πώς θα κάνω μια σεμνή τελετή για το κλείσιμο του blog μου.

Εκ των υστέρων λοιπόν:

Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα email σας.

Ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα τα σχόλια.

Εννοείται ότι δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να τα κλείσω, πάντα το blog μου είχε σχόλια ανοιχτά σε ανώνυμους και μη, χωρίς comment moderation, χωρίς ΠΟΤΕ να σβήσω ΕΝΑ σχόλιο.

Εννοείται πως δεν υπάρχει περίπτωση να το σβήσω το blog, περιέχει το πιο δύσκολο και σκοτεινό κομμάτι μου, που όμως πάντα θέλω να θυμάμαι. Περιέχει τα δικά σας σχόλια, ζεστά, έξυπνα, αστεία, κολακευτικά, καυστικά, ΚΑΙ ΓΑΜΩ! Εννοείται ότι γούσταρα όταν μου γράφατε ότι γουστάρατε αυτά που έγραφα, υπάρχει κάποιος που δε γουστάρει τα καλά λόγια?

Εννοείται ότι θα σας ξαναβρώ και θα με ξαναβρείτε στα blogs. Όχι εδώ (ανώνυμο παπάρι, τζάμπα έχασες τον ύπνο σου, μουαχαχαχα), το μαύρο template δεν μου πάει πια, όπως ήδη έγραψα άλλος ένας κύκλος κλείνει κι εγώ βρίσκω άλλα χρώματα για φόντο στη ζωή μου, τέτοια που να ταιριάζουν με τα φωτεινά μου κομμάτια, είμαι σε φάση I have a dream και τέτοια τώρα, υπομονή κι όλα θα γίνουν.

Εννοείται ότι τα σχόλια και πάλι θα μείνουν ανοιχτά, γιατί εννοείται ότι είμαι attention/comment whore και εννοείται ότι τα ανώνυμα/επώνυμα παπάρια που ποτέ δεν έμαθαν να σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους πάντα θα παίρνουν τα παπάρια όλων μας.

Το τελευταίο τραγούδι που διαλέγω για αυτό το blog είναι το "I've got you under my skin" από Frank & Βοno. Είναι κι αυτό παραγγελιά και αφιερωμένο. Σε όλα όσα κρατήσαμε βαθιά στην καρδιά μας τόσο όσο να γίνουν κομμάτι μας.

I've got you under my skin

I've got you deep in the heart of me

So deep in my heart,you're really a part of me

I've got you under my skin

I've tried so not to give in

I've said to myself this affair never will go so well

But why should I try to resist, when baby I know so well

That I've got you under my skin

I'd sacrifice anything come what might

For the sake of having you near

In spite of a warning voice that comes in the night

And repeats and shouts in my ear

Don't you know blue eyes, you never can win

Use your mentality, wake up to reality

But each time I do, just the thought of you

Makes me stop before I begin

'Cause I've got you under my skin

I'd sacrifice anything come what might

For the sake of having you near

In spite of a warning voice that comes in the night

And repeats and shouts in my ear

Don't you know you fool, you never can win

Use your mentality, wake up to reality

But each time I do, just the thought of you

Makes me stop before I begin

'Cause I've got you under my skin

And I love you under my skin

Everybody's gotta Learn Sometimes

2007-04-10T09:23:00.000+02:00

(ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ. Και το κομμάτι που παίζει (παίζει να μην παίζει, μου έκανε ψες κάτι νερά, γι΄ αυτό το βρίσκεις και εδώ) από την υπεργαμάτη ταινία Eternal Sunshine of the Spotless Mind κι αυτό αφιερωμένο. Και το γεγονός ότι παρακάτω ένας γράφει-ένας σχολιάζει αποτελεί ένδειξη ότι το υπεργαμάτο τούτο blog κατεβάζει ρολλά. Ευχαριστώ).

(Αρχή τύπου "απόψε, μάγκες, θα φιλοσοφήσω")
Όσο μεγαλώνω πιστεύω όλο και περισσότερο ότι από αυτή τη ζωή έχω να μάθω 2-3 μαθήματα.

(Παράγραφος Β' τύπου "αντιστέκομαι, δε θα με πάρει από κάτω, θα το ξελαγράρω λίγο μην πέσει και το κοινό μου στα αντικαταθλιπτικά" plus "στρώνω το δρόμο για εγκωμιαστικό σχόλιο Παράξενου, αναμειγνύοντας ίσες δόσεις αυτογνωσίας, χιούμορ και πικρίας)
Το 1ο μάθημα που μου κλήρωσε για αυτή τη ζωή λεγόταν Αυτοδυναμία. Καθώς είμαι κέρατο μεγάλο και τρελά αντιδραστικό, σήκωσα το μπαϊράκι μου και είπα όχι μωρή πτάνα ζωή, αυτό το μάθημα εγώ δεν θα το πάρω, σα στρείδι θα κολλάω στο βράχο του μιανού και του αλλουνού κι ας μου πάρει 300 ζωές για να περάσω πίστα -άσε, Sofo μου, που παίζει και να μην υπάρχει άλλη πίστα. Γενικά την είδα λες και πρόκειται για ιστορία 4ης Δέσμης και σταρχίδια μου άμα δεν περάσω Πανεπιστήμιο, θα γίνω τεχνίτης, θα δουλέψω σ΄εργοστάσιο κορδελιάστρα σαν την Άντζελα Δημητρίου.

(Συνέχεια τύπου "Καρκίνος είμαι και το κέφι μου θα κάνω και θα πω και μια κουβέντα για το ένδοξο παρελθόν παραπάνω")
Στην αρχή, η ζωή ήταν υπομονετική. Σου λέει, ζώον είναι, να το πάρουμε με το μαλακό, μην το αγριέψουμε. Μου ρίχνει λοιπόν στο δρόμο μου έναν άντρα που πολύ τον αγάπησα τελικά, ο οποίος μου έλεγε με τον τρόπο του "Προχώρα, μόνη σου πρέπει, άνοιξε φτερά κι άμα θέλεις να ξαναγυρίσεις, βλέπουμε". Έβλεπε την ανάγκη μου για λίγη αγάπη, για λίγη ασφάλεια, αλλά ήξερε ότι δεν αρκούσε να μου δώσει το ψάρι στο πιάτο, έπρεπε να με μάθει να ψαρεύω. Επίσης ήταν αρκετά άντρας για να μην κολακεύεται από μια γκόμενα εξαρτημένη και να μη φοβάται ότι μια γκόμενα δυνατή θα του έφευγε, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Πείσμωνα, ήθελα να μου πει ότι θα είναι εκεί για πάντα, με τον δικό μου τον τρόπο, τον απλό. Δεν έβλεπα μπροστά μου, δε χρειαζόταν να το πει, εκεί ήταν, πάντα, δίπλα μου, αλλά εγώ ήθελα να το ακούσω. Με τον δικό μου τρόπο. Του θύμωνα, του κάκιωνα, δεν το χωρούσε το μυαλό μου ότι οι χειρισμοί μου δεν περνούσαν, υπήρχαν τόσοι πρόθυμοι να ικανοποιήσουν τα καπρίτσια μου, γιατί όχι κι αυτός; Btw, αυτός ο άντρας που πολύ αγάπησα στη ζωή μου είναι ο ίδιος άντρας που κεράτωσα ανελέητα. Επί χρόνια προσπαθούσα να φύγω από κοντά του, τον μισούσα που δε δεχόταν να παίξει τον πατερούλη, που πάντα ήταν αληθινός, ευθύς, ωμός. Τον αγαπούσα για τους ίδιους ακριβώς λόγους και για αμέτρητους άλλους, που ανακάλυψα εκ των υστέρων -είχα και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, lucky me, μην είμαι αγνώμων, η ζωή έχει υπάρξει περισσότερο από γενναιόδωρη μαζί μου. Το μάθημά μου όμως δεν ήθελα να το πάρω.

(Αρκετά με το παρελθόν, ας φιλοσοφήσουμε ξανά για να δικαιολογήσουμε το ξεκίνημα του ποστ)
To θέμα είναι ότι η ζωή έχει τους τρόπους της να σου δίνει τα μαθήματα που πρέπει να πάρεις. Χτυπιέσαι κάτω, λες στ΄αρχίδια μου, να μένω μετεξεταστέα στον αιώνα τον άπαντα, είσαι επίμονη αλλά επίμονη είναι και η ζωή. Κι αφού είδε κι απόειδε, αποφάσισε να με αρχίσει στα χαστούκια.

(Μπααα, πάλι για το παρελθόν θα μιλήσω, δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει λυτρωμός)
Πάνε λοιπόν 5 χρόνια που είπα θα τον κλείσω τον κύκλο, τέρμα τα παιχνίδια, θα γίνω άνθρωπος, θα είμαι ειλικρινής. Ήταν άνοιξη, όπως τώρα. Στη ζωή μου μπήκε ένας άντρας-ευλογία. Ήμουν ειλικρινής. Του είπα "θέλω μόνο ν΄ακουμπήσω πάνω σου τη ζωή μου, θέλω μόνο να μου πεις ότι όλα θα είναι εντάξει, θέλω μόνο να νιώσω ασφαλής". Μου είπε "Εντάξει". Και ακούμπησα. Όλη μου τη ζωή. Πόσο χρόνο θέλει μια ζωή για ν΄ακουμπήσει πλήρως; Εμένα μου πήρε κάτι λιγότερο από 12 μήνες. Όμορφοι μήνες, με γέλια και χαρές. Και τότε ο άντρας-ευλογία μου τράβηξε το χαλάκι κάτω απ΄τα πόδια. Και ξεκίνησα να μελετώ το μάθημα που επί χρόνια αρνιόμουν να μελετήσω.

(Ας δείξω έλεος, άνοιξη είναι, ο κόσμος έχει τα δικά του προβλήματα, π.χ. χοληστερίνη στα κόκκινα από το αρνί, γιατί να ασχοληθεί με το δικό μου παρελθόν; ΟΚ, θα το μαζέψω αλλά πρώτα ένα χορταστικό απόσπασμα γεμάτο κέφι-κέφι-κέφι για όσους αγαπούν την Εύα Ομηρόλη π.χ. ή την Αλκυόνη Παπαδάκη - μακριά από μας)
Σήμερα νομίζω ότι είμαι ξεφτέρι. Μόνη μου προχωρώ, το εμπέδωσα, δεν υπάρχει μαζί ρε, μόνη μου όλα, κοίτα με, μπορώ, στέκομαι, χωρίς χέρια, πατέρας μου και μάνα μου εγώ, έτοιμη να αντεπεξέρθω στα χειρότερα, αρρώστιες, δουλειές, θλίψεις, όλα τα μπορώ, είμαι αυτό που ποτέ δεν ήθελα να γίνω, αυτόνομη, χάρη σε σένα, σε σένα που τράβηξες το χαλάκι κάτω από τα πόδια μου.

Και σκληρή, ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΙΑ ΑΜΥΝΑ, ολόκληρη ένα κέλυφος, από γρανίτη, αδιαπέραστο.

Συχνά πυκνά ερχόσουν κι έστεκες απέναντί μου, αμήχανος. Στα χέρια σου ένα σφυράκι από πλαστελίνη. Μέσα από το γρανιτένιο κέλυφος έσκουζε αδύναμα η ψυχή μου, μονότονα, τις ίδιες πάντα φράσεις: "ΘΕΛΩ ΝΑ Σ΄ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ ΞΑΝΑ. ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ". Αλλά δεν άκουγες. Η γυναίκα που έγινα, η αυτόνομη, η δυνατή, η φοβισμένη μέχρι θανάτου, ούρλιαζε παραγγέλματα στρατιωτικά, επιθεωρούσε το κέλυφος γύρω γύρω, να μη βρεις ούτε μια μικρή χαραμάδα για να χωθείς, εσύ κι ο πόνος. Σάστιζες, έχεις αλλάξει, μου έλεγες, δεν είσαι το γλυκό, εύθραυστο κορίτσι που γνώρισα. Κι εγώ μέσα απ΄το κέλυφός μου έκλαιγα, κοίτα, φώναζα, εδώ, μέσα, εδώ είμαι, βγάλε με, εγώ είμαι, το ίδιο πλάσμα που σου γελούσε και σου έγραφε παραμύθια για τα γενέθλιά σου και γλύκες σε post it, να βρίσκεις στις τσέπες του σακακιού σου στο γραφείο και να με σκέφτεσαι, εδώ είμαι, κοίτα με, ΦΟΒΑΜΑΙ.

(Επιτέλους, γιούπι, μπράβο, 400 λέξεις μετά φαίνεται ένα φως στην άκρη του τούνελ, αυτό που από την αρχή ήθελα να πω, better late than never, πάντα τέτοια!!!! Πάρτο ΌΟΟΟΛΟ δικό σου)
Είναι ξανά άνοιξη τώρα. Κλείνει ξανά ο κύκλος. Τώρα. Το πέρασα το μάθημα. Με 10 και τόνο. Έχω γλείψει τις πληγές. Έχω κατανοήσει. Έχω συγχωρήσει. Το γρανιτένιο κέλυφος το έξυσα με τα νύχια μου, είναι έτοιμο να σπάσει. Αρκεί ένα σφυράκι από πλαστελίνη. Εδώ είμαι. Βγάλε με. Θέλω.

ΥΓ1. Σταματάω να φτύνω αυτό που θέλω, ΟΚ Sofo?
ΥΓ2. Το Μάθημα Νο 2 λέγεται Εμπιστοσύνη. (Ψιτ, Meet me in Montauk...)

Clementine: Joely? What if you stay this time?
Joel: I walked out the door. There's no memory left.
Clementine: Come back and make up a goodbye at least, let's pretend we had one... Goodbye, Joel. Joel: ...I love you...
Clementine: ...Meet me in Montauk...

Καλά Χριστούγεννα

2007-04-08T23:53:00.000+02:00

(Αλήθειες λέμε και το Πάσχα. Ψιτ, άκου μία: είμαι έξυπνη, χιουμοριστική, εξοργιστική με τις ώρες μου και σ΄αγαπάω)

Αφιερωμένο στη φίλη μου τη Μιζ Β. Εντάξει, και σε όλες τις Μιζ Β αυτού του κόσμου που απλώς δεν πρόκειται να συμβιβαστούν με μια σχέση που στα μάτια του άλλου δεν θα γράφει:

ΤΟ ΜΕ, YOU ARE PERFECT

Όχι γιατί είναι τέλειες, όχι. Αλλά γιατί κανένας σύντροφος δεν αξίζει να αντικρίζει μονίμως στα μάτια του συντρόφου του το στραβό του δόντι, την κακοκομμένη αφέλεια, το σπυράκι στην άκρη της μύτης, την αδυναμία να ταιριάξει σε προδιαγραφές ύψους-πλάτους-βάθους, λες και είναι εντοιχισμένη κουζίνα.

Οι άντρες δεν κλαίνε

2007-04-03T18:36:00.001+02:00

{έχω πνίξει ό,τι ζωντανό είχα μέσα μου,

ό,τι θα μπορούσε να με πάρει και να με σηκώσει, να με κοπανήσει σε βράχια, να με κάψει σα βεγγαλικό, όμορφο, για μια στιγμή μόνο, για λίγο,

δεν υπάρχει για λίγο,

είμαι ένα business plan, με τα ρίσκα μου υπολογισμένα, το ίδιο και τις αποδόσεις, ό,τι πάρεις θα ΄ναι ίσο με ό,τι δώσεις,

μόνο να μη μου κλαις, όχι κλάμα,

μου θυμίζεις ότι σε 5 μήνες 23 μέρες και 11 ώρες θα πρέπει να γονατίσεις μπροστά μου μ΄ένα μονόπετρο κι εγώ θα πρέπει να δακρύσω από συγκίνηση, να πω δέχομαι, μετά θα πηδηχτούμε, ιεραποστολικό και απ΄τον κώλο, η περίσταση το απαιτεί, "τώρα επιτέλους μπορώ να σ΄εμπιστευτώ", θα έχω 3 οργασμούς, οι 2 απ΄το κανονικό μονόπετρο, ο τρίτος από αυτό της Durex, μετά θα κοιμηθούμε ήσυχοι, ευτυχείς, βάσει προγράμματος,

όχι, όχι, μη μου κλαις, δεν είναι στο ρόλο σου,

μέσα σου κάτι υπάρχει ακόμη ζωντανό, το βλέπω, μη φοβάσαι, μαζί θα το πνίξουμε, ξέρω καλά πώς, κοίτα με, σαν χθες έσπερνα θύελλες, μα τώρα ξέρω πώς, ξέρω τον τρόπο, όλα θα είναι ξανά υπολογισμένα, ασφαλή,
ΟΡΙΑ, ΔΙΑΟΛΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΑ,

Κυριακές-γιορτές-επετείους θα νιώθουμε στο 4, τις καθημερινές πάθος 1, συντροφικότητα 5, δέσμευση 5, έχουμε στόχους κοινούς, κοινωνική ζωή, κράτηση Σάββατο βράδυ στην Εδωδή, τα Σάββατα το πάθος εκτινάσσεται στο 3,

σου παίρνω πίπα μεθυσμένη, για μια στιγμή ξεχνώ ποιος είσαι, θυμάμαι ένα αγόρι που μου άρεσε παλιά, το διαγράφω,

είσαι αυτός που πάντα έψαχνα, μπορώ να μοιραστώ μαζί σου από το στεγαστικό μέχρι -αν κλείσω τα μάτια-το μουνί μου,

ξέρνάω στη σκέψη ότι δίπλα σου θα ξυπνώ τα πρωινά,

αααχ αυτά τα πρωινά στον ημι-υπαίθριο είναι άλλο πράγμα, θα βάλουμε περσίδες γιατί ο ήλιος είναι δυνατός και γρήγορα θα κάψει τις κουρτίνες, βρήκα και κάτι κομποζέ υφάσματα μούρλια για το σαλόνι, αχ, όταν μας φέρουν με το καλό και το καινούριο coffee table να καλέσουμε όπωσδήποτε τους γονείς σου για brunch μια Κυριακή,
μωρό μου, μαζί σου νιώθω τόσο ασφαλής.
ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΗ ΜΟΥ ΚΛΑΙΣ}

θέλω αυτό που φτύνω

Εν Τάξει

2007-04-01T16:06:00.000+02:00

Οικογένεια Lost με 1 σκυλί κανονικό και 3 κολάζ

Έπιασα μια καλή δουλειά. Πολυεθνική, τμήμα πωλήσεων, καλά λεφτά, ασφάλεια στο βαθμό που μια δουλειά μπορεί να σου δώσει ασφάλεια στις μέρες μας.

Αγόρασα σπίτι σε προάστιο. Έχει μεγάλο σαλόνι, 3 κρεβατοκάμαρες (1 master & 2 παιδικές), πολλές ντουλάπες, ημι-υπαίθριο, 2 θέσεις στην πυλωτή. Είναι δίπλα στη μάνα μου. Θα μας βοηθά με τα παιδιά, όταν με το καλό έρθουν.

Αγόρασα αυτοκίνητο. Status σε συνδυασμό με Οικογενειακό. Να μας χωράει με τα παιδιά, όταν με το καλό έρθουν.

Έκοψα το τσιγάρο. Ασκούμαι 2-3 φορές την εβδομάδα. Αλκοόλ δεν έπινα ποτέ. Τα ναρκωτικά τα έκοψα στη μετεφηβεία. Η διατροφή μου λίγο ακόμη και θα ακολουθεί πιστά την πυραμίδα της μεσογειακής διατροφής. Ο γυναικολόγος μου λέει ότι το σύστημα δουλεύει ρολόι.

Ανανέωσα τη γκαρνταρόμπα μου. Αποχρώσεις της γης για την ημέρα, με φυσικά υφάσματα και κομψά αξεσουάρ. Μακιγιάζ διακριτικό, ίσα να δείχνω φρεσκαδούρα. Για το βράδυ μεταλλιζέ υφάσματα, φόρμες ιδιότροπες που όμως πολύ απέχουν από το πουτανέ / τραγουδιάρικο. Μακιγιάζ με τονισμένα μάτια ή χείλη. Ποτέ και τα δύο. Μαλλιά με φυσικές ανταύγειες, ξανοιγμένα λες από τον ήλιο.

Είμαι έτοιμη. Έκανα χώρο στη ζωή μου για να έρθεις, ετοίμασα προσεκτικά το σκηνικό και περιμένω να εμφανιστείς. Θα με διαλέξεις από το σωρό, θα με γονιμοποιήσεις δις και θα περάσουμε μια όμορφη ζωή, με super market κάθε δεύτερο Σάββατο. Δεν χρειάζεται να με αγαπάς. Ούτε εγώ θα σε αγαπώ. Μπορείς και να με κερατώνεις, αν θέλεις. Αρκεί να μην το μάθουν οι φίλοι μας. Καλό θα ήταν να έχεις ένα εξοχικό κοντά στην Αθήνα για να ξεσκάνε τα παιδιά τα καλοκαίρια. Α, και να είσαι φωτογενής. Πάντα ήθελα να έχω όμορφες οικογενειακές φωτογραφίες στο σαλόνι. Όλα τα άλλα τα έχω υπό έλεγχο. Όλα τα άλλα είναι εν τάξει.

EΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ BLOGGERS: Πληροφορίες για την έρευνα

2007-03-31T20:43:00.000+02:00

EΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ BLOGGERS: Πληροφορίες για την έρευνα

Έρευνα για ελληνόφωνους bloggers. Εδώ θα φανεί τι κουμάσια είστε. Για να φανεί τι κουμάσια είστε, πρέπει να κάνετε την έρευνα.

Για να κάνετε την έρευνα, πρέπει να πατήσετε εδώ:

Για μουσική υπόκρουση θα ήθελα το Creep, αλλά βαριέμαι να το ανεβάσω.

Μάθανε ότι τον έχω μικρό;

2007-03-27T14:54:00.000+02:00

Διαφορετικά δεν εξηγείται. Κάθε μέρα παίρνω στο εταιρικό μου email τουλάχιστον 50 μηνύματα με τρόπους να τον μεγαλώσω. Το ύφος των μηνυμάτων κινείται από το ήπιο "Δώσε της λίγη χαρά" στο μαστιγωτικό "Πώς ζεις με τόσο μικρό πουλί?".

Το τελευταίο, με τίτλο "beware of fake pills" είχε και την παραπάνω κατατοπιστική εικονίτσα.

Επίσης, όποιος έβγαλε τη βρώμα ότι τον έχω μικρό, τους είπε ότι δε μου σηκώνεται. Έτσι παίρνω άλλα τόσα email ημερησίως με χάπια: Cialis, Levitra, home-made παρασκευάσματα, ενέσεις, πεο-γερανούς για βαριές περιπτώσεις, ό,τι βάλει ανθρώπου νους.

Δεν ξέρω τι να κάνω για να βάλω τέλος σε αυτή την ιστορία. Εντάξει, δεν τον έχω και τεράστιο, νούμερο 18, αλλά από ορμές, βγες στη Μαβίλη και ρώτα.

Το κακό είναι ότι μπερδεύεσαι. Βλέπεις ότι δεν αντιδρώ και συνεχίζεις.
Κι αν συνεχίσεις λίγο ακόμη, τελικά θα χάσω την υπομονή μου και θα σε γαμήσω.

The Fountain και οι 7 Ταινίες που έγιναν 21

2007-03-25T23:51:00.000+02:00

(Πάτα το podcast στα δεξιά, να παίξει μουσικάρα. Αν δεν έχεις δει την ταινία, να τη δεις. Η happy friend μου είπε ότι οι κριτικοί το έθαψαν, ένας λόγος παραπάνω δηλαδή για να τη δεις. Ή που θα φύγεις με το κεφάλι γεμάτο εικόνες και σκέψεις ή που δε θα καταλάβεις τίποτα και θα σιχτιρίσεις. Στη δεύτερη περίπτωση, απορώ πώς βρέθηκες εδώ.)

Αγαπημένη σκηνή: σεξ στη μπανιέρα. Όποιος έχει προσπαθήσει να κρατηθεί από ένα άλλο κορμί για να ξορκίσει, έστω μια στιγμή, το θάνατο, την αρρώστια, την τρέλα, καταλαβαίνει γιατί.

500 τόσα χρόνια ψάξιμο κι όλα αυτά για να καταλάβει ο Hugh Jackman αυτό που ήταν μπροστά στα μάτια του από την αρχή: άστο να πάει, ρε Hugh, θα έπρεπε να το είχες μυριστεί, με death and taxes δεν την παλεύουμε, βγες να δεις το πρώτο χιόνι και αποχαιρέτα τη τη Rachel που χάνεις.

Αποδοχή: Μαγική, δύσκολη λέξη. Δες με πώς χωρίζω, δες με να φτιάχνω τη δική μου sci fi ιστορία αγάπης, παρακολούθησε τη λύσσα που με πιάνει να τα φέρω όπως τα έχω μέσα στο μυαλό μου, την προσπάθεια να αποτρέψω τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων, να σηκώσω φράγματα, κοίτα τη φάση της άρνησης πώς κρατά χρόνια ολόκληρα, πώς γυρνάω σαν τη γοργόνα και ρωτάω για ένα βασιλιά Αλέξανδρο, ζει για δε ζει, αφού ζει, κάπου είναι και θα έρθει, είχε απεργία το Μετρό, κλείσαν οι αγρότες τα Τέμπη, έχει το Ελ Βενιζέλ πάγο στους διαδρόμους προσγείωσης, θα έρθει σου λέω, και μετά θα πάρουμε και την Πόλη. 500 και βάλε χρόνια μοναξιάς και αναζήτησης μετά γίνομαι ο Πρώτος Άνθρωπος, αποφασίζω να κηδέψω την τελειωμένη σχέση, όσα φράγματα και να ορθώσεις η φυσική ροή των πραγμάτων δεν εμποδίζεται από τη θέληση, κανένα σύμπαν δε συνομωτεί επειδή εσύ τυφλώνεσαι από το κακομαθημένο "θέλω" σου, άστο να πάει, πουλάκι μου, let go, my little bird, φάγαμε ήττα.

Και μετά σκέφτομαι ότι αν ο Αρονόφσκι δεν ήταν τυφλωμένος από την εμμονή του, αυτή η ταινία δεν θα είχε γυριστεί ποτέ, 6 χρόνια το πάλευε ο μάστορας, έκοψε τα budget στα μισά, έφαγε χλαπάτσα από τον Brad Pitt και την Kate Blanchett, τους πρωταγωνιστές που αρχικά είχε "κλείσει", τίποτα αυτός, εκεί, βρήκε τρόπο και την έκανε, με Mayas από τη Guatemala, πυραμίδες and all. Γενικά, σκέψεις πολλές. Εκεί που το Requiem for a dream με είχε αφήσει μουδιασμένη, το The Fountain, ταινία ορθάνοιχτη σε ερμηνείες, με άφησε με πολλές απορίες σχετικές με την πλοκή (μέχρι που κατέληξα ότι πλοκή δεν υπήρχε), κι άλλες τόσες για την πάρτη μου.

Μ΄αυτά και με τ΄άλλα, βαλάντωσα στο cinema, τέτοιο λυγμό από τις "Ώρες" νομίζω είχα να ρίξω κι όταν άναψαν τα φώτα, με σουρωμένη mascara και ματωμένα μάτια, μ΄έπιασε νευρικό γέλιο, επί 5 λεπτά χαχάνιζα χωρίς σταματημό.

Γυρίσαμε με τα πόδια όλο το δρόμο Ακαδημίας-Μαβίλη, να κουραστούμε, να φύγει το κεφάλι μας απ΄τις εικόνες. Στη Μονή Πετράκη απέξω μας πήρε και μας σήκωσε η μυρωδιά του γιασεμιού, η Ντ. επέμενε ότι ήταν νυχτολούλουδο, εγώ, με την προσφάτως αναγεννημένη όσφρησή μου λόγω της διακοπής του καπνίσματος (αχ, πόσο θά ΄θελα να με πάρουνε ξανά τίποτις ντουμάνια Marlboro Lights), ήμουν αμετακίνητη. Ήταν γιασεμί και έφτασε το καλοκαίρι.

Ώρα και για την παραγγελιά που μου έκαναν οι adomiel, leon και Nick the Cynic. Αντί για 7 ταινίες, ορίστε 7 κατηγορίες (κλέβω, το ξέρω, αλλά πονούσε η ψυχή μου με τόσες που έπρεπε να αφήσω απέξω):

1. American Beauty / Old Boy / Irreversible (με σκοτωμούς)

2. 2046 / Gattaca / ΑΙ (διαστημικά)

3. Τhe Insider (γιατί έκοψα το τσιγάρο)

4. O Πιανίστας / Ο θρύλος του 1900 / Moulin Rouge (θέ μου, ας γράφεται έτσι, νυστάζω υπερβολικά για να το κάνω google - Μουσικοχορευτικά)

5. 81/2 / Η πριγκίπισσα και ο πολεμιστής / Τρέξε Λόλα Τρέξε (Ε.Ε.)

6. 6η Αίσθηση / Οι Άλλοι / Η Προφητεία / Τhe Shine / Misery / Psycho (γιατί είμαι τρομολάγνα)

7. Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη / Zoolander / Alfie (γιατί τελικά είμαι χαζογκόμενα)

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να πετάξω το μπαλάκι τόσο καιρό μετά. Όποιος θέλει ας πάρει σειρά, εδώ ή στο blog του.

Previously on Lost

2007-03-20T21:12:00.000+02:00

Διαβάζεται ακούγοντας As με George Michael & Mary J Blidge (πάτα μανίτσα μου το link και παιδεύτηκα 2 ώρες να το ανεβάσω!), γιατί καλό είναι μεν να σκοτώνουμε τις αυταπάτες όταν είναι μικρές, αλλά εξίσου καλό είναι να κρατάμε και καμιά βεβαιότητα καβάτζα (όπως το "Θα είμαι πάντα εκεί για σένα"). Έστω κι αν πρόκειται για μια ακόμη αυταπάτη. Βonus βεβαιότητα η άνοιξη (με λουλουδάκια, μελισσούλες και μέχρι-χθες-αγνώστους που σήμερα βγάζουν τα μάτια τους).

- Έκοψα το τσιγάρο. Πριν από 2 εβδομάδες. Από τα 2μιση πακέτα στην ανυπαρξία.

- Άρχισα γυμναστήριο. Με σύστημα.

- Έβαλα ένα ταψί brownies να γίνεται.
Αν δεν γίνω 150 κιλά, να θυμηθώ ν΄ανάψω μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι μου στον Αη Μεταβολισμό.

- Η Λένα και η θεωρία της δοξάστηκαν όσο εγώ αποτοξινωνόμουν από τα blogs και προσπαθούσα να την εφαρμόσω στην πράξη.Απότυχα. Υποψιάζομαι γιατί έντυσα τον παράγοντα καύλα με 15 ακόμη παραμέτρους, από παπούτσι-κάλτσα έως βαθμό στο GMAT. Ευτυχώς, η Λένα μου έδωσε άφεση αμαρτιών, λέγοντάς μου "Ε, όχι να πιεζόμαστε κι εκεί!!!", εννοώντας την καύλα. Αποφάσισα να περιμένω να μπει η άνοιξη για τα καλά.

- Η happy friend βρήκε αγόρι. Νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσω να ράβομαι. Στην ηλικία της τα στεφανώματα γίνονται πατ κιουτ

- Ο μακαρίτης βρήκε κορίτσι. Η happy friend ανατρίχιασε στο άκουσμα της είδησης. Εγώ όχι γιατί το Σάββατο είχα κάνει κερί. Νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσει να ράβεται ο μακαρίτης. Ή πάλι μπορεί να βάλει αυτά που είχε φορέσει στον προηγούμενο γάμο. Ξαναγυρνά η μόδα της καμπάνας, άκουσα.

- Το kagelo έχει γενέθλια. Τα γιόρτασε στις Βερσαλλίες με τον έρωτα και κάτι ξεπεσμένους αριστοκράτες. Μου ακούγεται καλύτερα από ποτέ (δηλαδή εντελώς άλλα ντάλλα μαντουβάλα). Επειδή πολλούς γάμους βλέπω νά 'ρχονται, προτείνω στο kagelo να κάνει θεματικό γάμο. Το θέμα θα είναι "Γυμνισμός" για να πιάσει τόπο και το γυμναστήριο.

- Η lost βρίσκει την υγειά της. Στην πορεία χάνει διάφορα, βεβαίως. Που είτε θα τα ξαναβρεί είτε όχι. Μερικά από αυτά (τους φίλους-φίδια π.χ.) θα ήθελε να μην τα ξαναβρεί ποτέ. Κάποια άλλα (π.χ. την έμπνευση) θα ήθελε να τα ξαναβρεί και γρήγορα, μήπως και καταφέρει να τιμησει τις προσκλήσεις που έχει λάβει για διάφορα παιχνίδια. Μέχρι τότε αρνείται να ανεβάσει έστω και 1 ακόμη μαύρο post.

Α, και για όποιον έφτασε μέχρι εδώ, bonus οι γαμάτοι, σουρεάλ στίχοι του As:

As around the sun the earth knows she’s revolving
And the rosebuds know to bloom in early may
Just as hate knows love’s the cure
You can rest your mind assure
That I’ll be loving you always

As now can’t reveal the mystery of tomorrow
But in passing will grow older every day
Just as all is born is new
Do you know what I say is true
That I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky
Until the ocean covers every mountain high
Until the day that 8x8x8 is 4
Until the day is the day that are no more

Did you know that true love asks for nothing
Her acceptance is the way we pay
Did you know that life has given love a guarantee
To last through forever and another day

As today I know I’m living but tomorrow
Could make me the past
But that I mustn’t fear
I know deep in my mind
The love of me I’ve left behind
Cause I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky
Until the ocean covers every mountain high
Until the dolphin flies and parrots live at sea
Until we dream of live and live becomes a dream
Until the day is night and night becomes the day
Until the trees and seas just up and fly away
Until the day that 8x8x8 is 4
Until the day that is the day that are no more

Did you know that true love asks for nothing
Her acceptance is the way we pay
Did you know that life has given love a guarantee
To last through forever and another day

As around the sun the earth knows she’s revolving
And the rosebuds know to bloom in early may
For now I know deep in my mind
The love of me I’ve left behind
Cause I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky
Until the ocean covers every mountain high
Until the dolphin flies and parrots live at sea
Until we dream of live and live becomes a dream
Until the day is night and night becomes the day
Until the trees and seas just up and fly away
Until the day that 8x8x8 is 4
Until the day that is the day that are no more

Η Θεωρία της Λένας

2007-03-12T00:37:00.000+02:00

Η Λένα με εκπαίδευσε να την αγαπώ από μακριά, με διακοπές, για όσο και όποτε μπορεί να μου δώσει και τα κατάφερε καλά. Παρότι στην αρχή αντιστάθηκα, έμαθα σαν το σκυλί να εκτιμώ κάθε τηλεφώνημά της, να χαίρομαι κάθε στιγμή που μου δίνει την προσοχή της. Νομίζω ότι αυτό είναι σπουδαίο βήμα για μένα. Και χρειαζόταν ένας σπουδαίος άνθρωπος όπως η Λένα για να το κάνω.

Η Λένα, από τότε που αποφάσισε να μεγαλώσει, λέει πάντα σπουδαία πράγματα. Πάντα. Ίσως γιατί όσο ήταν μικρή δεν μίλαγε, μόνο άκουγε, άκουγε, μάζευε, επεξεργαζόταν και ξαφνικά μας τα είπε όλα τα σωστά μαζεμένα. Δε θυμάμαι να την έχω ακούσει μία φορά να λέει παπαριές, δεν ξέρω πώς το καταφέρνει. Όχι ότι δεν την πιάνουν απίστευτοι μαλακισμοί. Απλώς είναι α) αληθινή και β) έχει έναν τρόπο να μπαίνει στην ουσία των πραγμάτων και να λέει μια κουβέντα απλή, πολύ απλή, κι εκεί χτυπάω το κούτελό μου και λέω ρε πούστη, μες στη μάπα μου ήταν, πώς δεν το έβλεπα τόσο καιρό, γεια σου Λένα με τα ωραία σου.

Η Λένα έχει πει πολλές θεωρίες, αλλά αυτή που θα μοιραστώ μαζί σας μου είχε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση και την έχω πάντα στο μυαλό μου όταν εξετάζω γκομενικές υποθέσεις, δικές μου ή -συχνότερα- άλλων. Την ξεστόμισε πριν από ακριβώς 3 χρόνια, είχε έρθει στο σπίτι μας, εγώ έκανα την καλή νοικοκυρά και μέσα σε 1 ώρα ξεπέταξα μια μηλόπιτα και ένα ταψί brownies με kalhua, θυμάμαι πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα τόσο ανασφαλής, ήμουν όμως πολύ χαμογελαστή, σαν τις Stepford Wives, μόνο που εγώ μέσα μου έκλαιγα όλη την ώρα, ω ναι, ήμασταν πολύ όμορφο ζευγάρι τότε με τον Β.

Αρκετά, στη θεωρία μας τώρα. Η Λένα λέει ότι 3 πράγματα χρειάζονται για να δουλέψει μια ερωτική σχέση (τα έχω βάλει με σειρά εμφάνισης, αλλά εσείς feel free να αλλάξετε τη σειρά):

- Η Καύλα. Να τον κοιτάζεις τον άλλον και να σκέφτεσαι ότι θέλεις να σε πηδήξει, να τον ακουμπάς και να σε διαπερνά ηλεκτρισμός, να τον βλέπεις ΑΝΤΡΑ. Απλό και κατανοητό, ε;

- Η Επικοινωνία. Να μπορείς να ανοιχτείς, να περάσεις σκέψεις απέναντι και το αντίστροφο. Να ανοίξεις αυτό το ρημάδι το στόμα και να κάνεις κάτι διαφορετικό από το να γλείψεις, δαγκώσεις, φωνάξεις. Να συνδυάσεις το άνοιγμα του στόματος με το άνοιγμα των αυτιών και τα δυο μαζί με το γαμημένο το μυαλό σου, όχι για να πεις αυτά που πρέπει, αλλά ακριβώς για να εμποδίσεις το στόμα σου να φτιάξει αυτά που νιώθεις με πιο σωστά λόγια. Κι εδώ το πιο σημαντικό είναι να πεις ακριβώς αυτό που φοβάσαι πιο πολύ να πεις. Αυτό σας το λέω εκ πείρας, έχω περάσει τόσα χρόνια με συντρόφους στους οποίους φοβόμουν να πω αυτά που είχαν σημασία για μένα και το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο. Σκατά. Στα μούτρα μου.

- Η Αγάπη. Η Λένα λέει ότι αυτό έρχεται όταν υπάρχουν τα δύο προηγούμενα.

Υ.Γ. Love me or Leave me: αφιερωμένο σε όσους δεν μπορούν να αποφασίσουν αν τους κάνουν οι παραξενιές μας. Άντε, έχουμε κι άλλες δουλειές

Απαγορεύεται η Διείσδυση

2007-03-07T19:38:00.000+02:00

Η Ευανθία είχε μαμά μανικιουρίστ και ζωντοχήρα επίσης, που με τη σειρά της είχε λατρεία μεγάλη για την αισθηματική λογοτεχνία. Τα Άρλεκιν αγοράζονταν σε εβδομαδιαία βάση από το περίπτερο της γωνίας και στοιβάζονταν τακτικά, πλάι στο κομοδίνο της. Σε περιόδους που η επιθυμία της να ξεχαστεί γινόταν εντονότερη, οι σελίδες πετούσαν ανάμεσα στα δάχτυλά της πιο γρήγορα από το συνηθισμένο και το βίπερ τέλειωνε πριν τελειώσει η εβδομάδα. Τότε αγόραζε απρόθυμα ένα Νόρα, που συνήθως το άφηνε μισοτελειωμένο μόλις έβγαινε ο καινούριος τίτλος, «Ο Δικός της Πρίγκηπας», «Ο Άγγελος του Έρωτα», «Ένα Αθώο Ψέμα».

Η Ευανθία ήταν μοναχοπαίδι. Περνούσε ατέλειωτες ώρες ψυχαγωγώντας τον εαυτό της τα καλοκαιρινά μεσημέρια που η μαμά κοιμόταν. Είχε μάθει να περιστρέφει το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού της ποδιού, αρχικά στη φορά του ρολογιού, στη συνέχεια ανάποδα. Μετά κατάφερε το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού. Έκανε ακόμη την κοιμισμένη, εκπαιδευόταν να ξαπλώνει ακίνητη, με κλειστά μάτια, το στήθος της να φουσκώνει ρυθμικά από βαθιές ήρεμες ανάσες, ένας αναστεναγμός πού και πού, σαν από μέσα στο όνειρο. Κάποιες φορές συνομιλούσε με ένα φανταστικό φίλο που είχε. Αλλά κι αυτός όλο τα ίδια της έλεγε, δηλαδή αυτά που ήθελε ν΄ακούσει: να κάνει κουράγιο, οι κανονικοί της γονείς θα έρχονταν σύντομα να την πάρουν, σε ένα μεγάλο σπίτι με βιβλιοθήκες από τοίχο σε τοίχο και άλλα αδέλφια. Γενικά τα περνούσε αρκετά βαρετά.

Η Ευανθία ανακάλυψε τα Άρλεκιν στα 9 της. Μαζί και τον έρωτα. Σταδιακά έπαψε να περιμένει τους κανονικούς της γονείς να έρθουν να την πάρουν κοντά τους και άρχισε να περιμένει τον Εκείνον. Με διαπεραστική ματιά, θεληματικό πηγούνι, λίγα λόγια θά ‘λεγε, πολλές ευαισθησίες θα είχε, τόσες όσες θα χρειάζονταν για να κατανοήσει την άπατη ανάγκη της για αγάπη, φροντίδα, προσοχή, χωρίς καν αυτή να του την ομολογήσει. Με στιβαρά μπράτσα και φαρδιές πλάτες, επίσης, για να σηκώνει τα βάρη της κοινής τους ζωής (στα χρόνια που ακολούθησαν, η Ευανθία απέδιδε το φετίχ της κλείδας στις αμέτρητες ώρες παρακολούθησης πρωταθλημάτων κολύμβησης κατά τη διάρκεια των ατελείωτων καλοκαιρινών διακοπών, η αλήθεια όμως είναι ότι το μικρόβιο το άρπαξε από αυτά τα χρόνια του Άρλεκιν).

Για κάποιο λόγο, είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι αυτός ο Εκείνος θα εμφανιζόταν στη ζωή της ξαφνικά, πολύ ξαφνικά. Έτσι φρόντιζε πάντα να είναι έτοιμη να τον υποδεχτεί. Καθημερινά έλιωνε στο μπάνιο και στα μπιντέ. Φαντάσου να ερχόταν ο Εκείνος και να ήθελε να της σφυρίξει τον παλλόμενο ανδρισμό του βαθιά μέσα στην τρυφερή γυναικεία φύση της – θα έπρεπε να μυρίζει γιασεμί το λιγότερο. Και τα μαλλιά της θα έπρεπε να είναι φρεσκολουσμένα, η αναπνοή δροσερή, το δέρμα βελούδινο, η κυλότα σέξυ ή ανύπαρκτη (για οικονομία χρόνου, και βέβαια κάνει λάθος όποιος πιστεύει ότι η Ευανθία γνώρισε ποτέ της την μπαμπακερή κυλότα περιόδου), το σουτιέν ανύπαρκτο (αυτό ήταν λίγο πρόβλημα, γιατί οι ηρωίδες μπορεί να είχαν σφριγηλά, στητά στήθη που ταίριαζαν στην παλάμη του Εκείνου σα νά ‘χαν φτιαχτεί ειδική παραγγελία, αλλά το στήθος της Ευανθίας ήταν νούμερο 4. Με τα πολλά, το συνήθισε). Τα ρούχα δεν είχαν καμία σημασία. Έτσι κι αλλιώς οι ηρωίδες ήταν πάντα τους κακοντυμένες, μα όταν ερχόταν η ώρα που ο Εκείνος τις καλούσε σε δείπνο, απλώς έριχναν πάνω τους ένα μεταξωτό τιραντέ φόρεμα (το μόνο καλό/ακριβό πράγμα που είχαν στη ντουλάπα τους, συνήθως σε χρώμα σμαραγδί), που όμως αναδείκνυε τέλεια τις θηλυκές τους καμπύλες, φορούσαν ένα ζευγάρι σανδάλια ψηλοτάκουνα και άφηναν κάτω τα μαλλιά τους να φανεί η αρχοντιά τους. Αγόρασε και σανδάλια. Κι ένα φόρεμα μεταξωτό σατέν ασημί, γιατί κάπου διάβασε ότι είναι κόρη της Σελήνης και γιατί το σμαραγδί είναι καλό για αγγλίδες κοκκινομάλλες, με λευκό δέρμα και πράσινα μάτια.

Ο Εκείνος ήρθε τελικά. Είχε όλο το Άρλεκιν-πακέτο κι η Ευανθία ένιωσε δικαιωμένη: μετά από τόσα χρόνια ψυχαναγκασμού, άπειρους φουσκωμένους λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ και αμέτρητες γυναικολογικές μολύνσεις από την έλλειψη κυλότας, επιτέλους το όνειρο πραγματοποιήθηκε. Ο Εκείνος έδειχνε να εκτιμά τη διαχρονική ετοιμότητά της να αφεθεί στα αιφνιδιαστικά του χουφτώματα και η σχέση κυλούσε από κρεβάτι σε καναπέ, σε πίσω κάθισμα αυτοκινήτου, σε τουαλέτα club, σε παραλία, σε πισίνα, σε αμμοχάλικο, σε θάλαμο νοσοκομείου.

Χρόνια μετά η Ευανθία είχε να διηγείται όμορφες ιστορίες με απρογραμμάτιστα κουτουπώματα, μακρόσυρτα πηδήματα, να περιγράφει με απίθανες λεπτομέρειες τη συγκλονιστική κλείδα του. Είχε όλο το χρόνο να το κάνει. Γιατί τον χώρισε. Κανένα Άρλεκιν δεν έλεγε ότι δεν αρκούν τα θεϊκά γαμήσια και η πάστρα για να διατηρηθεί η σχέση. Κανείς δεν της είχε πει ότι εκτός από την τρυφερή γυναικεία φύση της έπρεπε να του ανοίξει και την καρδιά της. Κι όταν εκείνος προσπάθησε να διεισδύσει μέσα της, τρόμαξε.

End of story. Χα. Αυτή δεν είναι μια ιστορία με καλό ή άσχημο τέλος. Δεν πρόκειται για μια έξυπνη ή συγκινητική ή αστεία ή whatever ιστορία. Είναι απλά ο πρόλογος αυτού που θέλω πραγματικά να γράψω κι επειδή ούτε στον εαυτό μου δε θέλω να το παραδεχτώ, έκανα έναν πρόλογο-σεντόνι για να βαρεθούν οι επίδοξοι αναγνώστες και να μη φτάσουν μέχρι εδώ. So, here's the ζουμί: Γαμώτο, Λένα, είσαι η πιο ακριβή μου φίλη, δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά κάθε τι που λες το κρατάω μέσα μου σαν θησαυρό, σαν τη μεγαλύτερη σοφία που ξεστόμισε ποτέ σοφός πάνω σ΄αυτή τη γη. Κι αυτό που μου ‘πες χθες, ότι μόνο τον εαυτό μας έχουμε και ή θ΄ανοίξουμε και θα τον αφήσουμε να βγει προς τα έξω και όποιος περάσει και κολλήσει ευπρόσδεκτος, δαφορετικά θα ζήσουμε ζωές δυστυχισμένες, γαμώτο όχι, ρε συ, αυτό είναι πολύ δύσκολο, ειδικά όταν είσαι τρομαγμένος. Είμαι πολύ τρομαγμένη.

Χωρίς πολλά πολλά - Most of the Time

2007-03-03T23:58:00.001+02:00

Τον Bob δεν τον πολυσυμπαθούσα. Μάλλον γιατί πάντα μπέρδευα το Blowin' in the Wind με το Dust in the Wind, το οποίο μου φέρνει πάντα στο μυαλό φρικιά τουρίστες που ξέμειναν στη χώρα του μουζάκα και γυρνούν ανάμεσα στα τραπέζια της Πλάκας και του Μοναστηρακίου παίζοντας με μια ξεκούρδιστη κιθάρα μισό ρεφρέν εναλλάξ με μισό κουπλε (πόσα με έμαθε το fame story!) και μετά ζητούν χρήματα. Συνήθως τους δίνω. Φοβάμαι ότι αν δεν τους δώσω, θα συνεχίσουν να τραγουδούν.

Πάμε πάλι.
Ο Bob, παρότι όχι ιδιαιτέρως του γούστου μου μέχρι πρότινος, δεν τα κατάφερε και άσχημα στη ζωή του. Τι να πρωτοθυμηθώ:
- στη λίστα του TIME Magazine με τους 100 most influential people of the 20th century
- Νο 2, μετά τους Beatles, στη λίστα του Rolling Stone Magazine με τους 100 Greatest Artists of All Time
- Υποψήφιος για Νόμπελ Λογοτεχνίας, ναι, μάλιστα.

Τα παραπάνω δεν θα τα είχα μάθει ποτέ, αν το προηγούμενο Σάββατο δεν άκουγα αυτό που ακούτε. Καιρό είχε να μου κουνηθεί κάτι με ένα τραγούδι τόσο απλό, χωρίς κορώνες, χωρίς πολλά πολλά.

Γι΄αυτό το τραγούδι αξίζει ακόμη και να χωρίσεις. Φαντάσου το. Μήνες μετά τον αναίτιο χωρισμό θα το τραγουδάς και πάνω σου θα πέφτει και θα σε τυλίγει σαν απαλή πάχνη η θλίψη γι΄αυτό που έχασες και που λανθασμένα νόμιζες ότι είχες καταφέρει να βγάλεις απ΄τη σκέψη σου. Χαζέ. Αστειεύομαι.

Most of the time
I'm clear focused all around,
Most of the time
I can keep both feet on the ground,
I can follow the path,
I can read the signs,
Stay right with it,
when the road unwinds,
I can handle whatever I stumble upon,
I don't even notice she's gone,
Most of the time.

Most of the time
It's well understood,
Most of the time
I wouldn't change it if I could,
I can't make it all match up,
I can hold my own,
I can deal with the situation right down to the bone,
I can survive,
I can endure
And I don't even think about her
Most of the time.

Most of the time
My head is on straight,
Most of the time I'm strong enough not to hate.
I don't build up illusion 'till it makes me sick,
I ain't afraid of confusion no matter how thick
I can smile in the face of mankind.
Don't even remember what her lips felt like on mine
Most of the time.

Most of the time
She ain't even in my mind,
I wouldn't know her if I saw her
She's that far behind.
Most of the time
I can't even be sure
If she was ever with me
Or if I was with her.

Most of the time
I'm halfway content,
Most of the time
I know exactly where I went,
I don't cheat on myself,
I don't run and hide,
Hide from the feelings,
that are buried inside,
I don't compromise
and I don't pretend,
I don't even care
if I ever see her again
Most of the time.

Una Furtiva Lagrima

2007-02-28T00:05:00.000+02:00

Αν και κανείς δεν πρόκειται να πεθάνει από έρωτα για ένα φευγαλέο δάκρυ που εμφανίστηκε ξαφνικά στα μάτια μου, δεν μπορώ παρά να συγκινούμαι κάθε φορά που ακούω αυτό.
Πάτα το ντε, δεν θα το μετανιώσεις.

Αν θέλεις να τραγουδήσεις μαζί με τον ερωτοχτυπημένο, πήγαινε εδώ.

O συνθέτης της όπερας L' Elisir d' Amore, Gaetano Donizetti, γιος ενός θυρωρού και μιας ράφτρας, πέρασε χάρη στο ταλέντο του από τη φτώχεια στην αναγνώριση και από την ευτυχία ενός 9χρονου γάμου με την αστικής καταγωγής Βιρτζίνια στη δυστυχία, όταν σε σύντομο χρονικό διάστημα έχασε τη γυναίκα, τη μητέρα και το τρίτο παιδί του (τα 2 προηγούμενα γεννήθηκαν νεκρά). "Είμαι χήρος, θα είμαι αιώνια δυστυχισμένος", έγραφε σε προσωπική του επιστολή. Οκτώ χρόνια μετά το θάνατο της γυναίκας του εμφάνισε τα πρώτα συμπτώματα εγκεφαλικής νόσου, νοσηλεύτηκε για 2 περίπου χρόνια σε παρισινό σανατόριο και κατέληξε αποκομμένος από το εξωτερικό περιβάλλον, τρελός όπως και πολλές από τις ηρωίδες του.

Έλα ρε, ό,τι πρέπει για να ευθυμήσουμε και σήμερα!

Η Επανάσταση που Άρχισε από τη Μουσική

2007-02-25T16:00:00.000+02:00

Όλα τα χρόνια που πέρασα μέσα σε σχέσεις άφηνα τους συντρόφους μου να πιτσιλίζουν το λευκό καμβά των προτιμήσεών μου με τα δικά τους χρώματα. Βουνό ήθελε ο Χ? Βουνό θα πηγαίναμε. Καταδύσεις γούσταρε ο Ψ? Την επόμενη στιγμή βρισκόμουνα με την ψαροντουφεκοστολή. Στα 4 προτιμούσε ο Ω? Γόνατα και παλάμες βγάλανε πληγές από το μπρούμυτο. Κανένα πρόβλημα.

Αυτή η να την πω ευελιξία, η ανοιχτωσιά, το ανοιχτό μυαλό κράτησαν μέχρι και πριν από 2 χρόνια που κάποιος προσπάθησε να μου επιβάλλει συμπεριφορές, τρόπο ζωής, πιστεύω. Στην αρχή δεν αντέδρασα. Κάποια στιγμή όμως μουλάρωσα. Ε, φιλαράκι, πού πας? Πάρτο αλλιώς. Ξαφνικά άρχισα να έχω δικά μου θέλω και δε θέλω, να τα οριοθετώ και να τα υπερασπίζομαι. Και από το συντροφικό πλάσμα που προκειμένου να βρίσκεται με τον αγαπημένο του θα πήγαινε και στου βοδιού το κέρατο, τα στήλωσα και πέρασα στο αντίθετο άκρο.

Η επαντάσταση άρχισε από τη μουσική. Μετά από ατελείωτες ώρες Kevin Yost και Ronny Jordan ήρθε η ώρα του Σώτη Βολάνη. Αποφάσισα ότι το τραγούδι πρέπει να έχει λόγια για να το νιώσω και μάλιστα ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Διότι δεν καταλαβαίνω κύριος πώς έρχεσαι στο κέφι με έναν ρυθμό που επαναλαμβάνεται μέχρι να σιχτιρίσει ο παραγωγός και να πει μπάστα, μέχρις εδώ, πρέπει να κλείσουμε. Καλλιτέχνη, βρες ένα ελαφρώς παραλλαγμένο ντάπα ντούπα και πάμε να ηχογραφήσουμε το επόμενο κομμάτι.

Ο τρελός πανικός γινόταν στο αυτοκίνητο. Εκείνος ερχόταν εφοδιασμένος με δεκάδες CD (όλα ίδια, στο σταυρό που κάνω), αλλά εγώ είχα με το μέρος μου το ραδιόφωνο, και μάλιστα το ραδιόφωνο της επαρχίας στα κατσάβραχα που γυρνούσαμε κάθε φορά. Και το ραδιόφωνο της επαρχίας δεν είναι παίξε γέλασε, είναι hardcore. ¨Εχει όλα τα σουξέ της εποχής, με added bonus όλα αυτά που δεν θα γίνουν ποτέ σουξέ καμιάς εποχής. Τα τραγουδούσα όλα. Ήξερα δεν ήξερα τους στίχους. Το μυστικό είναι να πιάσεις την κεντρική ιδέα: έρωτας, χωρισμός, ένας κερατάς, μια τσουλίτσα που κάνει νάζια, η πουτάνα η τύχη που έριξε τον καλλιτέχνη στο διπλανό τραπέζι πίστα με τον πρώην δεσμό που τα σπάει με τον καινούριο της δεσμό, πιοτά, τσιγάρα, τέτοια. Τρελό κέφι.

Φυσικά η επανάσταση δεν έμεινε εκεί. Το αποτέλεσμά της ήταν ότι πέταξα στα σκουπίδια ό,τι ήταν δικό του, μαζί και πολλά που είχαν γίνει με τον καιρό δικά μου. Και καθώς κανείς δεν πήρε τη θέση του, έμεινα κενή από γούστα, προτάσεις, συνήθειες. Προσφάτως ανακάλυψα ότι προσπαθώ να γίνω πολλά από αυτά που θα σιχαινόταν, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το θέμα είναι ότι η φύση απεχθάνεται το κενό, επομένως έστρωσα σιγά σιγά τον κώλο μου κάτω, να ανασυνθέσω εμένα.

Ξεκίνησα και πάλι από τη μουσική. Τόσα χρόνια μέσα σε σχέσεις εκτός από την ανοιχτωσιά διατηρούσα και την απολύτως αστήριχτη πεποίθηση ότι κάθε σχέση είναι για πάντα, επομένως πάντα θα υπάρχει μουσική στο σπίτι. Έτσι εδώ και 1 χρόνο στο σπίτι μου θα βρεις μόνο κάτι συλλογές από το Βήμα της Κυριακής με τη Σοφία Βέμπο (παρένθεση: δεν αγοράζω CDs, κατ΄ εξαίρεση αγόρασα πέρυσι το καλοκαίρι τα άπαντα του Νότη Σφακιανάκη από έναν γλυκό πακιστανό στην Αίγινα, αφενός γιατί περνούσα μεγάλο νταλκά και πίστευα ότι το να τραγουδήσω το "Παράλληλα, προχωράμε παράλληλα, κι όλα είν΄ ακατάλληλα για να σμίξουμε πάλι" θα έκανε το νταλκά να περάσει, και αφετέρου γιατί είχα βαρεθεί να ακούω την Τσαλιγοπούλου να τσιρίζει για τα "Παιδιά των Δρόμων" - μουσική επιλογή της εξίσου νταλκαδιασμένης παρέας μου. Συμπέρασμα: ο νταλκάς σκοτώνει τη μουσική, όχι η πειρατεία).

Αφού ξεχαρμάνιασα με τα soundtracks των αγαπημένων μου ταινιών, πέρασα στα εφηβικά μου κολλήματα και κατέβασα τα άπαντα των Bono, U2, Prince, Queen, Bryan Ferry, George Michael, μετά μου κόλλησε στον εγκέφαλο μια σκέψη: να βρω εκείνη τη συλλογή με jazz διασκευές που είχαμε λιώσει το πρώτο καλοκαίρι που γνωριστήκαμε με τον Β. Όλη μέρα χθες έλιωσα το μυαλό μου, προσπαθούσα να θυμηθώ ρυθμούς, λόγια, ατμόσφαιρα, κάτι, κάτι να πιαστώ. Τίποτα. Έβαλα στο ψαχτήρι τις λέξεις jazz collection, μου έβγαλε 30 αποτελέσματα, όχι αυτό που ήθελα. Έβαλα μόνο τη λέξη collection, μου έβγαλε 7,997 αποτελέσματα, άρχισα να ψάχνω (ναι, έτσι παραγωγικά περνώ το χρόνο μου για όποιον αναρωτιέται).

Είχα φτάσει στα μισά του ψαξίματος, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου να βρω αυτή τη συλλογή, απλώς έπρεπε να την ακούσω ξανά, δεν είμαι λευκός καμβάς, είμαι ένας καμβάς ποτισμένος με τις πιτσιλιές που έριξε ο αυτός, ο εκείνος, ο άλλος και αυτό δεν είναι τελικά τόσο κακό, ποιος ξέρει χωρίς αυτές τις παρεμβάσεις τι θα ήμουν τώρα. Με είχε πιάσει μανία, αυτό το CD μπορεί να ήταν δική του επιλογή αλλά είχε γίνει και δική μου, ήταν ένα ολόκληρο καλοκαίρι μου, ήταν ένα κομμάτι απαραίτητο για την ανασύνθεσή μου, γαμώτο, θυμήθηκα ότι πριν χωρίσουμε του είχα ζητήσε να αποθηκεύσει σε CD τις εκατοντάδες φωτογραφίες που μου είχε τραβήξει και είχα ζητήσει κι αυτή τη συγκεκριμένη συλλογή και ποτέ δεν μου τα έδωσε.

Όσο έψαχνα η μουσική έπαιζε στο laptop χωρίς να την προσέχω, κάποια στιγμή το αυτί μου έπιασε το Bittersweet Symphony των Verve.

VERVE, ρε πούστη μου, Verve Remixed! Κατέβασα και τα 3. Έβαλα το "Don't Explain". Εκείνο το πρώτο καλοκαίρι δεν είχα ιδέα πόσες φορές θα έλεγα "Hush there, don't explain, just say you'll remain".

Τώρα που το πρώτο κομμάτι μπήκε στη θέση του, νιώθω λίγο γλυκιά.

Προσοχή στην Ούγια

2007-02-23T21:58:00.000+02:00

Μετά τις 5 αυτο-αποκαλύψεις που άλλαξαν τον κόσμο όπως τον ξέραμε και χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί (πού είναι αυτό το Γενί Τζαμί, άραγε? Το 2004 που είχαμε πάει στην Πόλη με το μακαρίτη, ξεποδαριάστηκα να το ψάχνω), τη σκυτάλη πήραν γνωστοί κι αγαπημένοι και μ΄έκαναν φύλλο φτερό. Μπήκαν στο Δωμάτιο Επικοινωνίας, το δικό μου, το δικό τους, και τους ρώτησε ο Big Brother: Πώς ήταν η Lost τον τελευταίο χρόνο? Α, Big Brother, άλλα 'ντ' άλλα είναι και στην πραγματική ζωή η Lost, κλινική περίπτωση. Έλα ρε, σκέφτηκε η Φατμέ και χέστηκε πάλι καταμεσής στο τέμενος, πρώτη φορά βλέπουνε τα blogs χαοτικιά γκόμενα, συγκλονίστηκα...

Έχω μια φίλη που λέει ότι τα μάτια δε λένε ψέματα. Και το λέει αυτό καθώς σε περνά ακτινογραφία. Εγώ δεν τό 'χω τόσο εύκολο, θέλω τον άλλο να τον τρίψω ανάμεσα στα χέρια μου σαν ύφασμα, να τον νιώσω. Τις περισσότερες φορές τον βγάζω κασμίρι Αηδονόπουλου, κι ας είναι συνθετικός, 100% polyester, από την Ταϊβάν. Και σαν κασμίρι τον φυλάω, με προσοχή. Αλλά έρχεται η πουτάνα η στιγμή που το μάτι πέφτει στην ούγια. Ε, δε μπορεί μια ζωή να πιάνεις, να χαϊδεύεις, να τρίβεις μάγουλο και να μην μπεις στον πειρασμό να κοιτάξεις την ούγια. Γιατί εκεί που σκεπάζεσαι με το κασμίρι και λες, καλά είμαι, ζεστά, απαλά, εκεί σε πιάνει ένα κρύο και ηλεκτρίζεσαι κιόλας από την πλαστικούρα. Και ρίχνεις ματιά. Και βλέπεις την προέλευση. Ήττα μεγάλη τρως, γιατί το έχεις πληρώσει το γαμημένο ακριβά. Όχι σε λεφτά, σε συναίσθημα.

Μαζί μου δύσκολα θα πάθει κανείς ήττα. Βαριέμαι να περνιέμαι πια για κασμίρι. Εδώ και 1-2 χρόνια την είδα αλλιώς και λέω, γουστάρεις φιλαράκι, στη Μενάνδρου με πουλάνε, με κοντέινερ ήρθα από την κινεζία κι έχω και ξηλωμένο στρίφωμα, έχω ξεβάψει και λίγο αλλά δεν θα το βλέπεις συχνά γιατί είναι ανάμεσα στον καβάλο, ε, άμα γουστάρεις όλη την ώρα να χώνεις τη μούρη σου στον καβάλο σου θα το βλέπεις το ξέβαμα συχνά.

Και η ούγια μου, τόσο σε αυτό το μπλογκ φάτσα κάρτα και σε 2-3 σημεία όσο και έξω από αυτό, το λέει καθαρά: "ΧΑΜΕΝΗ". Άμα ήμανε διαφορετικιά η ούγια θα έγραφε "Εξαιρετικά συγκροτημένη" ή "Κορίτσι για σπίτι" ή "Και πίπες παίρνουμε", ξέρω γω, κάτι άλλο, αντιπροσωπευτικό. Αλλά όχι, για κοίτα ξανά πάνω δεξιά, "a bit chaotic ώρες ώρες", δηλαδή θα τα κάνω όλα πουτάνα όταν έρθουν αυτές οι ώρες ώρες και θα τρέχουμε όλοι να κρυφτούμε μη μας πάρουνε τα σκάγια.

Είναι λίγο προειδοποίηση αυτό και λίγο βόλεμα και λίγο άμυνα και λίγο γαμώ το κέρατό μου. Αλλά δουλεύει. Γιατί κρατά μακριά όσους έτσι κι αλλιώς δεν θα άντεχες αυτή τη στιγμή κοντά. Γιατί βρίσκεις τους 2, 3, 5 πυροβολημένους σαν κι εσένα που δεν χρειάζεται να τους εξηγείς με τις ώρες ότι όταν δεν σηκώνεις το τηλέφωνο είναι γιατί εκείνη την ώρα έχεις φάει φρίκη με το σύμπαν και τα πάντα και όχι για τηλέφωνα δεν είσαι, αλλά για να καταπιείς μια χοούφτα βαρβιτουρικά και να πιείς κι ένα μπουκάλι βότκα για να πάνε κάτω, όχι απαραιτήτως γιατί κάτι πάει απελπιστικά στραβά στη ζωή σου, αλλά γιατί είδες πχ ένα αφιέρωμα στη ζωή της Marilyn και σου φάνηκε ωραίος τρόπος να πεθάνει κανείς, αλλά επειδή πριν από κάτι χρόνια πήρες όρκο ότι προτιμάς να ζήσεις τώρα σ΄έχει πιάσει μαλακία και πρέπει να είσαι τουλάχιστον στραβωμένη και σίγουρα ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ CLUBBING ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ, ΜΗ ΓΑΜΗΣΩ. Κατά πάσα πιθανότητα, έβλεπαν κι εκείνοι το ίδιο αφιέρωμα και είναι εξίσου στραβωμένοι ή χέστηκαν για τη Marilyn, είναι αυτό που λες "χαρούμενοι άνθρωποι", ξέρουν ότι όταν ξαναέρθεις στα συγκαλά σου θα τους πάρεις εσύ τηλέφωνο και στο μεταξύ μπορούν να διασκεδάσουν και χωρίς εσένα, γιατί αφενός μπορεί αύριο να ξυπνήσεις και να είσαι τρισχειρότερα και να πρέπει να σου προσφέρουν ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ βοήθεια, τύπου να έρθουν σπίτι σου να σου βάλουν κανένα πλυντήριο γιατί δεν έχεις κουράγιο ούτε από το κρεβάτι να σηκωθείς και αφετέρου ξέρουν ότι misery doesn't always love company.

Ή απλώς βρίσκεις 10-15 bloggers, που ούτε να βγείτε για clubbing σ΄ενδιαφέρει, ούτε πλυντήριο να σου βάλουν περιμένεις, απλώς τη βρίσκετε ο καθένας καθισμένος στον καναπέ του να γράφετε έξυπνες/χαζές/συναισθηματικές/κυνικές whatever παπαριές ο ένας στον άλλον. Και αυτό για σένα είναι πολύ σημαντικό, γαμώ το κέρατό μου. Γιατί μπορεί για τους δικούς σου άρρωστους, λάθος, μαλακισμένους λόγους αυτό να είναι το πιο πολύ που μπορείς να αφήσεις κάποιον να σε τρίψει ανάμεσά στα δάχτυλά του αυτή τη στιγμή.

Γράφω και είμαι τόσο εξαντλημένη από την κωλοβδομάδα που πέρασε, που θα το ανεβάσω χωρίς δεύτερη ματιά, αλλά έχω το κουράγιο να γράψω και κάτι τελευταίο. Ε, εσύ. Εσύ ρε, το χαζο-μουνόπανο που περνιέται για κασμίρι τόσο καιρό. Ποιον νομίζεις ότι ξεγελάς?

Υ.Γ. Αποκάλυψη Νο 155: Η Lost βρίζει σα λιμενεργάτης άμα θέλει

Μαζί

2007-02-18T19:03:00.000+02:00

Χέρι-χέρι. Γαλήνη τριγύρω.

ΥΓ. Συγχώρεσέ με, δεν θα ήμουν εγώ, είμαι πλασμένη για την τρικυμία.

(Photo by Someone I used to love)

Ξεβράκωμα

2007-02-16T00:40:00.001+02:00

1. Φοβάμαι τα σκουλήκια. Μάλιστα είναι πολύ πιθανό ακριβώς λόγω αυτής της παράλογης φοβίας μου να βρω κάποια στιγμή έναν εξαιρετικά άδοξο θάνατο. Π.χ. στην προσπάθειά μου να αποφύγω το σκορβούτο μασουλάω ήσυχα ήσυχα ένα μανταρίνι και ξαφνικά πετάγεται από μέσα ένα τόσο δα σκουληκάκι. Πετάω το μανταρίνι μακριά, ουρλιάζω σα να με στραγγαλίζουν, χοροπηδώ σαν Ινδιάνος στο χορό της βροχής, γλυστράω στο παρκέ, πέφτω, χτυπώ το κεφάλι μου στο coffee table, μένω σέκος, με βρίσκουν μετά από 2 εβδομάδες να με τρώνε τα σκουλήκια. Χάλια

2. Τα πρώτα 25 χρόνια της ζωής μου δεν τα έζησα εγώ. Τα έζησε ένας άλλος άνθρωπος. Που οι μόνοι του φόβοι ήταν τα σκουλήκια και η τρέλα. Κατά τα άλλα ήταν αμάσητος. Τον αγαπούσα αυτό τον άνθρωπο. Συχνά μου λείπει. Μπορώ να διηγηθώ τη ζωή του με ανατριχιαστική λεπτομέρεια, χωρίς να παίξει το βλέφαρό μου. Σαν ιστορία, σουρεαλιστική σε κάποια σημεία, θλιβερή σε κάποια άλλα, μπερδεμένη και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα από την 25+ δική μου βαρετή ζωή. Τότε μου θυμίζω ότι δεν είναι απαραιτήτως κακό το να προτιμάς το lazy river από το τρενάκι του τρόμου. Ειδικά όταν βλέπεις ότι το δεύτερο πρόκειται σύντομα να εκτροχιαστεί.

3. Δύσκολα σοκάρομαι με κάτι. Ειδικά όταν αυτό αφορά το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι άνθρωποι στα κρεβάτια τους με τους συντρόφους τους, με τα one-night stand τους, με ανθρώπους που δεν θα έπρεπε καν να βρίσκονται στο ίδιο κρεβάτι, με ζώα κλπ. To be honest, χέστηκα. Γιατί γενικά πιστεύω ότι οι άνθρωποι είμαστε τέρατα. Απλώς οι συνθήκες δεν είναι πάντα βολικές για να γαμήσουμε τη ζωή κάποιου άλλου, με τον οποιονδήποτε τρόπο, συνειδητά ή μη. Και όλη αυτή η καταπίεση κάπου πρέπει να βγει.

4. Δεν έχω μέτρο. Που χου μου αρέσουν πολύ τα μακαρόνια. Εδώ και 15 χρόνια τρέφομαι κυρίως με μακαρόνια. Μεσογειακή διατροφή και μαλακίες, είπε η εθισμένη στον υδατάνθρακα Lost. Το ίδιο κάνω με το τσιγάρο, το σεξ, τη δουλειά, το Six Feet Under, το soundtrack του 2046 κ.λπ. Κατά πάσα πιθανότητα εσύ που με διαβάζεις τώρα πολύ σύντομα θα με θάψεις, όταν δηλαδή βγάλω επιτέλους δίπλωμα οδήγησης και ανακαλύψω ότι μου αρέσει η ταχύτητα.

5. Αν και γεννήθηκα καλοκαίρι, είμαι 80% Σκορπιός. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. (και μέχρι τα 15 μου είχα ένα φανταστικό φίλο, θά 'σκαγα αν δεν το έγραφα)

You are 80% Scorpio

How Scorpio Are You?

Ήρθε από (κι από άλλους, αλλά μένω πιστή στο 5):
1. The testicle
2. Deadend Mind
3. Aurelia
4. Stefy
5. Broken Link

Αγαπητοί μου, σειρά σας να ξεβρακωθείτε (ή μήπως -ήτε??? Αχ, πού είσαι βρε Λιλενάκι???):
1. fuzzy burlesque (εσείς ειδικά μπορείτε αν προτιμάτε να τα ζωγραφίσετε)
2. Παράξενο (πε-θαί-νω ν΄ακούσω)
3. My happy friend (φίλη-φίδι, για να μάθεις να με ξεμπροστιάζεις)
4. Κάγκελο (στην αποπάνω κατηγορία κι εσύ)
5. Sofogreg(επειδή σου αρέσουν τα striptease)

Νομίζω ότι εRωτεύομαι - 2

2007-02-15T21:57:00.000+02:00

γυρΝάς σπίτι, η ώΡα 2 π.μ.,

μέΝεις 1 ώΡα

στοΝ καναπέ σαν τη λοβοτομημένη, να μη θέλεις να καπνίσεις, να φας ή να πιεις, λες και ξαφνικά η καθήλωση στο στοματικό στάδιο πήγε πεΡίπατο,

απλώς κοιτάζεις κάποιο απροσδιόριστο σημείο απέΝαντι χωΡίς

Να βλέπεις και στο μυαλό σου παίζει σε flashback το βΡάδυ

που πέρασε και Νιώθεις ότι όλα τα έκανες λάθος αλλά και σωστά, πώς χάΡηκες

σαΝ πιτσιΡίκι

που του φέραΝε το χΡιστουγεννιάτικο

παιχΝίδι του όταν ήΡθε,

πώς μιλάς γι΄αυτόΝ στους άλλους και το πιο σημαντικό, θυμάσαι, θυμάμαι την πΡώτη

φορά που σε είδα κι όλες τις υπόλοιπες φορές, πώς σ΄έχω ξεχωρίσει μέσα μου και πώς όταΝ είσαι κοντά όλα είναι καλύτεΡα,

βεβαίως, όλα μπορείς Να τ΄ αλλάξεις είπες, κι αυτό εμένα με κάνει να νιώθω ασφαλής γιατί νομίζω ότι εγώ δεν είμαι μέσα σ΄ αυτά τα όλα, γιατί κάθε φοΡά

που σου μιλάω Νομίζω ότι καταλαβαίνεις όλα αυτά που δεν σου λέω -όχι γιατί δε θέλω, αλλά γιατί δε χΡειάζεται-

και παρόλα αυτά είσαι εκεί, πάΝτα, να με νοιάζεσαι, να με ακούς να λέω "μέσα μου δε νιώθω καθόλου δυνατή, δε θέλω άλλο νά 'μαι δυνατή, θέλω απλώς να είμαι το κοΡιτσάκι

κάποιου, Να με πάΡει

απ΄το χέρι και Να μου πει μην ανησυχείς τώΡα,

όλα θα πάΝε καλά" και δεν ξέΡω

αΝ τΡομάζεις

με αυτό ή αΝ ξέΡεις

πόσο κοΝτά έχεις βΡεθεί

στηΝ ψυχή μου, κοντά, πολύ κοντά, και πως χθες βΡάδυ,

για μια μαγική στιγμή, κατάλαβα πως η αγκαλιά σου είΝαι το πιο όμοΡφο μέρος που έχω βρεθεί εδώ και πολύ καιρό.

Νομίζω ότι εRωτεύομαι

2007-02-15T12:50:00.000+02:00

To Be is to Be Perceived (?)

2007-02-10T22:53:00.000+02:00

You see I never stopped loving you, even though I couldn't see you.

The End of the Affair
Graham Greene

Πίπες

2007-02-09T09:38:00.000+02:00

Η Lost θα εκτελέσει ένα πρόγραμμα με βαθμο δυσκολίας 5.5, με σιδεράκια, σύρμα πλεγμένο κάτω από το σύρμα, σύρμα πάνω σύρμα κάτω παίζω εγώ το μπαγλαμά, 4 συνολικά άγκιστρα να πληγώνουν χείλη και μαλακά μόρια στόματος και 1 λαστιχάκι να τραβά την άνω γνάθο κοντά στην κάτω γνάθο!

Και ναι, κυρίες και κύριοι, τα καταφέρνει, κλαπ, κλαπ, κλαπ, ενθουσιασμός στην κερκίδα, θα πάρει άραγε το δεκάρι? Και ναι, παίρνει το δεκάρι και μαζί μια πρόταση από το τσίρκο Μεντράνο για να εμφανίζεται δίπλα στη γυναίκα με το μούσι και τον άντρα γοργόνα, με τα 4 βυζιά και την πολυκυστική ακμή στην ουρά.

Πονάααααααααω

Μια χαμένη Κυριακή

2007-02-04T16:22:00.000+02:00

Ξύπνησα με σένα δίπλα μου. Νόμιζα. Σε είχα ονειρευτεί. Τα κάνεις αυτά, όπου βρεις χαραμάδα τρυπώνεις.

Και σκέφτηκα, αν κάτι είναι ν΄αλλάξει σ΄αυτή τη ζωή, θα πρέπει τώρα να κάνω κάτι με τρόπο διαφορετικό. Και σηκώθηκα να ετοιμαστώ, για να είμαι έτοιμη όταν έρθεις.

Βγήκα να αγοράσω γάλα, γιαούρτι, χυμό, κάτι μπισκότα νόστιμα που είχαμε αγοράσει μαζί παλιά, κριτσίνια ολικής άλεσης και το κρασί που σου αρέσει. Δύο μπουκάλια. Χαμογέλασα στην καλοβαλμένη κυρία της Κάβας, περιμένω κόσμο, είπα. Χάρηκε κι αυτή με τη χαρά μου.

Περπάτησα στη βροχή, από άλλο δρόμο, όλα να τα κάνω διαφορετικά σκέφτηκα, ο λόφος στ΄αριστερά μου, ψυχή πουθενά.

Με ξύπνησαν τα μουσκεμένα ρούχα μου, η βροχή είχε δυναμώσει κι εγώ δεν το είχα καταλάβει, απορροφημένη στις προσδοκίες που χώρεσαν σε μια σακούλα πλαστική -γάλα, γιαούρτι, χυμός, μπισκότα, κριτσίνια, το κρασί που σου αρέσει. Και τότε θυμήθηκα, δεν θα έρθεις σήμερα, δεν θα έρθεις ποτέ.

It's Fun to be Me*

2007-02-03T19:17:00.000+02:00

Σιχαίνομαι τα τεστ προσωπικότητας. Παρόλα αυτά σήμερα έπεσα σε 2-3 blogs που είχαν αποτελέσματα από το τεστ "Ποια εποχή του χρόνου είσαι;" και μπήκα εδώ για να χαζέψω. Δεκαπέντε λεπτά μετά νιώθω σα να με ξέρω καλύτερα από ποτέ!

Your Deadly Sins

Lust: 40%

Greed: 20%

Sloth: 20%

Wrath: 20%

Envy: 0%

Gluttony: 0%

Pride: 0%

Chance You'll Go to Hell: 14%

You'll die of a yet to be discovered STD.

How Sinful Are You?

You Are 68% Abnormal

You are at high risk for being a psychopath. It is very likely that you have no soul.

You are at high risk for having a borderline personality. It is very likely that you are a chaotic mess.

You are at medium risk for having a narcissistic personality. It is somewhat likely that you are in love with your own reflection.

You are at high risk for having a social phobia. It is very likely that you feel most comfortable in your mom's basement.

You are at medium risk for obsessive compulsive disorder. It is somewhat likely that you are addicted to hand sanitizer.

How Abnormal Are You?

Your Porn Star Name Is...

Ima Cumming

What's Your Porn Star Name?

You Have Your Sarcastic Moments

While you're not sarcastic at all times, you definitely have a cynical edge.
In your opinion, not all people are annoying. Some are dead!
And although you do have your genuine moments, you can't help getting your zingers in.
Some people might be a little hurt by your sarcasm, but it's more likely they think you're hilarious.

How Sarcastic Are You?

You Are 64% Cynical

You're a full blown cynic... and probably even skeptical of these results.
You have your optimistic moments, but most likely you keep them to yourself.

How Cynical Are You?

You Are 75% Borderline

Many signs point toward you having a borderline personality.
It's probably a good idea to seek therapy. Or at least read a self help book.

Do You Have a Borderline Personality?

You Are Somewhat Machiavellian

You're not going to mow over everyone to get ahead...
But you're also powerful enough to make things happen for yourself.
You understand how the world works, even when it's an ugly place.
You just don't get ugly yourself - unless you have to!

How Machiavellian Are You?

You Are 64% Sociopath

The good news is that you're devastatingly charming.
The bad news? You mostly use those charms for evil!

Are You A Sociopath?

Your Personality is 77% Addictive

You definitely have an addictive personality, and you're probably hooked on something.
Even if it's just peanut M&Ms or online shopping.

Do You Have an Addictive Personality?

* M, many thanks for the title. Suits me so much better

Funny way to start a relationship

2007-01-31T23:49:00.000+02:00

Έχω υπάρξει μεγάλη καριόλα, έχω κερατώσει, έχω πει χιλιάδες ψέματα, έχω κοιμηθεί με 3 διαφορετικούς άντρες την ίδια μέρα. Τι σου λέει αυτό για μένα?

Είμαι εγωίστρια, παρτάκιας, νωθρή, high maintenance bitch, ασταθής, θα απαντώ στα τηλεφωνήματά σου ανάλογα με τα φεγγάρια μου, θα χάνομαι απ΄τη ζωή σου χωρίς να μπω καν στον κόπο να δικαιολογηθώ.

Θα σου τρίψω στα μούτρα ό,τι άρρωστο έχω και δεν έχω. Θα σε τεστάρω. Θα σε πληγώσω. Θα σε απορρίψω. Θέλω να δω τις αντοχές σου. Θέλω να είμαι βέβαιη. Ότι μπορείς να μ΄αγαπήσεις, ακόμη και γι΄αυτά τα σκατά που κρύβω μέσα μου.

Αν αντέξεις τη δοκιμασία, θα σ΄αγαπήσω για πάντα.

Και τότε θα 'ρθει η σειρά σου. Να βγάλεις πάνω μου όλη την αηδία που μάζεψες όσο σε δοκίμαζα. Όλο το θυμό που νιώθεις για τον εαυτό σου επειδή δεν έφυγες όταν έπρεπε. Και θάμαστε ευτυχισμένοι, ο καθένας θα πάρει επιτέλους το σωστό του ρόλο. Εσύ θα με διώχνεις με κάθε τρόπο, θα με ταπεινώνεις, θα με εξευτελίζεις. Κι εγώ θα μένω γιατί είναι η σειρά μου να σε κερδίσω, γιατί πρέπει να σου αποδείξω με κάθε τρόπο ότι όλο αυτό ήταν ένα παιχνίδι που έπαιξα για να βεβαιωθώ ότι μπορείς να μ΄αγαπήσεις, ακόμη και γι΄αυτά τα σκατά που κρύβω μέσα μου.

Παντοτινά δική σου,
Lost

All my -blog- life

2007-01-31T01:40:00.000+02:00

Εγώ τώρα είμαι κουρασμένη. Θέλω να βάλω στη ζωή μου αυτό το καταπληκτικό tool του Outlook, το Οffice Assistant, που λέει δεν μπορώ να σας απαντήσω τώρα γιατί είμαι εκτός γραφείου with no access to my emails και παρακαλώ κάντε υπομονή μέχρι να γυρίσω σε 2 εβδομάδες που θάχω κέφια πιθανότατα και θα είμαι μαυρισμένη και θα σας απαντήσω με όρεξη. Σε περίπτωση ανάγκης, μην κάνετε τον κόπο να προσπαθήσετε στο κινητό μου, πάρτε τη φιλενάδα που έχει μείνει πίσω κι αυτή απλώς θα γράψει το αίτημά σας στα virtual παπάρια της, σιχτιρίζοντάς με παράλληλα που είμαι εκτός ενώ αυτή έχει μείνει πίσω και θα περιμένει να γυρίσω για να το διαχειριστώ εγώ, μαζί με εκαντοντάδες άλλες που θα μου έχει στοιβάξει στο γραφείο μου. Αν η ανάγκη σας να με βρείτε είναι αβάσταχτη, προσπαθήστε μεταξύ 12-1 το μεσημέρι που θα ανοίγω το ρημάδι μήπως και γκρεμιστεί ο κόσμος χωρίς εμένα -ποτέ δεν γκρεμίστηκε κανενός ο κόσμος χωρίς εμένα τα τελευταία 2 χρόνια, φιλάω σταυρό, ούτε μύτη δεν άνοιξε.

Έγραψε η Λιλένη και μεταφέρω γιατί έχω writer's blog και το κεφάλι μου είναι ένας κουβάς σκατά lately και τέλος πάντων ταυτίστηκα κι επειδή είναι δικό μου το μαγαζί γράφω και αντιγράφω ό,τι μ΄αρέσει -ειδικά όταν είμαι τόσο κουρασμένη.

"Με τρόμαζε πάντα η ιδέα να ανήκω κάπου.
Σε οργάνωση, ομάδα, σύλλογο, παρέα...
Όποτε συνέβη, έφυγα.
Αγαπώ πολύ την ιδιωτικότητα.
Σε πείσμα όσων με παρερμηνεύουν, θα ξαναπώ πως δεν είμαι "καλή".
Ούτε καν φιλόξενη.
Επιλεκτική είμαι."

Θα βγάλω έξω το "καλή", δεν πιστεύω να με πήρε κανείς για τέτοια. Σ΄όλα τ΄άλλα, μέσα. Και επιλεκτικά τσιφούτω με το χρόνο μου και τα συναισθήματά μου. Και επιλεκτικά σπάταλη. Σπανίως. Ή και συχνά. Δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Είπαμε, ένας κουβάς σκατά στη θέση του εγκεφάλου.

"Δεν βρίσκω καμία διαφορά από την "ζωή".
Όλες αυτές οι απόψεις για e-περσόνες μου μοιάζουν αστείες..."

Ίσως και να υπάρχει διαφορά από τη "ζωή". Κάποιοι είμαστε λίγο πιο αληθινοί. Κάποιοι είμαστε λίγο πιο ψεύτικοι, για χάρη του φανταστικού κοινού μας. Κάποιοι γινόμαστε και τα δυο, πότε το ένα, πότε το άλλο. Τελικά, έχει δίκιο η Λιλένη, όπως στη ζωή.

Καμπούρα

2007-01-29T22:56:00.000+02:00

Υπάρχει κάτι μέσα μου που όταν είμαι λυπημένη με κάνει να χαζογελάω, για να μην καταλάβουν οι άλλοι.
- Καλά φαίνεσαι.
- Καλά είμαι.
Δεν πέθανα. Δεν αρρώστησα. Δουλειά καλά. Έχουμε και εκπτώσεις. Σε λίγο θα ξεπουλήσω. Μπορεί και όχι.
Υπάρχει κάτι μέσα μου που δεν με αφήνει να φύγω. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα με περιμένει στο αεροδρόμιο. Καλύτερα εδώ, λοιπόν.
Η happy friend κάνει ταξίδια, ψάχνει να βρει ό,τι της λείπει εκεί έξω.
Εγώ ψάχνω να βρω -τι ψάχνω ακόμη, δεν ξέρω- μέσα μου. Κοιτώ συνεχώς τον αφαλό μου. Τελευταία έχω κάνει καμπούρα.

Μαργαρίτα, Μαργαρίτα

2007-01-25T17:40:00.000+02:00

Χρόνια πολλά στις:

- Μαργαρίτα Μιχελάκου.

Μαργαρίτα, δεν είσαι δημοσιογράφος, είσαι σύμβολο, δεν είσαι γυναίκα, είσαι ιδέα, Μαργαρίτα γύρνα πίσω στην Athens Voice, έστω γράφε μια φορά το μήνα, ποιος θα απαντά στή μόνιμη απορία μου "Τι Κάνω Εγώ Εδώ"??????????????? Μαργαρίτα, με ακούς?

- margaritarenia

- Μαργαρίτα Γκωτιέ

Βαριέμαιιιιιιιιι

Σέρνεται Αγαμία

2007-01-18T07:59:00.000+02:00

Κατά το «σέρνεται ίωση».

Κι όταν οι ορμόνες δε λειτουργούν σωστά, 2 γραμμές στο blog ισούνται με διπλωματική.

To Monitor κλείνει

2007-01-07T06:33:00.000+02:00

Ή καλύτερα: το Monitor έκλεισε.

Ξενύχτησα με τα σχόλια εδώ και για μια ακόμη φορά χάζεψα με τα καλάμια, με την καφρίλα, με το θράσσος που παίζει εδώ μέσα. Ακριβώς δηλαδή όπως και στην πραγματική ζωή.

Άνθρωποι που απαιτούν από τον Παναγιώτη Βρυώνη να διαθέσει το χρόνο του με αυτόν ή με τον άλλο τρόπο -λες και τον έχουν στο payroll τους ή λες και τους χρωστάει.

Άνθρωποι που κρυμμένοι στην ανωνυμία τους έρχονται να "ξεσκεπάσουν" τα σκοτεινά κίνητρά του, να πλέξουν θεωρίες συνομωσίας, να μιλήσουν για πελατειακές σχέσεις.

Όλοι τους στην προσπάθεια να υπερασπιστούν το δικαίωμα μίας blogger επιπέδου να μην μπερδεύεται με την πλέμπα. Βρε μιραντολίνα και υπερασπιστές, λάθος σας τα είπανε, δεν μπερδεύεται η βούρτσα με την πούτσα. Ούτε καν στο σκοτάδι και μετά από πολύ αλκοόλ. Ρώτησα και μια φίλη που κατεβάζει τα Johny δέκα-δέκα. ΔΕΝ.

Τεσπά, του Παναγιώτη είναι το Monitor, ό,τι γουστάρει θα το κάνει. Αν ήμουν στη θέση του φαντάζομαι ότι θα είχα σιχτιρίσει προ πολλού. Εμένα -που ήμουν και παραμένω άσχετη- με βοήθησε να βρω 10 blogs του γούστου μου χωρίς να με τρώνε τα πέρα δώθε, μου έσωσε πολύτιμο χρόνο και γι΄αυτά τον ευχαριστώ πολύ.

Τι Ψάχνεις?

2007-01-06T20:39:00.000+02:00

- Αν ψάχνεις μια όμορφη ψηλή ξανθιά, το πολύ πολύ που θα βρεις είναι μια όμορφη ψηλή ξανθιά.
(Ομοίως και αν ψάχνεις έναν όμορφο ψηλό μελαχρινό.)

Ο φίλος Γ. λέει στο τηλέφωνο τη φαρμακερή ατάκα για έναν μακαρίτη (φαρμακερή, γιατί αυτομάτως την φέρνω στα μέτρα μου): ένας άντρας στα 35 του, ωραίος, έξυπνος, με καλή δουλειά που θέλει να παντρευτεί και δεν μπορεί, ε, κάποιο πρόβλημα θα έχει. Μάλλον ψάχνει άλλο απ΄αυτό που λέει ότι θέλει ή χρειάζεται, με αποτελειώνει ο Γ.

‘Ντάξει, για τον μακαρίτη την απάντηση την έχω έτοιμη: είναι πιο ανασφαλής κι από μένα (και όμως γίνεται). Και κατά βάθος, χρειάζεται όχι μία όμορφη ψηλή ξανθιά, αλλά μια ντουζίνα από δαύτες, οι οποίες επιπλέον θα τον δοξάζουν νυχθημερόν γιατί είναι κα-τα-πλη-κτι-κός και δεν υπάρχει καλύτερος απ΄αυτόν εκεί έξω. Δεν την παλεύει με κάτι λιγότερο. Το μόνο πρόβλημά του είναι ότι όταν τις έχει κάτι τον πιάνει και θέλει εμένα (μετρίου ύψους, μελαχρινή, όσο για όμορφη, γούστα είναι αυτά είπε ο αράπης κι έφαγε το σαπούνι) που όμως τελευταία δυσκολεύομαι να τον δω σαν ημίθεο, τον βλέπω σαν κανονικό άνθρωπο, με τα καλά του και τα κουλά του. Και δεν την παλεύει και μετά έρχονται οι ξανθιές κ.ο.κ.

Την απάντηση για μένα την έχω??? Νομίζω. Χρειάζομαι ένανε (όμορφο στα μάτια μου, ψηλό, μελαχρινό – είπαμε, είμαι ρηχή) να μ΄αγαπάει για τα 20 στραβά μου. (ή έστω να τα ανέχεται, λέω, και να μην προσπαθεί να μου τα αλλάξει). Για τα 10 καλά μου θα μ΄αγαπήσει έτσι κι αλλιώς, λέω, αυτό είναι το εύκολο. Νομίζω.

Έχω βαρεθεί να θέλουν να μ΄αλλάξουν. Γιατί δεν παίρνουν μια έτοιμη, τόσες υπάρχουν στα καλάθια, νοικοκυρές, για σπίτι, χαρούμενες όλη την ώρα?

(Ανοίγω μεγάλη παρένθεση: Τελευταία οι γκόμενες γύρω μου είναι πολύ χαρούμενες, όλο χαμόγελα, λες και κουμπώνουν τα αντικαταθλιπτικά με τις χούφτες. Είναι λες και ζω σ΄έναν κόσμο που έχει μολυνθεί από τον ιό της Βίκυς Καγιά: βασικό σύμπτωμα του ιού είναι ότι μιλάς πάντα και για όλα με ύφος που δείχνει ότι περνάς καταπληκτικά, η ζωή σου είναι υπέροχη, δεν υπάρχει τίποτα που να σου χαλά το κέφι και η θετική σου ενέργεια μπορεί να δώσει ρεύμα σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο. Για παράδειγμα, ακόμη κι αν είσαι καλεσμένη σε φιλανθρωπική εκδήλωση για τα παιδάκια που πεθαίνουν στον Γ΄Κόσμο, όταν κάνεις δήλωση στην κάμερα για το πόσο πραγματικά λυπάσαι για αυτά τα κακόμοιρα παιδάκια, το ύφος σου παραμένει χαρούμενο, ανέφελο. Ναι, το διασκεδάζεις πραγματικά Βίκυ Καγιά, το βλέπω στο βλέμμα σου, κλείνω τον ήχο και σε βλέπω να μιλάς για τα παιδάκια που πεθαίνουν σαν τις μύγες με την ίδια έκφραση που θα είχες αν μας μιλούσες για τις φάρσες που κάνατε με το Γ3 στην πενταήμερη. Ευχαρίστως θα έριχνα στη Βίκυ Καγιά ένα σβουριχτό μπάτσο, μόνο και μόνο για να δω αν θα αλλάξει ύφος)

Εκεί έρχεται η 2η φαρμακερή ατάκα της βραδιάς από τον Γ. (επηρεασμένη από το «2» μάλλον κι όλη δική μου): στην ηλικία μας δεν φτάνει ν΄ανοίξουμε την πόρτα για να μπει ο άλλος, πρέπει να βγούμε και στο παράθυρο για να μας δει ότι είμαστε διαθέσιμοι, ντε. Μερικές φορές, δε, πρέπει να σκύψουμε και να του κάνουμε και λίγο ματάκια και –άκουσον, άκουσον- να τον καλέσουμε εμείς ν΄ανέβει.

Κάπου εκεί γαμήθηκε η κουβέντα γιατί ο Γ. έπρεπε να πάει γυμναστήριο κι εγώ άρχισα να με σκέφτομαι πότε σαν Ραπούνζελ που ρίχνει τα κοτσίδια της για να σκαρφαλώσει ο άλλος και πότε σαν Γεωργία Βασιλειάδου που σημαδεύει τους γκόμενους με κανάτια.

New Year's Αφορισμός

2007-01-01T20:31:00.000+02:00

"Δε γαμούνε οι ωραίοι, γαμούν οι θαρραλέοι."

Αφιερωμένο:
- στην ωραιότατη φίλη Β., μαζί με την ευχή το 2007 να την βρει έναν ωραίος θαρραλέος
- στον θαρραλέο Κ., που χθες το βράδυ πλησίασε μια άγνωστη και της είπε το απλό, απλούστατο "Μου αρέσεις". Respect και για τον χαλαρό τρόπο που αντιμετώπισε τη χυλόπιτα. Και τη διαδικασία. Σαν προπόνηση.

Viva 2007!!!!

Last year kourouna saved my life

2006-12-31T21:05:00.000+02:00

Είδα το butterfly effect 2 φορές.

Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι undo δεν υπάρχει στην πραγματική ζωή, ό,τι κάνω ΤΩΡΑ, τώρα που γυρίζει.

Έστειλα ευχετήριο μήνυμα λίγο πριν τα μεσάνυχτα, γεμάτο απροσδοκίες.
Ακολούθησε τηλεφώνημα, χρόνια πολλά, πού είσαι, σπίτι-μόνη.
Ό,τι κι αν είναι αυτό που γυρίζει, σταμάτησε.

Άλλαξα χρόνο-μόνη.
«Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα».

Μπήκα να ψάξω κι εγώ δεν ξέρω τι, μάλλον κανένα chat room για να φύγει το μυαλό μου.
Έπεσα πάνω σε αυτό.
"...Σκέφτηκα να ζωστώ με τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δέντρου, να βουτήξω τα πόδια μου στο πιάτο με τη σούπα και να χώσω το δάχτυλό μου στην πρίζα..."

Χαμογέλασα.

To 2006 ήταν σκληρό. Έφερε μοναξιά. Κι άλλη, πού τη χώρεσε? Μάλλον το πιθάρι της μοναξιάς είναι άπατο.
Έφερε όμως κι αλλαγές.
Έφερε και τη διάλυση κάθε αυταπάτης (μεγάλη κουβέντα μη λέω, το πιθάρι με τις αυταπάτες άπατο είναι κι αυτό, όλο και κάποια θα έχει ξεμείνει). ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ UNDO, ούρλιαζε στ΄αυτιά μου κάθε τόσο.

Εντάξει λοιπόν, σε άκουσα. Πες τουλάχιστον στο 2007 να μου φέρει ένα REFRESH. Να με δω επιτέλους κι εγώ όπως είμαι σήμερα. Γιατί στα μάτια μου είμαι ακόμη ένα κορίτσι που έχει ανάγκη να πείσει έναν άντρα να της δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, να του αποδείξει ότι τον αγαπά πραγματικά. Αυτός ο άντρας δεν υπαρχει πια. Υπήρξε όμως, πριν από χρόνια. Το ίδιο και αυτό το κορίτσι.

Καλή Χρονιά. Από σήμερα.

Κορίτσι - Τεφάλ

2006-12-29T17:21:00.000+02:00

Η καλημέρα της είχε πάντα κάτι από διακοπές. Σαν να είχε μόλις προσγειωθεί στο παλιό καλό Ελληνικό, φορώντας μοκασίνια, κρεπ μαύρο παντελόνι, κασμίρ πουλόβερ, μεγάλα μαύρα γυαλιά και μια Kelly bag στο χέρι, μετά από ένα σαββατοκύριακο στο St. Tropez. Στην ερώτηση «Τι κάνεις?» απαντούσε πάντοτε «Πολύ καλά!». Συχνά αναρωτιόμουν αν πραγματικά το εννοούσε. Δεν μου φαινόταν φυσιολογικό ένας άνθρωπος να είναι ΠΑΝΤΑ καλά. Μάλλον ζήλευα.

Μια Δευτέρα πρωί ήρθε με ελαφρώς πρησμένα μάτια. Τη ρώτησα τι κάνει, μου απάντησε με χαμόγελο «Πολύ καλά!». Στο μεσημεριανό διάλειμμα μου περιέγραψε συνοπτικά το χρονικό του τέλους μιας μακροχρόνιας σχέσης. Ακόμη και η θλίψη της είχε κάτι από μη-θλίψη, δεν υπήρχαν βουβοί λυγμοί, πονεμένες σιωπές, μάγουλα λεκιασμένα με μάσκαρα. Η αφήγηση χώρεσε ίσα ίσα στο lunch break, που όπως κάθε μέρα περιλάμβανε ένα μήλο κι ένα γιαούρτι με λίγα λιπαρά. Με άφησε γεμάτη απορία και με διάθεση να τσακίσω μισό κιλό κουβερτούρα. Προσφέρθηκα να πιούμε έναν καφέ παρηγοριάς. I should have known better. Το πρόγραμμά της ήταν ήδη γεμάτο για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Κινηματογράφος, δείπνα, κόσμος στο σπίτι και ένα τριήμερο στο Παρίσι για να ξεχάσει.

Κάποια στιγμή έκανε κι εκείνη μια αδιέξοδη σχέση, από αυτές που είσαι ο τρίτος άνθρωπος, χωρίς ελπίδα να μεταπηδήσεις σε άλλο ρόλο. Ήταν ο μεγάλος της έρωτας, όπως μου είπε, την ημέρα που μου ανακοίνωσε την πρόθεσή της να τον τελειώσει. Και τον τελείωσε το ίδιο απόγευμα, μετά από μια σύντομη συζήτηση και λίγα δάκρυα. Βρεθήκαμε το σαββατοκύριακο, σε μια παραλία της Αττικής. Ο χωρισμός είναι ένα πράγμα, το μαύρισμα ένα άλλο. Εκείνος την πήρε τηλέφωνο για να συναντηθούν. Του το αρνήθηκε, γύρισε μπρούμυτα και έλυσε το πάνω του μαγιό της για να μην της κάνει σημάδι. Δυο μήνες και πολλά ραντεβού μετά ερωτεύτηκε ξανά.

Μου ήταν ευχάριστη. Ήταν μια καθησυχαστική παρουσία, μια αισιόδοξη νότα σ΄έναν κόσμο που εμείς οι κοινοί θνητοί κόβουμε φλέβα μετά από κάθε χωρισμό ακούγοντας «Παράλληλα, προχωράμε παράλληλα, κι όλα είν΄ακατάλληλα για να σμίξουμε πάλι», βουτηγμένοι σε αναθυμιάσεις αλκοόλ, τασάκια τιγκαρισμένα με αποτσίγαρα και βουνά από χαρτομάντιλα με μύξες. Οι δικοί της χωρισμοί ήταν ανεπαίσθητοι, ειρηνικοί, δε συνοδεύονταν από αυτοκαταστροφικές πρακτικές. Η ζωή της μετά το χωρισμό διατηρούσε μια κανονικότητα που με ξεπερνούσε. Ξύπνημα στις 8.15 ΚΑΘΕ πρωί, πρωινό, γραφείο, μεσημεριανό, βραδινό, στα ενδιάμεσα γυμναστήριο, καφές με φίλους, beaute. Χωρίς κλάματα, χωρίς σκηνές δράματος, χωρίς drink and SMS, χωρίς μαύρους κύκλους, χωρίς υπαρξιακά και υποθέσεις "Αν δεν είχα πει αυτό" ή "Αν δεν είχα κάνει εκείνο".

Ποιο ήταν άραγε το μυστικό της? Πώς τα κατάφερνε κι εκεί είχε πάντα ήλιο? Μήπως το βράδυ μετά από κάθε χωρισμό ερχόντουσαν τύποι από μια μυστήρια εταιρεία και έκαναν εκκαθάριση στο μυαλό της, όπως στο «Eternal sunshine of the spotless mind»? Ή μήπως υπήρχε κάποιο κουμπί που πατούσε? Ποτέ δεν μπόρεσα να το εξηγήσω.

Όσοι δεν την ήξεραν, έλεγαν πως είναι ρηχή. Εμένα με τραβούσε η ανεξήγητα αδιαπέραστη από τη δυστυχία πραγματικότητά της, σκεφτόμουν ότι απλώς έχει το ταλέντο να ζει. Στην πορεία διαπίστωσα ότι εκτός από ατσαλάκωτη είναι και η καλύτερη φίλη που μπορεί να σου τύχει. Παρότι πολύ διαφορετικές για να γίνουμε φίλες, όταν χρειάστηκε ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μου άνοιξε το σπίτι της χωρίς να διστάσει, χωρίς να ρωτήσει, χωρίς να κρίνει, για όσο χρειαζόμουν. Πολλές φορές την αποφεύγω, γιατί ντρέπομαι που όλα αυτά τα χρόνια στριφογυρίζω στο πλυντήριο των ίδιων 2 σχέσεων και λούζομαι τα βρωμόνερά τους χωρίς ποτέ να πατάω το κουμπάκι για το ξέβγαλμα. Όμως τη σκέφτομαι πολύ συχνά. Και τη θαυμάζω. Είναι η ηρωίδα μου. Το κορίτσι-τεφάλ που θέλω να γίνω, μα ξέρω πως δεν θα γίνω ποτέ.

Χριστούγεννα στη Χωματερή

2006-12-28T13:24:00.000+02:00

- Καλημέρα σας.
- Καλημέρα.
- Είμαστε οι οδοκαθαριστές της γειτονιάς σας και σας ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα. Με το αζημίωτο.
- Καλά Χριστούγεννα και σε σας, καλοί μου οδοκαθαριστές. Μια που ήρθατε μέχρις εδώ, δεν βάζετε ένα χεράκι να πετάξουμε τη σαβούρα?
- Δεν καταλάβατε. Σας ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα (χέρι προτεταμένο).
- Όχι, εσείς δεν καταλάβατε! Είμαι τίγκα στο σκουπίδι, 32 χρόνια μαζεύω μαζεύω, δεν υπάρχει χώρος για τίποτα πια, ασφυκτιώ.
- Τι λες, κοπέλα μου. Μια χαρά τακτοποιημένο το βλέπω το σπιτάκι σου. Και άδειο, σχεδόν minimal, ούτε ένα δεντράκι για τα χρόνια πολλά δε στόλισες.
- Όχι έξω, μέσα. Να! Ρίξτε μια ματιά στο σκληρό δίσκο. Ό,τι σημαντικό κι ασήμαντο εδώ θα το βρείτε, στην προσωπική μου χωματερή από αναμνήσεις, εικόνες, λόγια, συναισθήματα, δείξτε έλεος μέρες πού ΄ναι.
- Ζέχνει ρε κοπελιά εδώ μέσα, όλα σάπια, λίγο αέρα, βοήθειαααα.
- Βοήθεια ζητάω κι εγώ.

Very Merry Xmass - 2

2006-12-22T13:51:00.000+02:00

Άσχετα με τα highlights που κράτησε στη μνήμη του ο καθένας μας, straight φίλες και gay φίλοι που παρακολούθησαν την παράσταση συμφωνήσαμε στο εξής: όλοι θα θέλαμε να μοιραστούμε το στρώμα μας με το αγόρι-εργάτη που για 4-5 λεπτά ταλαιπώρησε το επί σκηνής στρώμα.

Να, κάτι τέτοια γράφω και με κράζουν οι ανώνυμοι ότι πρέπει να επιστρέψω στο απέραντο γαλάζιο.

Χριστούγεννα και η καλοσύνη των ξένων

2006-12-22T13:37:00.000+02:00

Μισώ τα Χριστούγεννα. Μισώ τα «οικογενειακά» γεύματα, η καλοσύνη των ξένων δεν μου έχει δοθεί ποτέ δωρεάν, όλοι κάτι περίμεναν από μένα. Να είμαι γλυκιά, να είμαι όμορφη, να δέχομαι με χάρη τα συγχαρητήρια για το καταπληκτικό αγριογούρουνο που μαγείρευα 2 μέρες, να ευγνωμονώ που επιτέλους κάπου ανήκω. Ή έτσι μου φαίνεται τώρα που το μάτι μου έχει γίνει κυνικό γιατί δεν αντέχω άλλο να ανήκω μέχρι να ανέβει το δέντρο στο πατάρι.

Δε στολίζω, δε γιορτάζω, κάνω υπομονή και περιμένω να περάσουν. Σαν ίωση. Από τότε που με θυμάμαι.

Παιδικά Χριστούγεννα: Η μαμά μου δούλευε μέχρι αργά. Την περίμενα μπροστά στην τηλεόραση να έρθει με ένα δώρο. Ερχόταν ξεθεωμένη, κρατώντας πότε με μια Cindy πότε με μια Barbie. Τρώγαμε και κοιμόμασταν.

Εφηβικά Χριστούγεννα: Σ΄ένα σπίτι με 3 πιτσιρίκια να ουρλιάζουν γύρω από ένα στολισμένο δέντρο. Τρώγαμε και κοιμόντουσαν. Κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και σκεφτόμουν ότι είχα γεννηθεί σε λάθος σπίτι και ήταν θέμα χρόνου να εμφανιστούν οι κανονικοί μου γονείς. Έπινα ένα νεροπότηρο ουίσκι και κοιμόμουν.

Τα πρώτα «ενήλικα» Χριστούγεννα: Ο πρώτος έρωτας κι ο πρώτος θάνατος δίπλα μου. Τον έμαθα από την τηλεόραση, στην αγκαλιά του πρώτου έρωτα. Τρέξαμε στο νοσοκομείο, αλλά ήταν αργά. Έκλαψα και κοιμήθηκα.

Τα υπόλοιπα «ενήλικα» Χριστούγεννα: Μοιρασμένα ανάμεσα σε δανεικές οικογένειες και σε ρεβεγιόν που τελειώνουν και δεν θυμάσαι πώς σε λένε.

(Τα μόνα όμορφα) Χριστούγεννα 2000: σ΄ένα δωμάτιο, άυπνη όλη νύχτα, είχες πυρετό, ένιωσα πρώτη φορά πώς είναι ν΄αγαπάς στ΄αλήθεια.

Αυτά τα Χριστούγεννα:

- το "Θέλω να σε δω" συνειρμικά με οδηγεί στο "Μ΄έρωτα βαρύ" (άτιμη Νικολακοπούλου!).
- θα καταβάλλω συνειδητή προσπάθεια να πιω σαν να μην υπάρχει αύριο.
Και θα περάσουν σαν ίωση

ΓΙΟΥΧΟΥΥΥΥΥΥΥ

Nύχτα Πάρτυ (The corporate edition)

2006-12-21T11:01:00.000+02:00

- 3 από μας διαπίστωσαν ότι άμα δε βρέξεις κώλο δεν τρως ψάρι. Το ψάρι που έφαγαν όμως ήταν επιπέδου Βαρούλκου (ευχαριστώ θερμά)
- 1 από μας βρήκε ότι το να δίνεις οδηγίες για την τουαλέτα (στη γωνία αριστερά και πάλι αριστερά) στο προσωρινό αντικείμενο του πόθου σου δεν θεωρείται "προκαταρκτικά" ούτε μετά από μισό μπουκάλι vodka. Kι ήπιε κι άλλο μισό
- 1 από μας αγκάλιασε και είπε "σ' αγαπώ πολύ" και είχε ΠΛΗΡΗ ανταπόκριση
- 1 από μας βρήκε τον έρωτα μερικούς ορόφους παρακάτω
- 1 από μας έφυγε νωρίς. Αλλά ξανάρθε.
- Όλοι μας περάσαμε super. Για τους άλλους δεν ξέρω.
Σήμερα είδαμε και τα πειστήρια. Πλέον μιλάμε με κωδικούς. Κάποιος λέει πχ 1893 και όλοι χαχανίζουν.

Εγώ:
- Χαιρόμουν που χαίρονταν, εκεί στην πόρτα που στεκόμουν λες και περίμενα να τελειώσουν για να αλλάξω τα σεντόνια
- Υποσχέθηκα να "δώσω" 2 χωρισμένους με παιδιά
- Χόρεψα τον ύμνο του τμήματος "Love Boat"
- Τραγούδησα (ένρινα και βαριεστημένα) "Μη γυρίσεις ξανά"
- Σύρθηκα από πάρτυ σε άλλο πάρτυ, με χαμόγελο τατουάζ, μετρώντας τα λεπτά μέχρι τις 12 της δικαιολογημένης αποχώρησης (12 + 1 γίνομαι κολοκύθα)

- Διαπίστωσα ότι το ρητό "Δεν υπάρχουν χάλια άντρες. Απλώς δεν έχεις πιει αρκετά" δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωσή μου. Εκτός κι αν φταίει η εκρηκτική γόμωση "vodka+αντιβίωση" (που έλεγε κι η Βίρνα Δράκου)

Και το πιο σημαντικό της χθεσινής βραδιάς:
Όσα "μη γυρίσεις ξανά" κι αν τραγουδήσεις, φτάνει ένα γαμω-sms για να χάσεις τον ύπνο σου ψάχνοντας να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να απαντήσεις στο "έρχομαι την πρωτοχρονιά. θέλω να σε δω". Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

Drama Queen - Εμπύρετη

2006-12-19T21:22:00.000+02:00

"Laugh and the world laughs with you. Weep and you weep alone"

Το θυμάμαι κάθε φορά που αρρωσταίνω. Όταν είμαι καλά, την παλεύω. Όταν θέλω γέλια γύρω μου, γελάω. Όταν θέλω να κλάψω μένω σπίτι, με κλειστά τηλέφωνα. Και την παλεύω. Γιατί έχω το δικαίωμα της επιλογής, παραμυθιάζομαι. Αν ήθελα θα μπορούσα να βγω, να καλέσω, να πιω, ακόμη και να κατέβω στο γειτονικό Μπρίκι και να καυλαντίσω 1-2 παλικάρια. Σε μεγάλα κέφια, μπορώ να περπατήσω μέχρι το παραδιπλανό ΤΕΝ και να στριμωχτώ με 15 παλικάρια που τραγουδούν χαρούμενα «Να παίζει το τρανζίστορ τ΄αμερικάνικα». Ο κόσμος που έχω φτιάξει είναι γεμάτος επιλογές που συνήθως σνομπάρω με διάφορες προφάσεις.

Όταν είμαι άρρωστη όμως, απλώς δεν έχω επιλογές και αυτό με μπλοκάρει. Όταν το μυαλό σου εκπαιδεύεται να δουλεύει με το σκεπτικό «όλα γίνονται, αρκεί να το θέλω. Ακόμη κι αν κάτι δεν γίνεται, υπάρχει το Plan B”, η πραγματικότητα της αρρώστιας σε τσακίζει, είτε πρόκειται για μια εγχείρηση στον αυχένα είτε για ένα 38 και 3.

Ο φίλος Γ. μου είχε πει: «τώρα δεν έχουμε πρόβλημα. Και γκόμενο βρίσκουμε και ανθρώπους να μιλήσουμε. Στα 70 μας και άρρωστοι να δω πώς θα κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας»
«Στα 70 μας για να είμαστε καλά θα πρέπει να είναι καλά το σεντούκι», του είπα.

Καταλήξαμε λοιπόν ότι όλοι εμείς οι σύγχρονοι γεροντοκόροι θα πρέπει αφενός να βγάλουμε λεφτά και αφετέρου να επενδύσουμε σε οικιστικά projects που θα μας επιτρέψουν να συμβιώνουμε, κρατώντας παράλληλα την ανεξαρτησία μας.

Κι επειδή το προάστιο δεν το σηκώνει ο οργανισμός μας, σύντομα εγκαταλείψαμε τις σκέψεις για μεζονέτες με πισίνες, κάτι σαν το Melrose Place ή σαν το συγκρότημα που μοιράζονται ο Τσαλίκης, η Γερμανού και ο Γεωργαντάς και συμβιβαστήκαμε με την ιδέα 100 τετραγωνικών max ο καθείς και χωρίς parking. Στη γειτονιά μου, κατά προτίμηση, που έχει και τη μεγαλύτερη συγκέντρωση νοσοκομείων στην Αττική και στην Ελλάδα ολόκληρη (8 μετρήσαμε, το 1 ιδιωτικό).

Θα μοιραζόμαστε την ίδια οικιακή βοηθό, θα παραγγέλνουμε on-line delicatessen και γκόμενους, θα κατηφορίζουμε αγκαζέ μέχρι το Μέγαρο.

Μέχρι τότε, κάθε φορά που αρρωσταίνω θα νιώθω σαν πεντάχρονο που θέλει τη μαμά του, θα αγανακτώ που τα ντουλάπια μου έχουν 5 ειδών ζυμαρικά και το ψυγείο μου ούτε μισό καρότο για να φτιάξω μια σούπα της προκοπής, θα μου ξυπνάνε όλοι οι φόβοι μου και θα αμφιβάλλω για το αν η ζωή μου, όπως την έχω φτιάξει, έχει κανένα απολύτως νόημα.

Human Trafficking 2 - Πελάτες είμαστε όλοι

2006-12-15T17:55:00.000+02:00

Ακόμη κι αν δεν πηδάμε αλλοδαπές σε επαρχιακά κωλόμπαρα.
Ακόμη κι αν δεν πηγαίνουμε στην Ταϊλάνδη για σεξοτουρισμό με ανήλικα.

Αρκεί να αγοράζουμε κάτι που έχει παραχθεί από θύματα της επικερδούς αυτής βιομηχανίας.

Πριν από χρόνια είχα δει στις ειδήσεις ρεπορτάζ από μια ασιατική χώρα. Ο σεισμός είχε ισοπεδώσει τα πάντα. Οι κάτοικοι μάζευαν τους νεκρούς τους από τα συντρίμμια. Ξαφνικά ο φακός έδειξε μια ομάδα ανθρώπων που ΧΟΡΕΥΑΝ πάνω στα συντρίμμια ενός εργοστασίου. Ήταν το εργοστάσιο παραγωγής αθλητικών ειδών ενός global brand κι αυτοί που χόρευαν ήταν οι εργάτες. Δεν το χωρούσε το μυαλό μου πώς αυτοί οι άνθρωποι μέσα στην καταστροφή, μέσα σε τόσο πόνο και παρά το ότι είχαν χάσει τη δυνατότητα να βγάζουν ένα κομμάτι ψωμί γιόρταζαν! Γιόρταζαν που επιτέλους δεν ήταν υποχρεωμένοι να δουλευουν υπό άθλιες συνθήκες, που επιτέλους είχαν -με τραγικό έστω τρόπο- κερδίσει την ελευθερία τους.

Δεν αγόρασα ξανά ούτε μισή κάλτσα από το global brand.

Είμαστε όλοι λίγο πολύ ευαισθητοποιημένοι ως προς τις πρακτικές των εταιρειών για την προστασία του περιβάλλοντος.
Πόσο ευαισθητοποιημένοι είμαστε στις πρακτικές των εταιρειών απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη αξία (που σε μερικά μέρη του πλανήτη είναι μικρότερη από την αξία της ζωής της γάτας μου???)

Αυτή τη στιγμή γίνεται μια προσπάθεια συγκέντρωσης υπογραφών των 1,000 μεγαλύτερων εταιρειών παγκοσμίως.
Κάθε εταιρεία που υπογράφει τη Συνθήκη συμφωνεί να επιδεικνύει zero tolerance σε πρακτικές human trafficking.
Δείτε τη λίστα εδώ Θα βρείτε και κάποιες ελληνικές επιχειρήσεις.

Αυτά από το business cοmmunity. To θέμα είναι αν εμείς, οι πελάτες, θα προτιμήσουμε να αγοράσουμε ένα προϊόν που έχει παραχθεί σε zero tolerance συνθήκες ή θα συνεχίσουμε να αγοράζουμε προϊόντα καταπίεσης, από άγνοια ή απλώς επειδή είναι φθηνότερα.

Κι η πουτανιά φτιασίδι - Human Trafficking

2006-12-14T15:58:00.000+02:00

Πολύς λόγος για την πουτανιά τελευταία στα blogs.
To human trafficking είναι η άλλη, η λιγότερο χαριτωμένη διάσταση της πουτανιάς (don't know πως το λέμε στα ελληνικά ή έχω πολύ πυρετό για να το θυμηθώ) και τα θύματά του, κυρίως γυναίκες και παιδιά, δεν αντιμετωπίζουν βασανιστικά διλήμματα τύπου "Να του κάτσω για να με πάει πρώτο τραπέζι πίστα στη Βανδή?". Κάποιος άλλος έχει ήδη αποφασίσει γι΄αυτά.

Το video:

Μερικά νούμερα:
- 12.3 εκατ. άνθρωποι "διακινούνται" κάθε χρόνο
- 28 δισ. δολλάρια ο ετήσιος τζίρος από τη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών και γυναικών
- 3η μεγαλύτερη παράνομη "βιομηχανία" στον κόσμο, μετά το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων

Περισσότερα νούμερα εδώ: http://www.gcwdp.org/public/structure/1_1.html

Εύλογο ερώτημα: τι με νοιάζει εμένα το human trafficking?
Το human trafficking έκτός από τη σεξουαλική εκμετάλλευση περιλαμβάνει επίσης τον εξαναγκασμό σε εργασία, τη δουλεία, το εμπόριο οργάνων. Αν υποθέσω ότι εργάζομαι σε μια πολυεθνική που η παραγωγική της διαδικασία είναι εγκατεστημένη πχ στην Ταϊλάνδη και στην παραγωγή συμμετέχουν παιδιά που τα έχει αγοράσει από τους γονείς τους ένας καλός μεσάζοντας, που τα "διαθέτει" στην εταιρεία μου, τότε το human trafficking με αφορά περισσότερο απ΄όσο νομίζω.

Γκομενικά by Τρυποκάρυδος - Part 1

2006-12-09T01:14:00.000+02:00

When we're incomplete, we're always searching for somebody to complete us. (η περίφημη θεωρία του μισού πορτοκαλιού, που άμα βρει το άλλο μισό του θα γίνει ολόκληρο, let me laugh out loud)

When, after a few years or a few months of a relationship, we find that we're still unfulfilled, we blame our partners and take up with somebody more promising. (κοινώς, του τα πρήζουμε του κακομοίρη/κακομοίρας που δεν μπορεί να μας "ολοκληρώσει" και ή φεύγουμε για να βασανίσουμε τον επόμενο ή φεύγει, οπότε και χτυπιόμαστε στα μωσαϊκά ουρλιάζοντας "Άμα φύγεις θα φαρμακωθώ". "Να φαρμακωθείς", σκέφτεται εκείνος / εκείνη, μπαίνει σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων και αλλάζει ήπειρο)

This can go on and on- series polygamy- until we admit that while a partner can add sweet dimension to our lives, we, each of us, are responsible for our own fulfillment. (δυστυχώς, αυτή η παραδοχή για κάποιους από μας δεν έρχεται ποτέ)

Nobody else can provide it for us, and to believe otherwise is to delude ourselves dangerously and to program for eventual failure every relationship we enter. (self explanatory, πόσο πιο απλά να το πει ο ποιητής???)

- Είμαι ένα τίποτα χωρίς εσένα.
- Και μαζί μου, πάλι ένα τίποτα είσαι.
by Lost

Προστασία

2006-12-04T11:07:00.000+02:00

Ενθυμούμαι το 04, επί Ολυμπιακών, συνεργαζόμασταν με Ασιάτες. Δουλεύαμε 12 περίπου ώρες την ημέρα, στοιβαγμένοι ανάκατα γύρω από ένα τεράστιο οβάλ τραπέζι. Εκείνοι είχαν τους δικούς τους κώδικες, εμείς τους δικούς μας, παρόλα αυτά μετά από 1 μήνα και κάτι που βλεπόμασταν καθημερινά τους νιώθαμε δικούς μας ανθρώπους. Έτσι, όταν τελείωσε η φιέστα και αποχαιρετιστήκαμε τους αγκαλιάσαμε και τους φιλήσαμε σταυρωτά έναν έναν. Έπαθαν πολιτισμικό σοκ! Το έβλεπες στα πρόσωπά τους. Δεν ήταν συνηθισμένοι σε τέτοιες διαχύσεις στο εργασιακό τους περιβάλλον.

Την Παρασκευή που μας πέρασε ένιωσα λίγο ασιάτισσα. Τον συνάντησα στην είσοδο της εργατικής μας πολυκατοικίας, είναι συνένοικος. Έτεινα ευγενικά το χέρι, χαμογέλασα. Με άρπαξε στην αγκαλιά του, με φίλησε σταυρωτά. Στην αρχή πανικοβλήθηκα. Μετά ευχήθηκα μέσα μου να με κρατούσε εκεί για 5-10 λεπτά. Είχε μια αγκαλιά ευρύχωρη, ζεστή κι ένα χαμόγελο που δόξα τω θεώ δεν ήταν PR. Συμπέρανα πως είναι απ΄αυτά τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει μέσα σε ασφαλείς αγκαλιές, γι αυτό και δε φοβούνται να μοιράζουν τις δικές τους απλόχερα.

Στη διαδρομή του ασανσέρ για το γραφείο μου ένιωθα απ΄τη μια ευτυχισμένη κι απ΄την άλλη στερημένη. Ήταν καλό αλλά πολύ λίγο. Και ήταν διαφορετικό. Τόσα χρόνια που δουλεύω δεν μ΄έχει αγκαλιάσει ποτέ κανένας με αυτό τον τρόπο. Είμαι κι εγώ αγγούρι του κερατά, προσέχω πολύ τα τυπικά και τους προσωπικούς χώρους.

Το σκεφτόμουν όλο το ΣΚ. Πώς δηλαδή μια τυχαία συνάντηση, μια αγκαλιά από το πουθενά μου κουνάει τα τόσο προσεκτικά τακτοποιημένα μέσα μου. Θέλω κι εγώ λίγη αγκαλιά πού και πού??? Δεν είμαι τόσο σκυλί όσο δείχνω??? ΕΧΩ ΚΙ ΕΓΩ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ?????

Να θυμηθώ να τον καλέσω προσωπικά στο εταιρικό Xmas party.

Phantom Limb Syndrome

2006-12-03T23:29:00.000+02:00

Σάββατο βράδυ. Είδα Babel. Στα καπάκια 21 γραμμάρια και Crash σε DVD. Όταν βουλιάζω, προτιμώ να μου κάνω μια πατητή να πάω μέχρι τον πάτο, αντί να προσπαθήσω να ανέβω στην επιφάνεια. Παλιά φοβόμουν ότι θα πνιγώ. Τώρα θεωρώ τη βουτιά προς τον πάτο προσωπική μου κατάκτηση, ένδειξη δύναμης. Έκλαιγα και σταματημό δεν είχα. Ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά.

Κυριακή 10.30 ξύπνησα από το κινητό. Ο γκόμενος από το γάμο με έβλεπε στον ύπνο του, υπέθεσα (σε εφιάλτη). Δεν το σήκωσα. Έμεινα στο κρεβάτι μέχρι τις 14.30, στο μόνο ασφαλές μέρος που γνωρίζω.

Σκεφτόμουν. Τις μοιρασμένες Κυριακές. Αυτές που χουζουρεύεις ατελείωτα, κάνεις λίγο νυσταγμένο σεξ, κουρνιάζεις στη στάση κουταλάκι, ξανακοιμάσαι, λες καμιά μαλακία στο ενδιάμεσο, κανένα γλυκόλογο, χαζογελάς, σηκώνεσαι να φέρεις πρωινό, εμπνεέσαι από τα μέλια και κάνεις τα σεντόνια κώλος. Στο τέλος σηκώνεσαι γιατί σ΄έχει κόψει η πείνα. Η μέρα περνά με βόλτες στην πόλη, αργόσυρτους καφέδες, φαγητό, γλυκά, εφημερίδες και πάλι σεξ. Ή τις άλλες, που σε βρίσκουν μακριά απ΄την πόλη, σκασιαρχείο από την κανονική ζωή, αυτή με τα deadlines και τα project.

Συνειδητοποίησα ότι έχει περάσει πολύ καιρός από την τελευταία μου μοιρασμένη Κυριακή. Έχει περάσει καιρός από ο,τιδήποτε μοιρασμένο.

Όταν χωρίζεις, σε πιάνει μια λύσσα για όλα αυτά που ζούσες και δεν θα ξαναζήσεις πια, για τη συντροφικότητα που στερείσαι, για τις μοιρασμένες Κυριακές που δεν υπάρχουν πια. Σιγά σιγά συνηθίζεις. Φτιάχνεις μια καινούρια ρουτίνα, καλή – κακή, πάντως καινούρια. Απωθείς την παλιά, δεν σου λείπει, είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Ώσπου ξυπνάς μια Κυριακή πρωί και πονάς ξανά. Αν Θυμάμαι καλά λέγεται «The phantom limb syndrome». Όταν ένα μέλος ακρωτηριάζεται, η πληγή πονάει και σταδιακά επουλώνεται. Κάποιες φορές όμως εκεί που παλιά υπήρχε ένα χέρι ή ένα πόδι, ο ακρωτηριασμένος νιώθει πόνο ή φαγούρα. Και δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι αυτό.

Η Φίλη Β. Μετακομίζει 2 τετράγωνα μακριά και με θέλει για ποδαρικό. Η Φίλη Γ. με περιμένει για μαθήματα tango. Η Φίλη Μ. στέλνει μηνύματα. Η happy friend γυρνά από εκδρομή και τηλεφωνεί για να μάθει τι έπαιξε με τον γκόμενο του γάμου. Στις 7 το απόγευμα έρχεται το μήνυμα. Ο γκόμενος του γάμου έχει γρίπη, ζητά συγγνώμη που πρέπει να ακυρώσουμε. Αλήθεια, ψέματα, don’t know. Την κατάληξη την ήξερα με ένα μαγικό τρόπο από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου. Βλέπω το brokeback mountain. Βαριέμαι λίγο, αλλά συνεχίζω να κλαίω.

Αύριο θα ξυπνήσω και θα τάχω ξεχάσει όλα.

Υπομανία

2006-12-02T13:53:00.000+02:00

kagelo & Happy friend: Μετράτε και στην ανάγκη πιάστε τα λίθια:

Προκειμένου να είναι δυνατή η διάγνωση της μανίας, 3 ή περισσότερα από τα παρακάτω συμπτώματα πρέπει να είναι παρόντα κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, σχεδόν κάθε ημέρα και για διάστημα μεγαλύτερο της μιας εβδομάδας.

- Αυξημένη δραστηριότητα και ανησυχία
(3 post σε 24 ώρες και παρασκευο-ξενύχτι και πρωινό κομμωτήριο και εναγκαλισμοί στο ασανσέρ και μικρός τυμπανιστής ακαπέλα???) Μάλλον ναι

- Υπερβολικά ευφορική διάθεση
Χαχαχα

- Ακραία ευερεθιστότητα
(η κοπέλα που μου έβγαλε τα φρύδια έκανε το ένα καμπύλη, το άλλο τόξο. δεν την έδειρα. άρα...) Τσου

- Γρήγορη σκέψη, γρήγορος λόγος και εναλλαγές ιδεών
Μονίμως

- Διάσπαση της προσοχής και αδυναμία συγκέντρωσης
Μετά από 12 ώρες δουλειάς, ε άνθρωπος είμαι κι εγώ

- Μειωμένη ανάγκη για ύπνο
Τικ

- Διογκωμένη αυτοεκτίμηση
Βάζω νέα Φαρίνα Γιώτη

- Χαμηλή κριτική ικανότητα
Χμμμ

- Άκριτη αύξηση των δαπανών για αγορές κ.λ.π
Είναι που περιμένω μπόνους

- Ασυνήθιστη συμπεριφορά κατά την τελευταία περίοδο
Τα τελευταία 32 χρόνια...

- Αυξημένη σεξουαλική δραστηριότητα
Δε φταίω εγώ, αυτοί με προκαλούν

- Κατάχρηση ουσιών (πχ. κοκαΐνη, αλκοόλ, ηρεμιστικά)
Η νικοτίνη πιάνεται?

- Παρορμητική ή επιθετική συμπεριφορά
Μονίμως

- Άρνηση του ασυνήθιστου χαρακτήρα της διάθεσης και συμπεριφοράς
define "ασυνήθιστο", παρακαλώ

Χριστουγεννιάτικη Ατμόσφαιρα

2006-12-01T18:21:00.000+02:00

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ...: Ο μικρός τυμπανιστής (twisted version)

Μόλις το τραγούδησα δυνατά στο γραφείο. Σε συνδυασμό με ένα κερί apple-cinnamon έφτιαξε και γαμώ τις χριστουγεννιάτικες ατμόσφαιρες.

Καθαρές εξηγήσεις

2006-12-01T13:23:00.000+02:00

Η άγνοια κινδύνου είναι χαρακτηριστικό των παιδιών, λένε. Στην πορεία παθαίνεις ηλεκτροπληξία / πέφτει πάνω σου μια κατσαρόλα με καυτή σούπα / πέφτεις από τον τρίτο και σπας τα μούτρα σου / τρως και 5 μπούφλες απ' τη μάνα σου και γίνεσαι προσεκτικός.

Αυτό συμβαίνει και στις σχέσεις, λίγο πολύ. Μέχρι κάποια ηλικία νιώθεις η καλύτερη του χωριού, ότι είσαι το δώρο του θεού στον ανδρικό πληθυσμό, ότι δεν υπάρχει καλύτερη εκεί έξω και ότι "You won't take no for an asnwer".

Μετά συναντάς ένα γκόμενο που σε συγκρίνει με κάποια πρώην ή με κάποια εκεί έξω και σε βρίσκει "Χμμ, καλή είσαι αλλά έχουμε δει και καλύτερες" (δεν στο λέει μες στα μούτρα, το βλέπεις στα μάτια του κάθε φορά που σε κοιτάζει). Και οι σκέψεις μεγαλείου που κάνεις για τον εαυτό σου γκρεμίζονται. Και ξεκαβαλάς το καλάμι -που δεν είναι κακό. Και αποκτάς και 10 κόμπλεξ, νάχεις να πορεύεσαι -που είναι κακό.

Ώσπου χωρίζεις το γκόμενο και αργά αλλά σταθερά αρχίζεις να νιώθεις καλύτερα. Έχεις μάθει ότι δεν είναι κακό στη ζωή να τρώμε και κανά γκολ πού και πού, δεν παίζουμε μόνο επίθεση -υγιές.

Και κάνεις δημοψήφισμα για το αν θα ψάξεις ή δεν θα ψάξεις τον γκόμενο του γάμου. Και το αποτέλεσμα σε μπερδεύει. Και κάνεις του κεφαλιού σου, ό,τι δηλαδή θα έκανες πριν από 5 χρόνια, όταν "You wouldn't take no for an answer". Και τον παίρνεις τηλέφωνο.

- Γεια σου, είμαι η Lost
- Γεια σου, τι κάνεις?
- Καλά, εσύ?
- Πολύ καλά.
- Βρήκα το τηλέφωνό σου από τη νύφη.
- Το γνωρίζω.

Κρύος ιδρώτας. ΣΙΩΠΗ.

- Λοιπόν, προφανώς δεν σε πήρα για το βιογραφικό σου.
- Το υπέθεσα.

ΑΓΧΟΣ, ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ, ΑΜΗΧΑΝΙΑ, ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ.

- Σε πήρα για να βγούμε.
- Ωραία, αλλά σήμερα δεν μπορώ.
-Δεν σε πήρα για σήμερα.
- Ούτε αύριο μπορώ.

(μα τι κάνει, άνεργος άνθρωπος και δεν μπορεί??? μήπως έρχεται μια χυλόπιτα προς το μέρος μου??? Να κάνω δεξιά? Να κάνω αριστερά? Να πέσω τα μπρούμυτα???)

- Α, πολύ ωραία.
- Θα ήθελα όμως να βρεθούμε το Σαββατοκύριακο.

ΟΥΦΦΦΦΦΦΦ

- Ωραία, κι εγώ την Κυριακή δεν έχω κανονίσει κάτι.
- Ωραία, θα σου τηλεφωνήσω την Κυριακή για να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες.

Καθαρές εξηγήσεις.

Όλα του γάμου δύσκολα (καθυστερημένος απολογισμός)

2006-11-28T21:47:00.000+02:00

Κυριακή μεσημέρι. Έφτασα στη δεξίωση του super γάμου χωρίς απώλειες. Ούτε η mascara έτρεξε από τη συγκίνηση, ούτε το τακούνι μου έσπασε στο πλακόστρωτο της Βουκουρεστίου, το κραγιόν μου ήταν στη θέση του, το ίδιο και οι πόντοι στο καλσόν μου. Είπα να βοηθήσω την καλή μου τύχη κι απέφυγα το buffet (Κόλπο: σκεφτόμουν ότι συνομιλώ με τον CEO μιας από τις 10 top ελληνικές επιχειρήσεις -όποιας από τις 10, ήταν και οι 10 εκεί- έχοντας ένα κομμάτι σφολιάτα σκαλωμένο στο σιδεράκι μου. 100% επιτυχία). Είπα να βάλω λίγο glamour στη ζωή μου και την έπεσα στη σαμπάνια.

Και τότε τον είδα (η happy friend μου είπε ότι αυτός με είχε δει πολύ πριν, αλλά εγώ πώς να το δω που χωρίς γυαλιά αστιγματισμού δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω τη μάνα μου στα 20 μέτρα???).

- Ο για ένα φεγγάρι γκόμενος παλιάς συμμαθήτριας και φίλης που μόνο φλέβα δεν είχε κόψει για πάρτη του όταν τη χώρισε πριν από 5-6 χρόνια.
- Ψηλός, μελαχροινός, WOWWWWW
- Ασυνόδευτος και με κοιτάει λες και θέλει να με ματιάσει

Ο κανονικός μου εαυτός θα περίμενε στο θρόνο να έρθει να μου μιλήσει αυτός. Αλλά αφού τον αναγνώρισα είπα να μην κάνω τη γκόμενα αλλά μια τσαχπινιά που σημαίνει «hi there” και τον πλησίασα για να του μιλήσω (σκατά, το PR μου έχει κάνει μεγάλη ζημιά).

Λοιπόν, το resume είναι ότι δεν με θυμόταν καθόλου (10 points), «και γιατί με κοίταζες αφού δε με θυμόσουν;» (another 10 points που συγκρατήθηκα και δεν έδωσα αυτοσαρκαστική απάντηση τύπου: σε τράβηξε η λάμψη από τα σιδεράκια, ε;;), απάντηση τύπου «εε» συνοδευόμενη από ελαφρύ κοκκίνισμα (να βάλω άλλους 10 πόντοι?), κανείς από τους 2 μας δεν έχει δει την φίλη-σύνδεσμο εδώ και 2 χρόνια (γιούχου, 100 πόντοι).

Αφού απάντησα με μια ανάσα τι κάνω στη ζωή μου αυτόν τον καιρό, με έπιασε ένας κρύος ιδρώτας κι είπα να απομακρυνθώ (χάνω ή κερδίζω, θα δείξει). Χαρήκαμε –ξανά- και γύρισα στη happy friend.

Δέκα λεπτά μετά το αγόρι βρίσκεται δίπλα μου και μου ξαναπιάνει κουβέντα με lousy pick up line (κάτι σαν «αν έχω παντρευτεί» που παίρνει εξίσου lousy απάντηση κάτι σαν «δεν έχω προλάβει, κάνω καριέρα»).

Ο κρύος ιδρώτας έχει στεγνώσει και είμαι πάλι ο PR εαυτός μου, που ρωτάω τι κάνει στη ζωή του κι όταν μου λέει ότι δεν δουλεύει με πιάνει το Manpower syndrome, που θέλω να βοηθήσω όλο τον κόσμο να βρει δουλειά. Κι αφού έχω αναλύσει τα πλεονεκτήματα – μειονεκτήματα των FMGC και των φαρμακευτικών και ποιος είναι τελικά ο καλύτερος εργοδότης και στείλε μου το βιογραφικό σου, πολύ θα χαρώ να το προωθήσω, το αγόρι με ρωτά με νόημα:

- Δηλαδή η επαφή μας θα είναι μέσω των νεόνυμφων???
- Βεβαίως! απαντώ.
- Ευχαριστώ, μου λέει.
- Μα δεν έκανα τίποτα. Ακόμη, του λέω.
Μου πιάνει το χέρι για μια στιγμή και χάνεται στο μούχρωμα

- Μα τι σκεφτόσουν??? ΗΛΙΘΙΑ, ΗΛΙΘΙΑ, ΗΛΙΘΙΑ. (η ετυμηγορία της happy friend. Της βγήκε χωρίς ιδιαίτερη σκέψη).

Αργά αλλά σταθερά νιώθω τον πανικό να με κατακλύζει (όταν κάνω μαλακία, το μόνο μου αποκούμπι είναι τα κλισέ, I know).

α) Το αγόρι μου έχει πει ότι η σχέση του με τη νύφη είναι κάτι σαν ανιψιός του σταυροκουνιάδου της.
β) Οι νεόνυμφοι θα φύγουν για ταξίδι του μέλιτος, δε θα φύγουν? Ναι, θα φύγουν.
Κι όταν με το καλό γυρίσουν, πόσες πιθανότητες έχω το αγόρι να κάνει τον κόπο να ζητήσει το τηλέφωνό μου από τη σταυροκουνιάδα του θείου του που την έχει δει άλλες 3 φορές στη ζωή του???

Επομένως, αν υποθέσουμε ότι το αγόρι δεν νομίζει ότι είμαι πανηλίθια και θέλει να με βρει, να μου μιλήσει, να κάνω τα όμορφα, ψηλά, μελαχροινά παιδιά του, ΠΟΥ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙ???

Απάντηση δεν έχω, έχω όμως ηθικό δίδαγμα: άμα είσαι ηλίθια, είσαι ηλίθια (by happy friend)

PS. Να τον ψάξω? Να μην τον ψάξω? Ε?

Χάσαμε τη libido. ΣΤΟΠ.

2006-11-25T02:46:00.000+02:00

Παρασκευή βράδυ. Χτυπά το κινητό. Είναι ο άντρας που μαζί του έκανες το καλύτερο σεξ της δεκαετίας του 90. Σου κόβονται τα γόνατα. Σου λέει «Άκου», με την πιο καυλο-φωνή όλων των εποχών. Λες «Ακούω». Σου λέει «Αύριο θα κατέβεις κάτω» (απ΄τ΄αυλάκι). Λες «Εεεε, αυτό δε γίνεται». Σου κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα.

Αγαπητέ εκπληκτικέ εραστή από τη δεκαετία του 90, αν δεν μου είχες κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα, θα είχες ακούσει κάτι από τα παρακάτω (και θά ’ταν όλα αλήθειες):

- Αλλά θα χαρώ ιδιαιτέρως να το προγραμματίσουμε για το επόμενο ΣΚ (automated PR reply)

- Έχω περάσει την Εβδομάδα των Παθών (απογοητεύσεις προσωπικές – επαγγελματικές μιας ολόκληρης χρονιάς μαζεμένες σε 7 μέρες, σε συνδυασμό με λιγότερο από 30 ώρες ύπνο) και το μόνο που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή είναι πώς θα μαζέψω τα κομμάτια μου

- Αύριο είναι η τελευταία ευκαιρία να διαλέξω φόρεμα για το γάμο του αντιπροέδρου (που btw είναι την Κυριακή και δεν υπάρχει περίπτωση να λείπω) και να κάνω νύχια / μαλλιά

- Η σκέψη ότι θα πρέπει να κατέβω μέχρι τα ΚΤΕΛ του Κηφισού (ναι, ακόμη να πάρω δίπλωμα), καθώς και του δίωρου μποτιλιαρίσματος στην Εθνική, Κυριακή βράδυ, ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

Στα 20 φεύγα μου, τώρα θα ήμουν ήδη στα ΚΤΕΛ Κηφισού, παρακαλώντας να ταξιδέψω έστω και όρθια προς τον εκπληκτικό εραστή. Θα κουβαλούσα μαζί μου ένα backpack με αποσμητικό, άρωμα, οδοντόβουρτσα, mascara, 1 ξεκωλέ φόρεμα, 1 ξεκωλέ string, 1 ζευγάρι ψηλά παπούτσια κι ένα πεντοχίλιαρο.

Στα 30 φεύγα μου, κάθομαι στον καναπέ, καπνίζω και κάνω τους υπολογισμούς. Καταλήγω ότι θα χρειαζόμουν μία καθωσπρέπει αποσκευή, με:
- 4 σετ εσώρουχα (2 classy, 2 ξεκωλέ με ζαρτιέρες)
- 2 καλσόν με σχέδια, 1 απλό, 1 ζευγάρι κάλτσες με σιλικόνη, 1 ζευγάρι κάλτσες για ζαρτιέρες
- Sexy ένδυμα ύπνου, sexy set για κυριακάτικο cocooning
- 1 ζευγάρι μπότες, 1 ζευγάρι ψηλά παπούτσια
- 1 πανωφόρι με μανίκια ¾ για το πρωί, 1 παλτό βραδινό
- Ρούχα για Σάββατο πρωί έως μεσημέρι, ρούχα για Σάββατο μεσημέρι έως απόγευμα, ρούχα για Σάββατο βράδυ (σε εκδοχή clubbing ΚΑΙ σε εκδοχή ρομαντικό δείπνο), ρούχα για Κυριακή πρωί έως μεσημέρι
- Νεσεσέρ με κρέμα ημέρας/νυκτός/ματιών/αντιηλιακή, serum ενυδάτωσης, προϊόν ντεμακιγιάζ, make up, ρουζ, concealer, παλέτα κραγιόν, παλέτα σκιών, mascara, πούδρα, 2 lipgloss, οδοντόβουρτσα, οδοντόκρεμα, στοματικό διάλυμα, οδοντόνημα, πιστολάκι μαλλιών, σαμπουάν, λακ, τσιμπιδάκι φρυδιών, κρέμα σώματος, λάδι σώματος, αποσμητικό, άρωμα, προφυλακτικά (12άδα)

Επίσης, 300 ευρώ plus 1 πιστωτική (για το Plan B, όπου στραβώνει η φάση και χρειάζεται να διανυκτερεύσω σε επαρχιακό ξενοδοχείο).

Είναι προφανές. Στα 30 φεύγα μου η προοπτική ενός ΣΚ γεμάτου super sex δεν αντιμετωπίζεται με ενθουσιασμό, αλλά ως ένα ακόμη project. Και καθώς η υλοποίηση του project απαιτεί δέσμευση πόρων, σωματική –πιθανώς και ψυχική- καταπόνηση (βλ. 4 και Plan B) και η απόδοση δεν είναι εξασφαλισμένη, το μυαλό μου, που είναι αυτόν τον καιρό προγραμματισμένο σε safe mode, κάνει αστραπιαία τους υπολογισμούς και δίνει αυτόματα τη σωστή απάντηση. «Αυτό δε γίνεται».

Αγαπητέ εκπληκτικέ εραστή από τη δεκαετία του 90, μακάρι να μπορούσα να σας εξηγήσω όλα τα παραπάνω. Στον κόσμο μου δεν υπάρχει τελευταία χώρος για αβέβαιες προοπτικές, μόνο για εξασφαλισμένες αποδόσεις. Παρακαλώ μην παίρνετε την άρνησή μου προσωπικά και αν ποτέ αποφασίσετε να ανηφορίσετε προς τα μέρη μας, θα χαρώ ιδιαιτέρως να σας φιλοξενήσω στον άνετο χώρο μου, με εχεμύθεια. Α, θα σας φέρω και πρωινό στο κρεβάτι (με την προϋπόθεση ότι δεν θα έχω κανένα πολύ πρωινό meeting, να ξηγιόμαστε).

O Vrypan, τα linkblogs και οι γυάλινες εργατικές

2006-11-19T23:24:00.000+02:00

This post is all about Vrypan (ή περίπου). Τον ευχαριστώ θερμά που μου έκανε ολόκληρο βλογοσέμιναρ και τώρα ξέρω τι πα να πει linkblog και πως το να βάλεις το link του Monitor στη σελίδα σου δεν χρειάζεται γνώσεις προγραμματισμού (φτάνει ένα copy paste, τ΄ορκίζομαι, το έκανα σχεδόν μόνη μου).

Επίσης, θέλω να πω ότι αγχώθηκα λίγο που κάποιος στο κτίριο (εκτός από την happy friend) θα μπορεί πλέον να ξέρει πότε περνάω τη νιοστή υπαρξιακή κρίση της χρονιάς, πότε μου γαμιέται με έναν παλιό γκόμενο και ότι κάνω αχαρακτήριστα πράγματα, όπως το να παρατώ το έρμο e-date μου στα κρύα του λουτρού. Το άγχος μου δεν κράτησε για πολύ, γιατί είναι μάλλον απίθανο ο Vrypan να διαβάζει το blog μου, είναι σοβαρός blogger, μέχρι κι ο Γιωργάκης Παπανδρέου τον διαβάζει, φιλώ σταυρό κι ασχολείται μόνο με την τεχνολογία (αν βέβαια αύριο το πρωί περάσω από το άτυπο καπνιστήριο του κτιρίου κι ακούσω κάποιον από την παρέα του Vrypan να φωνάζει "Σκύλα", μπορεί να μην απαντήσω αλλά θα αγχωθώ ξανά).

Τον Vrypan τον ξέρω. Τον βλέπω εδώ και 3 χρόνια σχεδόν κάθε πρωί στην είσοδο του κτιρίου που δουλεύουμε κι οι δύο. Εκείνος καπνίζει (η εταιρεία του εξορίζει τους καπνιστές στην είσοδο, όπου δεν θα ενοχλούν τους μη-καπνιστές) κι εγώ πηγαίνω στο γραφείο μου, συνήθως αργοπορημένη. Το κτίριο είναι μια από αυτές τις εργατικές πολυκατοικίες της πόλης. Το λέω εργατική πολυκατοικία γιατί αφενός εργαζόμαστε μέσα σ΄αυτό και αφετέρου εδώ ζούμε. Το καθημερινό 10ωρο είναι δεδομένο. Χτυπάμε και 12ωρα και παραπάνω αν χρειαστεί. Και σαββατοκύριακα. Ο καθένας μπορεί να το διαπιστώσει αυτό περνώντας απέξω any given time. Τα γραφεία μας είναι φωτισμένα μέχρι αργά, το πόσο αργά εξαρτάται από τα τρέχοντα project. Το θέμα μου όμως δεν είναι το ωράριο ούτε το νέο προλεταριάτο των διαφημιστικών, που λέει κι ο suigenerisav.

Το θέμα μου είναι ότι τρία χρόνια συγκατοικώ με τον Vrypan σε μια γυάλινη εργατική πολυκατοικία και δεν είχαμε πει μια καλημέρα, μέχρι προχτές. Ξέρω τη φάτσα του, ξέρει τη φάτσα μου και μέχρι εκεί, αν δεν έπεφτα πάνω στο post του για τα linkblogs μάλλον θα περνούσαν άλλα τρία χρόνια που θα ερχόμασταν μούρη με μούρη χωρίς να πούμε ποτέ μια καλημέρα. Βλεπετε, στις εργατικές πολυκατοικίες δεν τελειώνει ποτέ η ζάχαρη ή ο καφές για να ζητήσεις απ΄το διπλανό.

Σκέφτηκα λοιπόν να ξεπεράσω τη φυσική μου απέχθεια για τα Χριστούγεννα και με την ευκαιρία των Χριστουγέννων που έρχονται να οργανώσω (δηλαδή η happy friend που της αρέσουν τα events) ένα to know us better Xmas party για τους συγκατοίκους:
- με μουσικές (όχι Χριστουγεννιάτικες ελπίζω, είπαμε να ξεπεράσω την απέχθεια αλλά κάποια πράγματα έχουν και τα όριά τους),
- με ποτά (εδώ θα είμαι παραδοσιακή, με eggnog που γίνεσαι ντίρλα στο μισό ποτήρι) και
- με ποτά (πάλι, κάπως πρέπει να ξεχάσουμε ότι το χρόνο που πέρασε πιο συχνά βλέπαμε το σπίτι μας μέσα από το δορυφόρο του google (ή του yahoo? Vrypan, βοήθεια), παρά από κοντά.

Επίσης, μπορούμε να κάνουμε το party στα γραφεία μας, που είναι φιλικά για τους καπνιστές (όπως εύκολα κανείς καταλαβαίνει από τη χαρακτηριστική οσμή που καμιά φορά με μπερδεύει και νομίζω ότι μπαίνω στο εργοστάσιο του Κεράνη).

Ωραία όλα αυτά, αλλά τι κάνουμε αν σκάσει κανένα επείγον project προπαραμονή Χριστουγέννων???

Υιοθετήστε ένα bamboo

2006-11-16T00:04:00.000+02:00

Η μαγκουφίαση είναι δύσκολο πράγμα. Πρόκειται για την αίσθηση πως είσαι Ο-λ-ο-μ-ό-ν-α-χ-ο-ς στον κόσμο και δεν υπάρχει εκεί έξω κανένας να ακούσει τις χαρές και τις λύπες σου και να σου κάνει το ανάλογο πατ-πατ πού και πού (κάτι τύποι σαν τoν Γιάλομ το λένε μοναξιά, εγώ πάλι που το νιώθω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου θα το λέω μαγκουφίαση γιατί έτσι μου αρέσει). Οι προσεγγίσεις που επινοώ για την αντιμετώπισή της αλλάζουν καθώς μεγαλώνω. Παλιότερα π.χ. φανταζόμουν ότι αν έκανα παιδιά θα γιατρευόμουν. Ευτυχώς που δεν έκανα, τα καημένα θα δούλευαν μια ζωή για να πληρώνουν τον ψυχοθεραπευτή τους.

Στα 18 μου ήθελα να κάνω παιδιά. Κομμάτι δύσκολο, από πολλές απόψεις. Υιοθέτησα ένα χρυσόψαρο. Το φώναζα Μάρκο. Ο Μάρκος ήταν καλός ακροατής. Τα ξημερώματα, που γυρνούσα από τη δουλειά, ο Μάρκος άκουγε υπομονετικά όλους μου τους φόβους, τις σκέψεις, τα παράπονα. Ένα πρωί μπήκα στο μικρό μου διαμέρισμα και βρήκα το Μάρκο τούμπανο, μέσα στη γυάλα του, να κοιτάζει απλανώς το ταβάνι. Σκέφτηκα πως τα προβλήματά μου του έπεσαν βαριά και αυτοκτόνησε. Λυπήθηκα και του κράτησα μικρή κακία.

Στα 25 μου ήθελα να κάνω παιδιά. Ο that special someone δεν ήταν έτοιμος να μπει στο ρόλο. Υιοθέτησα έναν τεράστιο, μαύρο σκύλο που συνάντησα τυχαία στη γειτονιά. Με κοίταξε με κάτι τεράστια, υγρά, τσιμπλιασμένα μάτια κι ένιωσα ότι είχαμε πολλά κοινά. Τον φώναζα Mac (ήταν από τα Highlands) και η σχέση μας, αν και σύντομη, ήταν εξαιρετικά rewarding και για τους δυό. Τον πήγαινα συστηματικά στον κτηνίατρο (αν και σχετικά νέος, υπέφερε από όλα τα δεινά που φέρνει η ανέστια ζωή), εγώ που ούτε τον εαυτό μου δεν είχα διάθεση να φροντίσω τότε, με έβαλε σε πρόγραμμα (με ξυπνούσε χώνοντας τη μουσούδα του κάτω από το πάπλωμα), πηγαίναμε συνέχεια βόλτες.

Μια μέρα με λαχτάρησε χοντρά. Ήμασταν στο Καλλιμάρμαρο και παίζαμε με ένα βελανίδι όταν κάποια στιγμή τρελάθηκε και έτρεξε μακριά μου, διέσχισε τη γεμάτη λεωφόρο ενώ εγώ πάθαινα απανωτά εγκεφαλικά και χάθηκε μέσα στον Εθνικό Κήπο. Έκλαιγα δυο μέρες. Ώσπου τον βρήκα να με περιμένει στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα πρωί. Δε χάρηκα. Με είχε εγκαταλείψει, δεν είχε εκτιμήσει την αγάπη μου, δεν τον ήθελα πίσω. Τον πήρα στο σπίτι, τον τάισα, τον έκανα μπάνιο, βεβαιώθηκα ότι ήταν καλά και την επόμενη μέρα τον πήγα στη Βάρκιζα να παίξει με άλλα σκυλιά και έφυγα. Μέρες μετά, οι γείτονες μου έλεγαν πως τον έβλεπαν να τριγυρίζει κοντά στο σπίτι μου. I didn’t give a fuck. Ο that special someone μου είπε ότι είμαι κλινική περίπτωση (κάτι ήξερε, ήταν και Ψ). Του είπα ότι το ξέρω, αλλά δεν μπορούσα να ζω με κάποιον που από στιγμή σε στιγμή μπορεί και να με άφηνε για την παλιά του ζωή.

Στα 30 μου πήρα το πρώτο μου βραβείο για τη δουλειά μου. Γύρισα σπίτι γεμάτη χαρά, πέταξα κάτι ασημί πέδιλα που με είχαν τσακίσει όλο το βράδυ, κάθισα στον καναπέ κι έκλαψα 2-3 ώρες που δεν υπήρχε κανένας να μοιραστώ μαζί του αυτή τη χαρά. Την επόμενη μέρα υιοθέτησα ένα bamboo. Δεν έχει κάτι ιδιαίτερο, είναι από αυτά τα απλά bamboo που πουλάνε παντού, λεπτό, πράσινο, με κόμπους και 2 στροφές γύρω από τον εαυτό του. Του αγόρασα ένα ωραίο λεπτό βάζο, του έβαλα λίγο νεράκι, το τοποθέτησα στο σαλόνι. Καμιά φορά του μιλάω, καμιά φορά αγγίζω τα καινούρια πράσινα φυλλαράκια που ξεπετάγονται από τους πάνω κόμπους. Σπανίως του αλλάζω το νεράκι του. Κι αυτό μεγαλώνει.

Δυο χρόνια τώρα το bamboo δεν ζητάει τίποτα, δεν παραπονιέται, είναι εξίσου καλός ακροατής με το Μάρκο, δεν μπορώ βεβαίως να του βάλω ένα λουρί και να το πάω βόλτα στο πάρκο όπως τον Mac, αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν θα μου πεθάνει και δεν θα μου φύγει. Και πλέον μπορώ με βεβαιότητα να συστήσω την υιοθεσία ενός bamboo ως φάρμακο κατά της μαγκουφίασης (ακόμη και σε κλινικές περιπτώσεις που πάσχουν από άγχος αποχωρισμού, όπως εγώ).

Μπερδεύομαι

2006-11-15T16:26:00.000+02:00

Μπερδεύομαι κάθε φορά που οι άνθρωποι άλλα λένε κι άλλα σκέφτονται. Συνοπτικά (γιατί γίνεται της μουρλο-κακομοίρας σε αυτό το γραφείο, βοήθειαααα):

- λένε «ναι» ενώ σκέφτονται «no fucking way, αλλά βαριέμαι τώρα να αντιμετωπίζω τις αντιδράσεις σου»
- λένε «όχι» ενώ σκέφτονται «ναι, αλλά φοβάμαι ότι αν σου πω ναι θα μου ανέβεις στο σβέρκο»
- λένε «ίσως» ενώ σκέφτονται «αν δεν μου κάτσει κάτι καλύτερο»
- λένε «δε θέλω» ενώ σκέφτονται «θέλω, αλλά πρέπει πρώτα να τρίψεις γόνατο στη μοκέτα»
- λένε «είσαι μαλάκας» ενώ σκέφτονται «με πλήγωσες, για να δούμε τώρα, θα μπορέσω κι εγώ να σε πληγώσω?»

Γενέθλια: 11+11+1969=11

2006-11-12T19:40:00.000+02:00

Κάθε μας πράξη αποτελεί μια δήλωση. Ακόμη κι η απουσία μιας πράξης αποτελεί δήλωση. Το να μη σηκώσεις το τηλέφωνο για να ευχηθείς χρόνια πολλά σε κάποιον που αγαπάς, μπορεί να κρύβει πολύ μεγαλύτερη επιθετικότητα από ένα υβριστικό τηλεφώνημα. Κάποια στιγμή όμως οι εμμονές πρέπει να οδηγούνται σε ένα τέλος. Έστω και 11 χρόνια μετά, ο ομφάλιος λώρος που με θρέφει και με καταστρέφει κόπηκε (?), απλώς με το να μην σηκώσω το τηλέφωνο να πω ένα χρόνια πολλά.

Αν έτρωγα τα νύχια μου, χθες θα είχα φάει τα δάχτυλα μέχρι που να φανεί κόκκαλο. Αν έπινα, δεν θα μου έφτανε η κάβα του galaxy τιγκαρισμένη για το πάρτυ της Πρωτοχρονιάς. Ούτε τα νύχια μου τρώω, ούτε πίνω. Χθες δεν είχα καμιά παρηγοριά, κανένα δεκανίκι, ούτε καν τη δουλειά. Ήταν Σάββατο. Δεν ήταν ώρα για κλάμματα. Ούτε για δράματα. Ένας φίλος λέει ότι μεγάλος πόνος είναι ο βουβός πόνος. Μάλλον έχει δίκιο. Ξάπλωσα στον καναπέ και άφησα έναν ύπνο ταραγμένο να με πάρει, χωρίς ιδιαίτερες σκέψεις, χωρίς απολογισμούς. Οι απολογισμοί ήρθαν σήμερα.

Περπατάω εκεί που πριν από χρόνια ερχόμουν μισή κι άλλη μισή ώρα δρόμο για να σε συναντήσω 10 λεπτά, στο περιθώριο μιας εφημερίας. Σε έβλεπα μέσα από τα κάγκελα να πλησιάζεις και μου κόβονταν τα γόνατα, κρατιόμουν απ΄τα κάγκελα να μη σωριαστώ, μαζί σου δεν ήμουν ποτέ η επιτομή του cool. Ούτε καν σήμερα, το ίδιο χτυποκάρδι κάθε φορά, τα γόνατα πάντα κομμένα στο άκουσμα της φωνής σου. Το βλέμμα ίδιο πάντα, "Τον αγαπάς, φαίνεται από χιλιόμετρα μακριά", μου είπε μια άγνωστη σε πάρτυ Χριστουγέννων κι έπεσα σε απελπισία, ήμουν έτοιμη να παντρευτώ κάποιον άλλον.

11 χρόνια σε κουβαλάω μέσα μου, όταν λείπεις σε βλέπω στα όνειρά μου, προσπαθώ με κάθε τρόπο να φύγω, αλλάζω πόλεις, αλλάζω χώρες, αλλάζω ανθρώπους. Σου θυμώνω, σε βρίζω, σε παρακαλάω, σε φαντάζομαι, σου γράφω, σε περιμένω. Μέσα μου είμαι πάντα αυτό, το ίδιο κορίτσι που έρχεται να σε συναντήσει για 10 λεπτά, στο περιθώριο μιας εφημερίας. Σε ακούω να με φωνάζεις "κορίτσι μου".

11 χρόνια με κουβαλάς πάνω σου, στο λαιμό σου, σ΄ένα κομμάτι ασήμι που έχει το αποτύπωμά μου, «Δεν θα σε βγάλω ποτέ από πάνω μου» μου λες. Δεν θα σε βγάλω ποτέ από μέσα μου, σκέφτομαι. Πρέπει να σε βγάλω από μέσα μου, φωνάζω. Και χθες δεν ήμουν εκεί. Ξέρω πως καταλαβαίνεις, πάντα καταλάβαινες περισσότερα απ΄όσα κι εγώ η ίδια γνώριζα για μένα. Ξέρεις πως η εμμονή τρέφεται από μικροπράγματα: η φωνή σου στην άλλη άκρη της γραμμής θα ήταν αρκετή για να με κρατήσει εκεί για άλλα τόσα χρόνια.

Μου λείπεις. Χρόνια πολλά.

Συνάδελφοι: οι νέοι φίλοι(?)

2006-11-09T21:48:00.000+02:00

Όταν περνάς το 60-70% της ζωής σου στο γραφείο (δεν είναι ώρα να εξετάσουμε το σωστό ή το λάθος του πράγματος), είναι πραγματική ευλογία να συνεργάζεσαι με ευχάριστους ανθρώπους.

Όταν δε έχεις την τύχη να επιλέγεις ο ίδιος τους συνεργάτες σου, φροντίζεις ώστε πρωτίστως να μπορούν να κάνουν τη δουλειά που πρέπει να κάνουν και δευτερευόντως να σου είναι ευχάριστοι. Δεν ξέρω αν με βάση τις αρχές του HR αυτό είναι σωστό ή λάθος, αλλά εγώ έτσι το κάνω.

Λέγοντας ευχάριστοι, δεν εννοώ να σου κάνουν τον καραγκιόζη για να σου φτιάξουν το κέφι, ούτε να σε πήζουν στην κολακεία (αυτό το είδος λέγεται αυλικός, όχι συνεργάτης). Εννοώ να μπορείτε να σπάτε στα γέλια όλοι μαζί όταν η πίεση σε κάνει να θες να ουρλιάξεις. ¨Ή να είναι Κυριακή πρωί με ήλιο, να πηγαίνεις στο γραφείο σιχτιρίζοντας που δεν αράζεις στο πρώτο καφέ που βρίσκεις στο δρόμο σου και να σκέφτεσαι ποιοι σε περιμένουν στο γραφείο και αυτομάτως να γουστάρεις και να σου φεύγει το σιχτίρισμα και να χαμογελάς. Ή να φτάνεις στο γραφείο με hang over και το να δουλέψεις να σου φαίνεται βουνό και να βάζεις τσίτα στα ηχεία του laptop το "Σώσε με, δώσμου να πιω το δηλητήριο" και να γουστάρετε. Ή να σου κάνουν δώρο για τη γιορτή σου το "Μη γυρίσεις ξανά" (ελπίζω για να μου πουν ότι πρέπει να φτύσω ένα παλιό γκόμενο και όχι για να δηλώσουν την επιθυμία τους να με πατήσει τριαξονικό φορτηγό και να απαλλαγούν από μένα). Ή όταν σκέφτεσαι με ποιον θέλεις να περάσεις τα γενέθλιά σου, και δεν λείπουν από τη λίστα σου. Και άλλα πολλά.

Σε κάποιους τα παραπάνω φαίνονται παράλογα, ο διαχωρισμός δουλειάς-προσωπικής ζωής είναι απολύτως ξεκάθαρος. Εμένα πάλι όχι. Κάποιοι από αυτούς είναι ήδη φίλοι, οπότε το ερωτηματικό του τίτλου δεν τους αφορά (περίεργο να το λέω εγώ αυτό, που όπου σταθώ κι όπου βρεθώ λέω ότι όσο λιγότερες οι προσδοκίες, τόσο μικρότερη η απογοήτευση, λες να ξεπερνώ την ανθρωποφοβία μου?), κάποιοι άλλοι δεν θα γίνουν ποτέ, χωρίς αυτό να μειώνει στο παραμικρό την απόλαυση της συνεργασίας. Κάποιοι, το ξέρω, είναι φτιαγμένοι για μεγάλες στιγμές και θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετωπίσω το άγχος αποχωρισμού μου.

Κι αυτό το νυσταγμένο post (μετά από ένα long long night of bar hopping και μια πολύ δύσκολη μέρα) είναι ένα ευχαριστώ στο Θεό ή σε ό,τι άλλο υπάρχει εκεί έξω που έφερε στη ζωή μου αυτούς τους ανθρώπους: έξυπνους, ξεχωριστούς, με ταλέντα που ξεδιπλώνονται κάθε μέρα όλο και περισσότερο, με κατανόηση στα bad moods μου, με τσαγανό όταν χάνω το μέτρο, ειλικρινείς, από καλή πάστα πάνω απ' όλα.

Χρόνια μου Πολλά!

2006-11-08T14:31:00.000+02:00

Γιατί:
- αν δεν μου τα πω εγώ, ποιος θα μου τα πει? (κατά το αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου, πώς θα σε αγαπήσουν κι οι άλλοι?)
- ως κι η μαμά μου αναγκάστηκε να βάλει post it στο ψυγείο για να μην ξεχάσει τη γιορτή μου ΚΑΙ φέτος
- όλοι αυτοί οι Μιχάληδες και οι παλιο-σκορπιοί μου κλέβουν χρόνια τώρα τη δόξα
- ΘΕΛΩ ΝΑ Τ' ΑΚΟΥΩΩΩΩ

Μήνυμα σε Παλιό-Ψ που βρίσκεται σε εμπόλεμη ζώνη: με πάρεις - δε με πάρεις, το ίδιο σ΄αγαπάω

e-dating sucks

2006-11-04T02:58:00.000+02:00

SMS Report μετά από blind e-date:
- Ήττα...
- Παλτό?
- Αδιάβροχο...
- Νιτσεράδα?

Υστερικά γέλια μπροστά σε 3 τύπους που φυλάνε μέρα νύχτα το σπίτι κάποιου που μάλλον είναι πολύ σπουδαίος για να έχει 3 τύπους μέρα νύχτα να του φυλάνε το σπίτι. "Τι έγινε κοπελιά? Αυγά σου καθαρίζουν?" (στην εποχή του Στάθη Ψάλτη με τέτοια ατάκα ίσα που έβγαζες και γκόμενα)

Συνέχεια report με τηλεφώνημα:
- Άνορακ λέμε...
- Γιατί?
- Γιατί όταν μου έστειλε φωτογραφία παράλειψε να μου πει ότι την είχε τραβήξει 10 χρόνια πριν, που είχε ακόμη μαλλιά και είχε πλακωθεί στις πρωτεϊνες για να τουμπανιάσει. Άμα είναι έτσι, να στέλνω κι εγώ μία που έχω απ΄τα 17 μου, που είχα γράμμωση κι έκανα μπαλέτο.
- Και?
- Τι και? Χαιρετηθήκαμε (το μόνο που παρέπεμπε στη φωτό ήταν το δεξί μάτι που "έφευγε", όπως πολύ σωστά είχες παρατηρήσει, φίλη),

κάτσαμε για ένα ρημαδοποτό,

με ρώτησε "λοιπόν? Με βρίσκεις διαφορετικό από τη φωτογραφία? (τι ρωτάς πουλάκι μου???? θες να πικραθούμε βραδιάτικο???),

απάντησα διπλωματικά (λοιπόν, το τι ήττες έχουν πάθει κάτι φίλες μου σε e-dating, δε λέγεται, χα, χα),

η συζήτηση κύλησε όπως ακριβώς στο msn με bonus το λιγωμένο βλέμμα σε ξέφρενη διαδρομή βυζιά-μπούτια-βυζιά (κάποιες στιγμές υποθέτω ότι πετύχαινε να βλέπει και τα δύο ταυτοχρόνως, χάρη στο δεξί μάτι που δεν έλεγε να συνεργαστεί με το αριστερό), δηλαδή με μένα να προσπαθώ να την κάνω να κυλήσει κι εκείνον να απαντά μονολεκτικά (θυμίζω, φίλη, ότι αυτή την αδυναμία έκφρασης στο msn την είχες εξηγήσει ως έλλειψης εξοικίωσης με την τεχνολογία!),

κάπνισα τα 2 τελευταία τσιγάρα του πακέτου και είπα "Α, μου τέλειωσαν τα τσιγάρα, πετάγομαι μέχρι το περίπτερο".

Βγήκα στο ψοφόκρυο, κατευθύνθηκα προς το περίπτερο και τότε που γεννήθηκε η ιδέα: δεν θα ξαναγυρνούσα.
Τι διάολο, στην κόλαση θα πάω έτσι κι αλλιώς.

"Αυτός που Παραλίγο να Παντρευτώ"

2006-10-29T21:08:00.000+02:00

"Αυτός που Παραλίγο να Παντρευτώ" (ΑΠΑΠΑ) βαφτίστηκε Μάνος. Τα τελευταία 7 χρόνια, δηλαδή από τότε που παραλίγο να τον παντρευτώ, τις περισσότερες φορές που αναφέρομαι σ΄αυτόν δεν το κάνω απλώς με το όνομά του, αλλά ως "ο Μάνος, ΑΠΑΠΑ" ή και σκέτο "ΑΠΑΠΑ", κι έτσι καταλαβαίνουν όλοι για ποιον μιλώ.

Από τότε που άφησα τον ΑΠΑΠΑ, λίγο (πολύ λίγο, ντρέπομαι να πω πόσο πολύ λίγο) πριν το γάμο μας, νιώθω το κάρμα μου ή όπως λέγεται αυτό το πράγμα τεσπά που κρατά το μπακαλόχαρτο του τι δίνεις - τι παίρνεις σ΄αυτή τη ζωή, τουλάχιστον 100 κιλά πιο βαρύ. Ζω μονίμως με το φόβο ότι θα επανέλθω στην επόμενη ζωή μου ως σιχαμερό σκουλήκι. Αυτό ίσως εξηγεί και την προσέγγιση "Χτύπα κι άλλο" που εφαρμόζω σε κάθε σχέση μου μετά τον ΑΠΑΠΑ. Επίσης, μετά τα δύο πρώτα χρόνια απόστασης, του τηλεφωνώ περίπου 2 φορές το χρόνο, σε ανύποπτες στιγμές, για να του πω πόσο αδικαιολόγητη/ελεεινή/ποταπή εγωιστική γουρούνα κ.λπ. ήμουν τότε που φέρθηκα με αυτόν τον τρόπο και πόσο γλυκά τον σκέφτομαι. Ξέρω βεβαίως ότι αυτό δεν κάνει ΚΑΘΟΛΟΥ καλό στο ήδη βεβαρυμένο μου κάρμα (αντιθέτως, αφού είναι μια ακόμη εγωιστική γουρουνιά), εκείνος σιχτιρίζει που με ακούει και μου το κλείνει ευγενικά και οι φίλοι μου με μουτζώνουν.

Πού τον θυμήθηκα τώρα τον Μάνο? Εμ, δεν τον θυμήθηκα εγώ, αυτός με θυμήθηκε. Μετά από σχεδόν 7 χρόνια που έχουμε να βρεθούμε (και η τελευταία φορά δεν ήταν καθόλου ευχάριστη, ενθυμούμαι) μου έστειλε email (με θέμα: ΕΓΩ) ρωτώντας τα εξής: "Πού είσαι, πώς είσαι, πώς περνάς (γκομενικό, το τελευταίο)". Εντάξει, το ήξερα ότι όλοι οι πλανήτες έχουν μπει στο Σκορπιό και κάνουν πάρτυ πάνω από το κεφάλι μου, αλλά αυτό΄το μήνυμα με κάνει να πιστεύω ότι α)έχουν βγει κάτι μπάφοι 2 μέτρα και κάνουνε γύρες εκεί πάνω, β)η Αφροδίτη παρτουζώνει Δία και Κρόνο, ενώ ο Άρης περιμένει τη σειρά του μπαλαμουτιάζοντας τον Ουρανό.

Απάντησα έξυπνα, σκερτσόζικα, κομψά. Το ρεζουμέ του μηνύματος ήταν (θέλω να πιστεύω) "Θα χαρώ πολύ να σε δω". Και αναμένω. Εξ ου και η γλυκιά αναστάτωση και οι ποιητικές σκέψεις περί προσμονής, αναμονής, αποχωρισμών (που όμως λίγη σχέση έχουν με την καθόλα γήινη διάθεση που στην Καστοριά πολύ γλαφυρά ονομάζουν: "Μου γαμιέται").

Άγχος Αποχωρισμού

2006-10-29T01:21:00.000+02:00

Lost in Florence

Βρίσκω την απουσία βολική, φιλική στο χρήστη. Μου επιτρέπει να αναπολώ περασμένες στιγμές, να πλάθω αυτές που θα ‘ρθούν. Να πονάω για κάθε στιγμή που μένει μισή, γιατί εκείνος δεν είναι εδώ να τη μοιραστώ. Να καταγράφω τα καθημερινά, ασήμαντα και σημαντικά, σε κόλλες χαρτί που φυλάω για να του δώσω όταν έρθει. Να μοιράζομαι θλιβερά τηλεφωνήματα, μου λείπεις...πολύ, κι εμένα...σ΄αγαπώ...καληνύχτα...το ακουστικό που μένει μετέωρο για μια στιγμή, γιατί υπάρχει κάτι ακόμη να ειπωθεί, πότε η έλλειψη δεν θα χωρέσει σε μια τηλεφωνική γραμμή, ποτέ.

Η αναμονή μιας συνάντησης, μόνο αυτή με κάνει να νιώθω ότι ζω πραγματικά. Η έξαψη της προετοιμασίας είναι μεγαλύτερη ακόμη κι από αυτή της ίδιας της συνάντησης. Εκεί, κάθε σκηνοθετική προσπάθεια καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα. Η καμπύλη της επιθυμίας διαμορφώνεται λοιπόν με βάση αυτή την επίγνωση, κορυφώνεται 1 μέρα πριν και μετά ξεκινά η φθίνουσα πορεία της. Πολλά χρόνια πριν, στην πρωινή πτήση ενός μισοάδειου αεροπλάνου, έπαθα κρίση πανικού. Ήθελα να γυρίσω πίσω, μετάνιωσα, δεν ήθελα να τον συναντήσω. Κι ας περίμενα αυτό το ταξίδι 3 μήνες. Άλλη φορά, το πρωί που θα ερχόταν ξύπνησα με πρησμένα, παραμορφωμένα άκρα. Η άρνηση παίρνει πολλές μορφές. Ίσως γιατί κάθε παρουσία, όταν είναι προσωρινή, μου είναι δυσάρεστη. Στο μυαλό μου γυρίζει η ώρα του αποχωρισμού, ένα άγχος που χρόνια προσπαθώ να ξεπεράσω, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Το Μαράκι και οι εξαφανίσεις

2006-10-26T00:25:00.000+02:00

To Μαράκι ξεκίνησε από το Ρέθυμνο με πολλά όνειρα. Κάτι που ήταν χαριτωμένη (ο ορισμός της χαριτωμενιάς, με πράσινα ματάκια, ξανθά μαλλάκια, κοντά στο 1,50 που όμως δεν το πρόσεχες, γιατί σε αποσπούσε ο θόρυβος, ναι, το Μαράκι έκανε πολύ θόρυβο στο πέρασμά του), κάτι που ήταν καταφερτζού, το ένα όνειρο μετά το άλλο γίνονταν πραγματικότητα. Στην πορεία προς την κατάκτηση της μεγάλης πόλης πετούσε σιγά-σιγά από πάνω της ό,τι τη βάραινε: τον γκόμενο-αιώνιο έφηβο που προτιμούσε να παίζει φρουτάκια απ’ ότι να ανεβαίνει τη σκάλα της ιεραρχίας, τα lurex μίνι φορέματα που της θύμιζαν ότι είχε διανύσει χιλιόμετρα σερβίροντας «Τζίβας με την κόκα χωριστά», τα παπούτσια-κοθόρνους κ.ά. Ακριβώς όπως κάνει κάθε κοπέλα που θέλει να φτάσει σε ψηλές κορφές, αλλά το παρελθόν της επιμένει να την τραβά στα πεδινά.

Το μόνο που της έλειπε για να συμπληρώσει το τρίπτυχο ομορφιά-καριέρα-σχέση ήταν η σχέση. Υπήρχε βεβαίως ο μέντοράς της (πάντα υπάρχει ένας μέντορας), αλλά κάτι η σύζυγος, κάτι τα 3 παιδιά, σχέση δεν τον έλεγες. Το Μαράκι, λοιπόν, αφιερώθηκε στο κυνήγι της σχέσης. Υποστηρικτής της στο δύσκολο αυτό έργο η καλύτερή της φίλη, η οποία είχε 5-6 πρώην κατακτήσεις που στην πορεία της είχαν ξινίσει. Γιατί να μην αξιοποιηθούν οι υπάρχουσες γνωριμίες, σκέφτηκε το Μαράκι. Ήταν κι η συγκάτοικος ανώτερος άνθρωπος, πρόβλημα ουδέν. Όλους τους γνώρισε το Μαράκι. Όλους τους πήρε. Κανείς δεν της έκατσε. Στο ενδιάμεσο, το Μαράκι χτύπησε κι άλλους τόσους σε μπαρ, μπουζούκια, γραφείο, αλλά μάταια, κανείς δεν ήταν «Αυτός», «Ο Πρίγκηπας», ήταν όλοι τους βάτραχοι.

Και τώρα αρχίζουν τα ζόρια. Με την εμφάνιση του Πρίγκηπα. Δεν ήταν όμορφος. Ήταν όμως το ίδιο ζώδιο με τον μέντορα, κι αυτό κάτι της κούνησε βαθιά μέσα της. Δεν είχε κοιλιακούς να παίζεις τρίλιζα. Είχε όμως cabrio, κι αυτό την αναστάτωνε. Δεν είχε μάτια πλάνα. Ήταν όμως γιατρός σε πολλά υποσχόμενη ειδικότητα, κι αυτό την ερέθιζε (κι αχρείαστος να’ ναι, ένας γιατρός στο σπίτι πάντα πρέπει να υπάρχει). Τέλος, Αυτός είχε πέσει στον έρωτά της. Επί δύο ολόκληρες μέρες τη φλέρταρε διακριτικά (σε αντίθεση με κάτι άλλους μουντρούχους που είχε γνωρίσει), ήταν καλός με τις φίλες της, ήταν αστείος, ήταν ανοιχτοχέρης. Την κοιτούσε στα ματια και χανόταν. Της έλεγε λόγια γλυκά. Όταν δε την είπε «κορίτσι φράουλα», το αποφάσισε. Θα του δινόταν. Και του δόθηκε. Είχε κάνει και καλύτερα κρεβάτια, πολύ καλύτερα. Αλλά, για όλους τους καλούς λογους που αναλύσαμε παραπάνω, αποφάσισε ότι δε βαριέσαι, άμα θέλει καλό σεξ έχει πρόχειρο το μέντορα. Και τον ερωτεύτηκε μέσα σε μια νύχτα το Νικόλα, κατά τη διάρκεια ενός κρεβατιού που ήταν ομολογουμένως μέτριο (κακό θα το έλεγε, αλλά ήταν ερωτευμένη).

Η επόμενη μέρα κύλησε μέσα σε μια γλυκιά παραζάλη. Κάπου προς το μεσημέρι είναι αλήθεια ότι το κορίτσι-φράουλα σκέφτηκε για μια στιγμή ότι ο Πρίγκηπας θα έπρεπε λογικά να της στείλει μια αγκαλιά τριαντάφυλλα στο γραφείο, σε ανάμνηση της βραδιάς που πέρασαν μαζί. Μπα, θα έχει πήξει με την εφημερία, σκέφτηκε και το ξεπέρασε.
Εκεί γύρω στο απόγευμα σκέφτηκε ότι τουλάχιστον θα έπρεπε να της έχει στείλει ένα sms. Δεν βαριέσαι, θα κοιμάται το γλυκό μου, 5 Τζόνι κατέβασε χτες, σκέφτηκε και απόδιωξε την κακιά σκέψη.
Στις 8 το βράδυ, συνάντησε την πιστή φίλη, το συζήτησε και αποφάσισε να ρίξει τα μούτρα της και να του τηλεφωνήσει. Στο κινητό. Δεν απάντησε. Στο σταθερό. Δεν απάντησε. Στο κινητό (με απόκρυψη) και στο σταθερό (η πιστή φίλη) ταυτοχρόνως, σε μια απόπειρα αιφνιδιασμού. Δεν απάντησε.
Το κορίτσι φράουλα δεν πτοήθηκε. Επί μία ώρα πατούσαν το redial κι αυτή κι η κολλητή. Στο τέλος, απόκαμαν και ήρθε η ώρα των υποθέσεων:

Μήπως έχασε το κινητό του?
Μήπως του έκλεψαν το κινητό του?
Μήπως του έκλεψαν και το σταθερό του?
Μήπως το παθιασμένο σμίξιμό τους ήταν γι’ αυτόν αποκάλυψη και χρειαζόταν το χρόνο του για να χωνέψει ότι ναι, τόση ηδονή μπορεί να συνυπάρξει με τόση αγάπη?
Μήπως είχε πεταχτεί μέχρι τον Καίσαρη να διαλέξει μονόπετρο και δεν έπιανε η Telestet (για τόσο παλιά μιλάμε)?
Μήπως μπήκαν οι Τούρκοι να κάψουν τα σπίτια μας κι έγινε επιστράτευση?
Μήπως έπεσε θύμα απαγωγής εξωγήινων?

«Βρε, μήπως βάζεις δόντι στην πίπα?», την διέκοψε η πεζή -πλην πρακτική- κολλητή.

Πιφφ, πάει, ο Πρίγκηπας είχε εξαφανιστεί. Το κορίτσι φράουλα έμεινε ένα απλό κορίτσι. Σιγά, το Μαράκι δεν θα γινόταν ποτέ ένα απλό κορίτσι. Ρίχτηκε με πείσμα και σύστημα στην αναζήτηση του επόμενου Πρίγκηπα. Κάτι όμως είχε αλλάξει. Η εξαφάνιση του Πρίγκηπα λες και πότισε το δέρμα της με φόβο και λύσσα. Κι οι άντρες το μύριζαν. Κι εξαφανίζονταν. Μ΄αυτά και με τ΄άλλα, το Μαράκι εξαφάνισε εκείνο το χειμώνα
ολόκληρη την παρέα της κολλητής από το Λύκειο (6 αγόρια σαν τα κρύα τα νερά, απ΄του Κωστέα-Γείτονα, ούτε στο reunion δε φάνηκαν, μάλλον από το φόβο του Μαρακίου), 4 φίλους του γκόμενου της κολλητής και δεν μετρήσαμε πόσους κομπάρσους από μπαρ, μπουζούκια κ.λπ.

Έφτασε το καλοκαίρι. Το Μαράκι ήταν απαρηγόρητο. Ζήτησε τη βοήθεια της επιστήμης. Ο ψυχίατρος ήταν κάτι σαν δικός της άνθρωπος, φίλος φίλης που για κάποιο λόγο δεν ήταν του γούστου της, διαφορετικά σήμερα θα τον ψάχναμε κι αυτόν στις «Αναζητήσεις». Την άκουσε προσεκτικά. Κατά διαστήματα κουνούσε το κεφάλι όπως μόνο οι ψυχίατροι ξέρουν να κουνούν το κεφάλι, με ένα τρόπο που δεν μπορείς να καταλάβεις αν σε ακούει με ενσυναίσθηση ή αν κάνει ότι σε ακούει ενώ σκέφτεται «γαμώ την τύχη μου, με την κωλοδουλειά που διάλεξα, καλύτερα γκασταρμπάιτερ να έπλενα πιάτα στο Λεβερκούζεν». Εκείνη ξεδίπλωσε το δράμα της με κάθε λεπτομέρεια.

- Αυτά είναι όλα. Λοιπόν?
Είχε ανάγκη να ακούσει απ΄το στόμα του μια λογική εξήγηση. Ας πούμε κάτι για το φόβο των αρσενικών απέναντι στη δέσμευση. Όλα αυτά τα μήπως που βασάνιζαν το μυαλό της της είχαν τρελάνει.
- Μαράκι, σε ξέρω πολλά χρόνια και θα σου μιλήσω περισσότερο σαν φίλος παρά σαν γιατρός.
- Ναι?
- Μαράκι, όπως μου τα περιέγραψες ένα πράγμα μπόρεσα να καταλάβω.
- Ναι, ναι?
- Μαράκι, αυτό δεν είναι μουνί, είναι ο David Copperfield.

O καλός της άγγελος

2006-10-21T00:01:00.000+02:00

Πριν από πολλά χρόνια, τέλη Οκτώβρη, ένα κοριτσάκι με επιδέσμους στους καρπούς έμπαινε σ’ ένα καράβι με προορισμό ένα πράσινο νησί. Πήγαινε να συναντήσει κάποιον που τον φώναζε «ο καλός μου άγγελος». Αυτός ο κάποιος εμφανιζόταν πάντα την κατάλληλη στιγμή, όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Κι εκείνα τα χρόνια, οι φορές που όλα έμοιαζαν χαμένα ήταν πολύ περισσότερες απ΄όσες θα περίμενε ένα κοριτσάκι.
Πέρασαν μαζί 10 ολόκληρες μέρες στο πράσινο νησί. Επί 10 μέρες ο καλός της άγγελος την έβαζε σ’ ένα μικρό, αστείο αυτοκίνητο και την γυρνούσε γύρω γύρω στο πράσινο νησί, της έδειχνε βουνά, της έδειχνε θάλασσες, της έδειχνε πρωινά και ηλιοβασιλέματα, της τραγουδούσε για να ξυπνήσει και τη νύχτα της διάβαζε μέχρι να την πάρει ο ύπνος. Την άλλη μέρα πάλι τα ίδια. Τότε τη σκέπαζε και πήγαινε στο άλλο δωμάτιο να κοιμηθεί. Στο τέλος την έβαλε στο πλοίο και την αποχαιρέτησε. Της έγραψε 5 γράμματα. Δεν του έγραψε ούτε ένα.

Σιωπή. Την κοιτούσε με ένα ανεξιχνίαστο μειδίαμα. Τον κοιτούσε κι αυτή, αμήχανη. Μέσα σ΄ένα αρκούντως παρακμιακό μπαρ, πολλά χρόνια μετά, εκείνη χωρίς πληγές στους καρπούς, όχι πια κοριτσάκι, εκείνος πολύ βαρύς από το χρόνο για να κάνει παιχνίδια με αγγελοφτερά.
«Μάλλον δεν έχουμε πια πολλά να πούμε. Μεγάλωσα και δεν χρειάζεται πια να μου κάνεις coaching».
«Τα είπαμε τόσες φορές τότε που αν τα λέγαμε και σήμερα θα έχαναν τη σημασία τους»
Σιωπή. Που θέλει να γεμίσει με κάθε τρόπο.
«Χρωστάω τη ζωή μου στους καλούς μου αγγέλους που εμφανίζονταν κάθε φορά απ΄το πουθενά για να με βοηθήσουν να προχωρήσω και την επόμενη στιγμή εξαφανίζονταν ξαφνικά, όπως είχαν έρθει. Χρωστάω τη ζωή μου σε 5-10 ανθρώπους που ήρθαν εκεί που δεν το περίμενα και μου έδωσαν αυτό που χρειαζόμουν, τη στιγμή ακριβώς που το χρειαζόμουν. Δε θυμάμαι να σου έχω πει ποτέ ευχαριστώ».
Σιωπή. Της είναι αδύνατο να μη συνεχίσει το μονόλογο.
«Νιώθω ότι όσο μεγαλώνω τέτοιοι άνθρωποι εμφανίζονται όλο και πιο σπάνια στη ζωή μου. Νιώθω μόνη μου».
«Μην παραπονιέσαι. Δεν έρχονται πια τόσο συχνά γιατί τους έχεις όλο και λιγότερη ανάγκη».

Το φτερο-όνειρο

2006-10-15T18:06:00.000+02:00

I'm no angel. Does that mean I won't fly?

Βρίσκομαι σε μια αίθουσα γεμάτη με κόσμο. Παλιοί συμμαθητές, ως επί το πλείστον, και ένας δυο παλιοί γκόμενοι, από την εποχή ακόμη που ο γκόμενος δεν ήταν «ο γκόμενος» αλλά «το αγόρι μου». Χαμογελώ, μιλώ με τον κόσμο, γυρνώ από παρέα σε παρέα, νιώθω όμορφα, νιώθω ασφαλής, είναι η εποχή εκεί γύρω στα 18 που όλα είναι μπροστά, υπάρχουν πολλές δυσκολίες καμία όμως δεν είναι αρκετά σημαντική για να σταθεί εμπόδιο σε ό,τι ονειρεύομαι, ό,τι φαντάζομαι ότι θα γίνει η ζωή μου στο επόμενο κιόλας βήμα. Είναι η εποχή που πιστεύω κι εμπιστεύομαι, όλα είναι δυνατά, το μόνο που χρειάζεται είναι ν΄απλώσω το χέρι μου και να τα πιάσω. Έχω προλάβει να απογοητευτώ, να πονέσω, να κλάψω, να καταθλιβώ. Όμως η απογοήτευση δεν έχει προλάβει ακόμη να σωρευτεί στην ψυχή μου, μέσα μου είμαι ακόμη τεφάλ, όλα έρχονται, σκάνε και κυλάνε μακριά, η γλίτσα του μάταιου που δημιουργεί το πολύ τηγάνισμα στις δυσκολίες δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί. Είμαι απαστράπτουσα.

Κουνώ τα χέρια μου πάνω-κάτω σαν φτερούγες κι απογειώνομαι. Πετάω, απλώς ανυψώνομαι πάνω από τα κεφάλια του πλήθους, με απόλυτη φυσικότητα. Κόβω βόλτες πάνω από το κοινό μου, δοκιμάζω τις δυνάμεις μου σε διπλά και τριπλά τόλουπ, χωρίς τον παραμικρό φόβο ότι μπορεί και τα φτεροχέρια μου να με προδώσουν και να σωριαστώ στο πάτωμα. Το κοινό μου με παρακολουθεί εκστασιασμένο. Είναι όλοι αυτοί που με αγαπούν, πιστεύουν σε μένα, βλέπουν μέσα μου τη δύναμη, την ορμή, τον ενθουσιασμό που με κινούν και με κάνουν να προχωρώ, να κατακτώ, να ανοίγω το δικό μου δρόμο εκεί που οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα ή γκρεμούς. Με χαίρονται. Κι εγώ συνεχίζω να πετώ, πανευτυχής, η αγάπη τους είναι το καύσιμό μου.

Ξυπνώ και το όνειρο είναι εκεί. Για λίγο νιώθω ότι θα κουνήσω τα χέρια-φτερούγες και θα πετάξω. Για λίγο νιώθω ξανά απαστράπτουσα. Είμαι στη σημερινή μου ηλικία, αλλά μέσα μου είμαι 18 χρονών. Επανέρχομαι στην πραγματικότητα και θυμάμαι πότε εμφανίστηκε το όνειρο για πρώτη φορά: το 2000, στη μέση μιας επώδυνης ψυχοθεραπείας που έπαιρνε σταδιακά το δρόμο της, μόλις που άρχιζα να βλέπω λίγο φως. Από τότε, κάθε φορά που το όνειρο εμφανίζεται ξανά, θυμάμαι την πρωτη εκείνη φορά, εκείνη ακριβώς τη φάση της ζωής μου, που ακόμη όλα έξω ήταν σκατά αλλά μέσα μου ήξερα ότι κάτι είχε αλλάξει, είχα ξαναβρεί τη φλόγα μου, την πίστη μου. Ήταν θέμα χρόνου να αλλάξω τα σκατά σε χρυσάφι. Από τότε, κάθε φορά που το όνειρο ξανάρχεται νιώθω ότι κάποιος μου χαρίζει ξανά τη ζωή.
Έχουν κι άλλοι τέτοια όμορφα όνειρα; Δεν ξέρω. Μιλώ για όνειρα που έρχονται να σου θυμίσουν ότι αρκετό χρόνο έχεις ξοδέψει στην αυτολύπηση, αρκετά έμεινες κλεισμένος στο καβούκι σου, στο μόνο ασφαλές μέρος που γνωρίζεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Πήρες το χρόνο σου, έγλυψες τις πληγές σου, είδες όσα DVD άντεχες, έκανες όση ταβανοθεραπεία άντεξε το ταβάνι, τώρα ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσεις τον κόσμο γιατί λίγο ακόμη και το ταβάνι θα πέσει να σε πλακώσει. Τα ξέρεις όλα αυτά, αλλά έχεις βολευτεί εκεί στη γωνία του καναπέ και κάθε φορά που σκέφτεσαι ότι νισάφι πια, πρέπει να πάμε γι’ άλλα, σου βγάζεις μια άρνηση. Κι εκεί έρχεται το όνειρο, πολύ συγκεκριμένο και γνώριμο στη δική μου περίπτωση, για να δώσει μια μικρή κλωτσιά και να πει: αρκετά έμεινες στο χώμα, ήρθε η ώρα να πετάξεις.

Η ψεύτρα κι ακαμάτρα

2006-10-13T20:42:00.000+02:00

8 το πρωί. Έρχεται η κυρία που καθαρίζει το σπίτι (το οποίο σπίτι έχει πληρώσει τα σπασμένα της άρνησης/καταθλιπτικής διάθεσης/γενικότερης αδυναμίας να βρω νόημα στη ζωή τώρα-που-εκείνος-δεν-είναι-πια-εκεί και έχει να δει καθάρισμα της προκοπής από τον Ιούλιο. Τι να κάνω, το'παμε, δεν είμαι νοικοκυρά. Άλλες με το χωρισμό παίρνουν 10 κιλά, πέφτουν στα ναρκωτικά, πηγαίνουν σε χαρτορίχτρες, αλλάζουν τον αδόξαστο στα μαλλιά τους, χρεώνουν τις πιστωτικές. Εγώ δουλεύω σα σκυλί και τις υπόλοιπες ώρες κάνω ταβανοθεραπεία στον καναπέ. Σταυρώστε με).

Σημείωση: Η κυρία έχει μήνες να έρθει, γιατί ήταν κονέ του πρώην (να τον λέω μακαρίτη?) και φεύγοντας ο μακαρίτης την πήρε στο δικό του σπίτι. Τεσπα, στο πλαίσιο της ανανέωσης/αισιόδοξης ματιάς μου στο παρόν και στο μέλλον, την θερμοπαρακάλεσα να έρθει μόνο για ένα quickie καθάρισμα και ενέδωσε.

Αντικρίζει η κυρία το αχούρι (που έχω φροντίσει να τακτοποιήσω στοιχειωδώς το προηγούμενο ΣΚ, τόσο ώστε να μπορεί να μπει χωρίς να σκοντάψει σε 4 αριστερά παπούτσια, 1 sac voyage και 3 μαγιό). Δεν λέει τίποτα. Μόνο μια βεβιασμένη καλημέρα. Την αφήνω να εξοικειωθεί με το χώρο, να κάνει ό,τι καταλαβαίνει και μπαίνω για μπάνιο. Βγαίνω από το μπάνιο και επειδή έχω μήνες να τη δω, την πλησιάζω για λίγο small talk.

- Τι κάνεις?
- ΞΕΣΚΟΝΙΖΩ, μου απαντά με ντεκρανιασμένο ύφος.
- Δεν εννοούσα αυτό, εννοούσα πώς τα πας, λέω τρομαγμένη.

Μου λέει τα νέα της. της λέω τα δικά μου, χαιρόμαστε, τολμώ την επόμενη κίνηση.

- Θα μπορούσες να έρχεσαι 1 φορά το μήνα για λίγες ώρες?
- ΟΧΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, το ντεκράν ύφος επανέρχεται. Πισωπατώ. Αλλά θα σου στείλω την ξαδέλφη μου. ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ!
- Ναι, δίκιο έχεις, αλλά... (το μυαλό μου παίρνει χιλιάδες στροφές, μου έχουν πέσει τα μούτρα, είμαι μια ελεεινή άχρηστη τεμπέλα κι ακαμάτρα, τι διάολο, ο μακαρίτης την πληρώνει για να μου τσακίζει την αυτοπεποίθηση?). Αλλά... είναι που δε μένω σε αυτό το σπίτι, έρχομαι μόνο για να πάρω ρούχα και φεύγω.

Πολύ ωραία. Τώρα εκτός από τα προηγούμενα είμαι ΚΑΙ κακή ψεύτρα.

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας

2006-10-11T09:56:00.000+02:00

Από ομιλία της Μαρίας Τροχάνη-Ευσταθίου (Ειδική Γραμματέας Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Ένταξης του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): "Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας, η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές αποτελούν τις πλέον συνηθισμένες μορφές κακής ψυχικής υγείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα, στις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτοκτονούν ετησίως περίπου 58.000 πολίτες, αριθμός που υπερβαίνει κατά πολύ τους θανάτους από τροχαία ατυχήματα ή ανθρωποκτονίες. Μέχρι δε το 2020, προβλέπεται ότι η κατάθλιψη θα είναι η σοβαρότερη αιτία ασθένειας στον ανεπτυγμένο κόσμο."
WOW

Χωρίζοντας με αξιοπρέπεια

2006-10-08T16:00:00.000+02:00

Βράζω. Εδώ κι ένα μήνα νιώθω σαν αυτά τα cartoon που βγάζουν ατμούς από τα αυτιά. Ώρες ώρες μπορεί και να βγάζω ατμούς από τα αυτιά, απλώς δεν είναι κανείς εκεί για να το παρατηρήσει. Ποιος είπε ότι πρέπει να χωρίζουμε με αξιοπρέπεια??? “She left with dignity” και μαλακείες. Μόνο στο «Περηφάνεια και Προκατάληψη» συνέβαιναν αυτά κι εκεί έπρεπε να έχουν μείνει. Τι σχέση έχουν τέτοιες συμπεριφορές με μένα????

Γύρισα την πλάτη μου κι έφυγα και νά ‘μαι εδώ ένα μήνα μετά να γράφω για ατμομάγειρες και να ξεκατινιάζομαι διαδικτυακά μήπως και βρει διέξοδο αυτός ο απίστευτος θυμός που βράζει, βράζει, βράζει και με καταβάλλει. Διότι η αξιοπρέπεια επιβάλλει όχι απλώς να το ράψεις και να τσακιστείς να φύγεις, αλλά να το ράψεις και γενικώς. Τουτέστιν, είναι ανεπίτρεπτο να γυρνάς στην πόλη και να διηγείσαι σ’ όποιον βρίσκεις μπροστά σου το χρονικό ενός προαναγγελθέντος χωρισμού (διαδικασία που προσωπικά βρίσκω εξόχως ψυχοθεραπευτική και εξισορροπητική), με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Για να είμαι ειλικρινής, το παραπάνω δεν το υπαγορεύει μόνο η αξιοπρέπεια, αλλά και ο σεβασμός για το κοινό μου: αν ήταν ο πρώτος χωρισμός, άντε ο δεύτερος (με το συγκεκριμένο άτομο) θα υπήρχε κι ένα ενδιαφέρον από την πλευρά του κοινού. Εδώ μιλάμε για τον 7ο – 8ο, ίσως και παραπάνω, έχουμε χάσει το λογαριασμό, επομένως δεν υπάρχει κανένα στοιχείο έκπληξης, καμία πρωτοτυπία, ούτε καν στην αφορμή που οδήγησε στο χωρισμό.

Το γεγονός παραμένει. Περνώ την εργάσιμη εβδομάδα με εργασιοθεραπεία. Εκεί στο τρίτο budget της ημέρας ανεβάζω ξαφνικά παλμούς, ιδρώνω, φουντώνω, ΘΥΜΩΝΩΩΩΩ. Πρώτα έρχεται το ψυχοσωματικό και μετά οι σκέψεις. Κρατά για κανένα δεκάλεπτο, τέταρτο. Το ξεπερνώ. Γυρνώ στο σπίτι βράδυ, σκοπίμως εξαντλημένη και διαβάζω βιβλία management μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Και περνά η εβδομάδα. Κι έρχεται το ευλογημένο ΣΚ. Χα. Έχω δύο ολόκληρα 48ωρα να μηρυκάσω τις ίδιες και τις ίδιες σκέψεις. Να φουντώσω με την ησυχία μου γι΄αυτό και για εκείνο και για το άλλο. Να παίξω στο μυαλό μου τη σκηνή του χωρισμού διαφορετικά. Δεν φεύγω, μένω εκεί. Τον βρίζω, τον κάνω σκουπίδι, μετά τον δέρνω κιόλας (εντάξει, όχι πολύ, εντάξει, μόνο αν δεν έχω ξεθυμάνει με το να τον βρίσω) και μετα το μεγάλο φινάλε: καταστρέφω τους φρεσκοβαμένους τοίχους στο καινούριο διαμέρισμα, σπάζω τον υπολογιστή, τον προτζέκτορα και το ηχοσύστημα, χαράζω απ’ άκρη σ’ άκρη το καινούριο αυτοκίνητο και τότε...Ναι, τότε μπορώ να φύγω με αξιοπρέπεια.

Ξέρω καλά ότι ο θυμός δεν έχει να κάνει με εκείνον. Στην ουσία δεν έχω για κάτι να του θυμώσω. Απλώς ήταν ο εαυτός του, αυτός ο τόσο ακατάλληλος για μένα εαυτός του, με τις ίδιες κι απαράλλαχτες συμπεριφορές που πριν από 4 χρόνια είχα για πρώτη φορά ανακαλύψει και ναι, τότε είχα σοκαριστεί και είχα θυμώσει μαζί του. Τότε, θυμάμαι, επαναλάμβανα: «Πώς μπόρεσες να μου φερθείς με αυτό τον τρόπο?». Και να οι συγγνώμες και να οι όρκοι και να τα «σου υπόσχομαι μωρό μου, ήταν μια κακιά στιγμή, ποτέ δεν θα σε στεναχωρήσω ξανά». Μάλλον καταλαβαίνετε γιατί είμαι τόσο θυμωμένη σήμερα. Γιατί ξέρω ότι ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω μπορεί να συμπεριφέρεται όσο καλά ή όσο άσχημα, με όσο σεβασμό ή με όση προστυχιά γουστάρει. Το αν θα επιτρέψω να με αγγίξει η οποιαδήποτε συμπεριφορά, το αν θα δώσω χώρο και χρόνο σε κάποιον που επανειλλημένα και ξεκάθαρα έχει δείξει ότι δεν με σέβεται και δεν με αγαπά είναι δικό μου θέμα.

Είναι δύσκολο να θυμώνεις με τον εαυτό σου. Είναι ισοπεδωτικό να χάνεις πάσα ιδέα για την πάρτη σου. Είναι τρομακτικό να μη γουστάρεις αυτό που έχεις γίνεις. Είναι πιο εύκολο να οραματίζεσαι ότι φτύνεις κατάμουτρα αυτόν που εσύ του επέτρεψες να σε φτύσει.

Zωή στον αυτόματο

2006-10-07T14:41:00.000+02:00

Στη ζωή όλα μπορούν να συμβούν. Εκεί ας πούμε που προγραμματίζεις τις πασχαλινές σου διακοπές κι ελπίζεις ότι λίγο κρασί, λίγη θάλασσα θα αιμοδοτήσουν την αραχνιασμένη σχέση με το αγόρι σου, το αγόρι μπαίνει στο νοσοκομείο για χημειοθεραπείες. Η Μεγάλη Εβδομάδα κρατά 6 μήνες και βάλε, ο κούνελος του Πάσχα δε λέει να εμφανιστεί, η ζωή σου μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Δουλειά, νοσοκομείο, σπίτι, κλάμα, ύπνος, δουλειά και πάλι από την αρχή. Κάποιες στιγμές σκέφτεσαι αν κάνεις σωστά που έχεις βάλει τη ζωή σου στον αυτόματο. Ως γνωστόν όμως η μη-επιλογή είναι πιο εύκολη από την επιλογή. Αν και η μη-επιλογή συνιστά οπωσδήποτε μια επιλογή: αυτή του να αποφεύγεις να πιάσεις το τιμόνι της ζωής σου στα χέρια σου και είτε να συνεχίσεις στην κατεύθυνση που έχεις πάρει είτε να κάνεις u turn. Λογικό. Μερικές φορές το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι οικονομία δυνάμεων και να παίρνεις τη ζωή μια μέρα τη φορά. Ειδικά όταν κάθε μέρα παίζεται η ζωή του αγοριού.

Μέσα σου εύχεσαι να έρθει κάποιος να σου πει «Και τώρα πάρτο έτσι / αλλιώς / κάπως». Χα.

Τη στιγμή ακριβώς που συζητάς τα παραπάνω στις φίλες σου over coffee/thai noodles/κινέζικο delivery έχεις μια υποψία ότι η ζωή σου όπου νά’ναι θα γίνει σαν σίριαλ της Άννας Ανδρανού, αλλά και πάλι δεν είσαι πολύ σίγουρη. Όταν λέμε σίριαλ Άννας Ανδριανού εννοούμε ένα απ’ αυτά που ξαφνικά εμφανίζεται ένας ψηλός μελαχροινός γοητευτικός άνδρας που σου θυμίζει ότι η ζωή εκεί έξω συνεχίζεται κι έχει γέλιο, χάδι, φλερτ, αγκαλιά και ανάγκες δικές σου που, για αλλαγή, πρέπει να καλυφθούν. Έτσι για να συνδυάσουμε την Άννα Ανδριανού με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, ας υποθέσουμε ότι αυτός ο γοητευτικός άνδρας δεν ήρθε για να μείνει, αλλά βρίσκεται στην πόλη για δυο μέρες μόνο, γιατί π.χ. είναι ταγμένος στην έρευνα για την γρίπη των πουλερικών και κρατά ένα ολόκληρο εργαστήριο στις πλάτες-τούμπανο, γι΄αυτό και πρέπει να τσακιστεί να γυρίσει στο Τόκυο. Λέμε τώρα.

Στη ζωή όλα μπορεί να συμβούν. Μπορεί και απολύτως τίποτα. Όταν η ζωή σου φέρνει έναν ψηλό μελαχροινό με πλάτες-τούμπανο all the way από το Τόκυο, μάλλον είναι ο τρόπος της να σου ρίξει μια στα μούτρα μπας και καταλάβεις ότι ήρθε η ώρα να πάρεις πάλι το τιμόνι στα χέρια σου. Και να πας σ΄όποια κατεύθυνση τελικά γουστάρεις.

Tι είδε ο ατμομάγειρας

2006-10-07T13:52:00.000+02:00

Ο ατμομάγειρας είναι συνήθως σύμβολο της προσπάθειας για μια καλύτερη, πιο υγιεινή κι ελαφριά διατροφή. Ο δικός μου ατμομάγειρας είναι σύμβολο της αδυναμίας μου να οδηγήσω μια σχέση σε ευτυχή κατάληξη, όπου ευτυχής κατάληξη=γάμος.

Ο ατμομάγειρας ήταν δώρο γάμου για ένα γάμο που δεν έγινε ποτέ. Για την ακρίβεια ήταν μέρος της οικοσκευής που στήθηκε κατά την περίοδο ενός άτυχου αρραβώνα (μη φανταστείτε μονόπετρα, τραπεζώματα με σόγια και τέτοια, he proposed με τον κρίκο από ένα κουτί μπύρα και ήταν τόσο αυθόρμητος κι ενθουσιώδης που με επεισε, ήμουν και 24, ωραίες εποχές, πάνε αυτά, πάμε γι΄άλλα). Δεν έχω ιδέα γιατί απ’ όλα όσα θα μπορούσα να έχω ζητήσει εκείνη την εποχή, ζήτησα ατμομάγειρα. Μάλλον γιατί τα παλιά εκείνα χρόνια έκρινα πιο σημαντικό το να έχω γραμμωμένους κοιλιακούς τρώγοντας άνοστο φιλέτο γαλοπούλας με μπρόκολο από το να τρώω 1 πακέτο μακαρόνια την ημέρα, όπως έκανα αμέσως μετά από το άδοξο τέλος του αρραβώνα (ξέρω, ο υδατάνθρακας δεν αντικαθιστά την αγάπη, αλλά εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κάτι πιο κοντινό σε αγάπη στο σπίτι μου). Τέλος πάντων, ο ατμομάγειρας μετακόμισε στο καινούριο εργένικο διαμέρισμα όπου και έμεινε να σκονίζεται πάνω στον απορροφητήρα μέχρι να έρθει να τον βγάλει από την αφάνεια ο επόμενος έρωτας.

Με τον ερχομό του επόμενου έρωτα ο ατμομάγειρας κατέβηκε από τον απορροφητήρα και γνώρισε μεγάλες δόξες. Καθώς ο νέος έρωτας απαίτησε μια στροφή στην παράδοση (μου αρέσει η γυναίκα να μαγειρεύει=άμα θες να γίνεις κυρία Κοκοβίκου στρώσε τον κώλο σου στην κουζίνα και φτιάξε κανένα πιάτο φαϊ) και προκειμένου να μη γίνουμε κι οι δυο 150 κιλά επιστράτευσα όλη μου τη δημιουργικότητα για να κάνω τα ατμομαγειρευτά φαγιά μου νόστιμα. Το ελεεινό λευκό πλαστικό καλαθάκι του ατμομάγειρα γρήγορα έβαψε από το κάρυ και το σαφράν με τα οποία πότιζα τα κοτόπουλα και τους σολωμούς. Δεν έσκασα όμως. Μπρος στην αγάπη, ας πάει και το παλιάμπελο.

Φαίνεται πως οι πειραματισμοί μου στην κουζίνα έφεραν αποτέλεσμα. Με τα πολλά μετακομίσαμε ο έρωτας, εγώ κι ο ατμομάγειρας σε νέο, ευρύχωρο διαμέρισμα. Και οι πειραματισμοί συνεχίστηκαν. Δυστυχώς, όπως γρήγορα διαπίστωσα, η στροφή στην παράδοση απαιτεί πολλά περισσότερα skills από τη μαγειρική. Για παράδειγμα, μια γυναίκα με παραδοσιακές αξίες πρέπει απαραιτήτως να απολαμβάνει το νοικοκυριό (ακόμη κι όταν ο μισθός της επιτρέπει να πληρώνει κάποια άλλη γυναίκα για να το κάνει). Εκεί δυσκολεύτηκα. Προσπάθησα, μάλλον όχι όσο έπρεπε. Απέτυχα. Γιατί το θέμα δεν ήταν να «φροντίζω το νοικοκυριό» (τι υπέροχη έκφραση, πόσες γλυκές εικόνες από περασμένες δεκαετίες φέρνει στο μυαλό). Το θέμα ήταν να «απολαμβάνω να φροντίζω το νοικοκυριό». Ο έρωτας γύρισε στο πατρικό του, ο ατμομάγειρας μετακόμισε πάνω στον απορροφητήρα και ο υδατάνθρακας γύρισε στην καθημερινή μου διατροφή. Από την μακροχρόνια αυτή σχέση κράτησα το διαμέρισμα και –για λόγους που σχετίζονται ξεκάθαρα με τα ελεεινά παιδικά μου χρόνια, τη διαταραγμένη μου προσωπικότητα και την απολύτως λανθασμένη απόφασή μου να σταματήσω την ψυχοθεραπεία στους 6 μήνες- ένα βαθιά ριζωμένο αίσθημα incompetence. Διότι, τι σημασία έχει αν στη δουλειά μου είμαι σκυλί αν δεν είμαι άξια να στήσω και να φροντίσω ένα νοικοκυριο?

Ο έρωτας αποφάσισε κάποια στιγμή ότι άλλο σύντροφος και άλλο οικιακή βοηθός ή καλύτερα, ότι τα υπόλοιπα skills μου (κρεβατικά, ψυχολογικής υποστήριξης, ανοχής κ.λπ.) ήταν τόσα που θα μπορούσε να παραβλέψει την μικρή μου αυτή «αναπηρία». Επίσης, μου περιέγραψε με γλαφυρότητα το όραμά του για την όμορφη ζωή που θα κάναμε στο διαμέρισμα που μόλις είχε αγοράσει, εμείς και τα όμορφα παιδιά μας. Τι θέλει η γυναίκα σήμερα? Ένα όραμα. Μην ξεχνάτε ότι συμφώνησα να παντρευτώ κάποιον γιατί βρήκα ρομαντικό το ότι μου το πρότεινε με έναν κρίκο από το καπάκι του κουτιού μιας μπύρας, τέτοιο κορίτσι είμαι. Επειδή η εντοιχισμένη κουζίνα δεν είχε ακόμη εγκατασταθεί στο καινούριο διαμέρισμα που θα στέγαζε τον αναστημένο έρωτά μας –κι επειδή σιχαίνομαι το delivery- μια νύχτα κατέβασα τον ατμομάγειρα από τον απορροφητήρα και τον μετακόμισα στην ερωτική φωλιά, μαζί με 3 πουκάμισα, 2 παντελόνια, 1 πακέτο μαντιλάκια ντεμακιγιάζ και μια οδοντόβουρτσα.

Σήμερα ο ατμομάγειρας γύρισε σπίτι του. Ένας άντρας με παραδοσιακές αξίες δύσκολα ασπάζεται τον μοντερνισμό. Μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια για λίγο καιρό, αλλά γρήγορα η προσήλωσή του στην παράδοση θα βρει διέξοδο και τρόπο έκφρασης. Για παράδειγμα, ο παραδοσιακός άντρας θεωρεί ότι όταν η ολίγον alternative σύντροφος αποτυγχάνει στο να συμμορφωθεί με τα παραδοσιακά πρότυπα, αυτό αποτελεί αμφισβήτηση του ανδρισμού του, των ρόλων κ.λπ.. Κατά συνέπεια, όχι μόνο δικαιούται αλλά οφείλει στον εαυτό του να αναζητήσει εκτός σχέσης την επιβεβαίωση που η alternative του στέρησε. Και όχι μόνο το κάνει, αλλά είναι και πολύ βλάκας για να το κρύψει (θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει, λέει μια σοφή παροιμία). Ή μάλλον δεν θέλει να το κρύψει, θέλει να στο τρίψει στα μούτρα γιατί εσύ φταις, που είσαι ανίκανη να φερθείς σαν σωστή γυναίκα.

Ο ατμομάγειρας γύρισε οριστικά σπίτι. Νιώθω ότι –προς το παρόν, μη λέω και μεγάλα λόγια- κατάφερα τουλάχιστον να απαλλαγώ από το αίσθημα ανικανότητας που δεν είμαι σωστή οικοδέσποινα και νοικοκυρά. Προς το παρόν, ευτυχώς, δεν τραβάω κανένα ζόρι που δεν ανταποκρίθηκα στα υψηλά πρότυπα του πρώην έρωτα. Παρ΄όλα αυτά, I could use some psychotherapy μπας και ξεπεράσω αυτό το απίστευτο άγχος αποχωρισμού που με εμποδίζει να χωρίσω με την καρδιά μου, να καταφέρω δηλαδή αυτόν τον χωρισμό που κλείνεις την πόρτα πίσω σου και ο άλλος περνά στην ανυπαρξία. Δε βαριέσαι, αυτό είναι θέμα άλλου post.

H νέα ανδρική δημοσιογραφία

2006-10-01T23:14:00.000+02:00

To καινούριο μηνιαίο ανδρικό ένθετο σε κυριακάτικη εφημερίδα μιλά στην ευαίσθητη γυναικεία καρδιά μου ήδη από το editorial: «εξευρευνούμε την παραγνωρισμένη πατρότητα, αυτή την ανεξερεύνητη –σε σχέση με τη μητρότητα –κατάσταση». Wow, σκέφτομαι, επιτέλους, όχι άλλες μάτσο συμβουλές τύπου «Ρίξ’ την στο κρεβάτι σε 3 απλά βήματα».

Διαβάζω όμως συμβουλές τύπου «πέρασε χρόνο με το παιδί σου, δώσε του το καλό παράδειγμα με τη συμπεριφορά σου, δείξε του ότι υπάρχουν όρια και αν όλα τα παραπάνω φαίνονται πολύ δύσκολα ένα φιλί και ένα χάδι τη σωστή στιγμή θα κάνουν τη δουλειά». Wow, ποιος δαιμόνιος συντάκτης τα σκέφτηκε όλα αυτά;

Γυρνώ σελίδες και πέφτω πάνω σε άρθρο που σκιαγραφεί την κατάσταση burn-out η οποία απειλεί το μέσο στέλεχος στη χώρα μας. Ο ήρωας είναι 40χρονος marketing manager που ζει σε ρετιρέ με καφετιέρα που ενεργοποιείται αυτόματα από το ξυπνητήρι και mini-gym, που παίζει σκουός 3 φορές την εβδομάδα και με 30άρα health freak γκόμενα, επίσης στέλεχος σε πολυεθνική. Ένα πρωί, ο marketing manager ξυπνά το κουρέλι το ίδιο. Η σκέψη που σχηματίζεται στο μυαλό του είναι η εξής: «Περνώ την κρίση των 40». Όπου η κρίση των 40 για τον ήρωά μας συνοψίζεται στο εξόχως υπαρξιακό «πάνε πια οι εποχές που έσκιζα τον ανταγωνισμό όλη μέρα στο γραφείο, στα καπάκια έσκιζα και τον Παντελή στο σκουός, μετά έβγαινα για κανένα ποτάκι και τέλος γαμούσα όλη νύχτα μέχρι το άλλο πρωί (όχι απαραίτητα την health freak γκόμενα, φαντάζομαι εγώ, αλλά μην με παίρνετε σοβαρά, μερικές φορές γίνομαι πικρόχολη με την επιτυχία των άλλων, μου το λένε κι οι φίλοι μου)». Ο από μηχανής θεός είναι ο Ιάπωνας του διπλανού διαμερίσματος που γνωρίζει ότι η εξάντληση που χτυπά τον υπερδραστήριο ήρωα είναι προάγγελος του «καρόσι», ενός συνδρόμου που σκοτώνει τα στελέχη στην Ιαπωνία από τη μια μέρα στην άλλη. Με τη βοήθεια μιας απλής συσκευής που του χαρίζει ο γείτονας, ο ήρωάς μας μαθαίνει να αξιολογεί κάθε δραστηριότητα σε κόκκινη (περιττή ή τον φορτίζει αρνητικά ή ρουφά πολύτιμη ενέργεια), πορτοκαλί (ουδέτερη), πράσινη (θετική). Το άρθρο τελειώνει με την κατάταξη της γκόμενας στα κόκκινα, της δουλειάς στο πορτοκαλί και της μουσικής στο πράσινο.

Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ με συμπάθεια την 30άρα health freak γκόμενα. Έχει σκιστεί τόσο καιρό στα συμπληρώματα διατροφής, στη δίαιτα Atkins, στα power pilates, στα meetings και στο kanoe kayak ώστε να διεκδικήσει μια μέρα με αξιώσεις μία θέση στην καρδιά και στο διθέσιο του πολύφερνου marketing manager. Κι όλα γκρεμίζονται σε μια στιγμή από ένα γιαπωνέζο. Και πώς καλέ μου editor θα μπορέσει ο σαραντάρης να γίνει πατέρας αν με τόση ευκολία τον ωθείς να κατατάξει τη γκόμενα στις στρεσογόνες δραστηριότητες;
Έχω μπερδευτεί. Ξαφνικά νιώθω μια απέραντη νοσταλγία για το Cosmopolitan: οι συμβουλές του, πολύ πιο απλές στην εφαρμογή τους (δεν πέφτεις στην ανάγκη του γείτονα, ούτε φοβάσαι μην σου τελειώσει ξαφνικά η μπαταρία της συσκευής αξιολόγησης, τα μόνα που χρειάζεσαι για να αντιμετωπίσεις την όποια κρίση είναι αισιοδοξία, ένα φιλόπονο στόμα κι ένα ροζ στρινγκ) είναι αν μη τι άλλο και πολύ πιο φιλικές για το ανδρικό φύλο.

I see dead people - again

2006-09-30T00:33:00.000+02:00

ΒΟΗΘΕΙΑ, ο μακαρίτης ξανάρχεται

Κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος. Ή μήπως κάθε οργασμός είναι ένας μικρός θάνατος; Whatever, ας μείνουμε στην πρώτη εκδοχή. Στην αρχή έρχεται η άρνηση. Όχι, δεν μπορεί να μου συμβαίνει εμένα αυτό, που ξεροστάλιασα να πάρω διπλά εισιτήρια για το Μάριο Φραγκούλη και τη ρώσικη ορχήστρα του στο Ηρώδειο, που έχω δώσει προκαταβολή για το Θεός να το κάνει τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου στην ερωτική Θεσσαλονίκη, που πήρα καινούριες κουρτίνες από το ΙΚΕΑ και «κάποια στιγμή το Σαββατοκύριακο» θα τις κρεμάσουμε κ.λπ.

Σιγά σιγά το κενό του άλλου έρχεται και κατακάθεται στη ζωή σου, όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση στο φρεσκοσκουπισμένο σου παρκέ, αν μένεις επί της Βασιλίσσης Σοφίας και ανοίξεις το παράθυρο για περισσότερα από 5 λεπτά. Και αρχίζεις να τον κλαις τον μακαρίτη. Κάθε πρωί εμφανίζεσαι στο γραφείο με τέτοια όψη υγείας που μπορείς να συγκριθεί μόνο με το πράσινο φαρμακωμένο κοριτσάκι σ΄εκείνη την ταινία με τον Bruce Willis και το βλαμμένο που όλο έλεγε «I see dead people”. Γιατί δεν φτάνει που τον κλαις τον μακαρίτη ολημερίς και τι να σου κάνουν οι La Prairie όλου του κόσμου, αλλά τον βλέπεις κι όλη την ώρα μπροστά σου, στον ύπνο (πραγματικά) και στον ξύπνιο σου (όχι πραγματικά).

Το μυαλό σου παίζει κάθε πιθανή ταινία με τον μακαρίτη, ξεκινώντας από τα love stories:
- Ο μακαρίτης και το πρώτο σαββατοκύριακό σας στο σπίτι να κάνετε sex και να παραγγέλνετε delivery / στη Στεμνίτσα φθινόπωρο και τα φύλλα να έχουν βαφτεί κίτρινα και κόκκινα ταυτοχρόνως / σε spa, παστωμένοι με λάσπη από φύκια / στο χωριό του, να σου γνωρίζει τον κουφό αιωνόβιο παπού του που επιπλέον έχει Αλτσχάιμερ και μέσα σε μισή ώρα σε έχει ρωτήσει 6 φορές «τίνος είσ’ εσύ;»
- Ο μακαρίτης τα Χριστούγενα / το Πάσχα / το Καλοκαίρι 2003/ στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
- Ο μακαρίτης σε κάθε γωνιά της πόλης, στην οποία έχετε ζήσει μαζί και στην οποία δυστυχώς για σένα εξακολουθείς να ζεις

Στη συνέχεια περνάς στα hardcore:
- O μακαρίτης και εκείνη η φορά που ήσουν απαίσια γιατί είχες άποψη αντίθετη από τη δική του και μάλιστα τόλμησες να την εκφράσεις μπροστά σε άλλους, αφού ξέρεις καλά ότι τον ενοχλεί να τον υποτιμάς με αυτόν τον τρόπο, άρα δεν σέβεσαι τις ευαισθησίες του και πού θα σας βγάλει άραγε αυτή σου η συμπεριφορά σε 5 χρόνια / γύρισες από το γραφείο στις 11 το βράδυ και αυτός ήταν μόνος όλη την ημέρα (γιατί αυτός ψάχνει τη σωστή δουλειά, δηλαδή εκείνη που θα τον πληρώνουν 6 χιλιάρικα καθαρά) σε ένα σπίτι αχούρι και αντί να πιάσεις να μαζέψεις το αχούρι και να φτιάξεις και κανένα φαϊ της προκοπής έπεσες να ρημαδοκοιμηθείς γιατί αύριο έχεις πολύ δύσκολη μέρα και πού θα σας βγάλει αυτή σου η συμπεριφορά σε 5 χρόνια που θα υπάρχει κι ένα παιδί / ήταν Παρασκευή βράδυ και ευθαρσώς σου δήλωσε ότι θα βγει, όπως και τα 3 προηγούμενα βράδια, μόνος του κι εσύ παραξενεύτηκες γιατί ο μουρόχαυλος –που λεν και στο χωριό σου- είχε μήνες να ξεκολλήσει από το PC, πόσο μάλλον να βγει μόνος του κι έψαξες το κινητό του κι όποιος ψάχνει βρίσκει κι εσύ βρήκες τη Χριστίνα που σου εξομολογήθηκε ότι τη γνώρισε στο internet και με ποιο δικαίωμα ψάχνεις τα προσωπικά του δεδομένα????

Και τότε είναι που περνάς στη φάση αϊσιχτίρ. Και σκίζεις τις φωτογραφίες. Και βάφεις τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσε. Και κάνεις μια ξεγυρισμένη χαλάουα. Και πίνεις ένα μπουκάλι βότκα. Και βγαίνεις. Κι όποιον πάρει ο χάρος.

Τα παραπάνω, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές, είναι σε όλους πιστεύω γνώριμα. Ο λόγος που τα αναφέρω είναι γιατί δεν αποτελούν παρά την εισαγωγή στην κεντρική διαπίστωση τούτου του post: Ζουν ανάμεσά μας κάποιες γυναίκες (πόσες δεν ξέρω, μέχρι τώρα μόνο μία έχω συναντήσει, εμένα) που τα παραπάνω τα έχουν περάσει ίδια κι απαράλλαχτα τουλάχιστον 8 φορές. Με τον ίδιο γκόμενο. Που, αν και μακαρίτης, γυρνά ξανά και ξανά στη ζωή τους όπως οι νεκροί που ταλαιπωρούν το βλαμμένο στην 6η αίσθηση. Κι αυτές, αντί να σταυροκοπηθούν, να φορέσουν μια πλεξούδα σκόρδα για κασκόλ, να κάνουν ένα ευχέλαιο, που λέει ο λόγος, κάνουν χώρο στη ζωή και στο κρεβάτι τους. Ίσως γιατί ανάμεσα στις επισκέψεις του μακαρίτη κατάφερουν να χτίσουν λίγη από την αυτοπεποίθηση που είχαν πριν τον γνωρίσουν, να ανακτήσουν λίγη από την πίστη στη ζωή και στους ανθρώπους, να πάρουν μια ελεύθερη ανάσα. Και πού θα τις πάει αυτή η συμπεριφορά????

O Εφιάλτης από το Παρελθόν

2006-09-26T01:58:00.000+02:00

Φτάνει η στιγμή που δεν έχεις δικαιολογία –για τους άλλους ή για τον ίδιο σου τον εαυτό. Πρέπει να βγεις. Για ένα ποτό. Χωρίς προσδοκίες. Επαναλαμβάνεις τη διαδικασία scrub, μάσκα, προσθέτεις μάσκα ματιών γιατί ο μαύρος κύκλος σε κάνει να μοιάζεις με συγγενή α’ βαθμού του Χρήστου Πάρλα (αυτού με το ζιβάγκο από τα 70’s), ντύνεσαι, βάφεσαι. Είναι γεγονός. Θα βγεις. Ένα χρόνο μετά.

Στον δρόμο για την παραλιακή εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια πανικού.

- Δεν την παλεύω, φιλενάδα, επαναλαμβάνεις στη σπλαχνική ψυχή που της έλαχε ο κλήρος να σε φορτωθεί.

Απτόητη αυτή, σε οδηγεί στο smart party. Εκλογικεύεις επί ένα εικοσάλεπτο (είχε κίνηση η παραλιακή). Θα βρεις γκόμενο, θα περάσεις καλά, σιγά μωρέ τώρα, αυτά εσύ τα ‘χεις φάει με το κουτάλι.

Κάτω οι ώμοι, έξω το στήθος, ρουφάς περίνεο και φτάνεις στη ρημαδο-είσοδο αποφασισμένη να βγάλεις κι αυτή τη νύχτα. Και ο εφιάλτης ξεκινά.

Λένε ότι ο έρωτας μπορεί να σε βρει εκεί που δεν το περιμένεις. Κατεβάζεις π.χ. τα σκουπίδια με μια γκρι ξεχειλωμένη φόρμα και λαδωμένα μαλλιά και τσουπ, ο Έρωτας παρκάρει δίπλα στον σκουπιδοντενεκέ. Δεν μου ‘χει τύχει. Ή ας πούμε κατεβαίνεις στη Μαβίλη για ένα βρώμικο κι εκεί που το δαγκώνεις (μαγιονέζες, μουστάρδες και λάχανο) ο Έρωτας σε καρφώνει από απέναντι. Κι έχεις κι ένα τεράστιο σπυρί στη μύτη. Ούτε αυτό μου έχει τύχει. Δεν τρώω βρώμικα. Αυτό όμως που μου έχει τύχει άπειρες φορές είναι να συναπαντηθώ με Ε.Α.Τ.Π. και να είμαι στη χειρότερη δυνατή κατάσταση που μπορώ να βρεθώ. Ο Εφιάλτης Από Το Παρελθόν μπορεί να είναι (in random order σιχτιρίσματος): ο γκόμενος-απωθημένο, ο γκόμενος-πρώτος έρωτας-που ποτέ δεν ξεπέρασες, ο γκόμενος-που γνώρισες στις διακοπές-έκανες sex-και εξαφανίστηκε αμέσως μετά-χωρίς να αφήσει ίχνη, η συμμαθήτρια που σου έκλεψε τη σημαία μέσα απ’ τα χέρια-αλλά χέστηκες γιατί φορούσε πατομπούκαλα και δεν είχε ποτέ της σταυρώσει γκόμενο, ο γκόμενος-που γνώρισες στις διακοπές-σε φλέρταρε-αλλά απέρριψες-γιατί πιστεύεις ότι αξίζεις κάτι πολύ καλύτερο, η φίλη-φίδι-που σου συμπαραστεκόταν στο χωρισμό-και την ίδια στιγμή την έπεφτε στο γκόμενό σου. Η χειρότερη δυνατή κατάσταση ποικίλει ανάλογα με την περίσταση: μαρούλι στο δόντι, πέντε κιλά πάνω από το κανονικό, φρεσκοχωρισμένη με την αυτοπεποίθηση χαμένη κάπου σ΄έναν άγνωστο τόπο, ντίρλα στα dry martini και στην αγκαλιά ελεεινού τύπου που υπό ΚΣ δεν θα έφτυνες, με καταστροφικό κούρεμα/βαφή/ντεκαπάζ, με φαγωμένα νύχια, λίγο πριν τη χαλάουα κ.λπ.

Η φίλη-φίδι στεκόταν στην είσοδο του club. Δώδεκα χρόνια μετά από την τελευταία φορά που την είδες. Δεν ήταν promoter. Έκανε το party. Αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι δεν υπάρχει Θεός. Σε αναγνωρίζει, σε αγκαλιάζει, σε φιλά. Είσαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν υπάρχει Θεός. Καρφώνεται στα σιδεράκια που αποφάσισες να βάλεις δώδεκα χρόνια μετά. Αν είχες την παραμικρή αμφιβολία ότι δεν υπάρχει Θεός, την έχασες. Δώδεκα χρόνια μετά φοράς σιδεράκια, περιμένεις περίοδο και νιώθεις σαν το ανθρωπάκι της Μισελέν, είναι η πρώτη φορά εδώ κι ένα χρόνο που αποφασίζεις να πας σε club, είσαι στα πρόθυρα μιας κρίσης πανικού γιατί δεν την παλεύεις με τόσο κόσμο γύρω σου και ο Ε.Α.Τ.Π. είναι εκεί, στην υποδοχή, όλο χαμόγελα, όπως αρμόζει σε μια οικοδέσποινα.

Αν υπήρχε Θεός θα σε είχε με κάποιο τρόπο προειδοποιήσει ώστε να μην πας στο γαμω-πάρτυ. Ή τουλάχιστον να είχες κάνει pilates και αιματηρή δίαιτα τους 3 προηγούμενους μήνες, να είχες βάλει τα σιδεράκια στα 12 σου όπως όλα τα παιδιά, να είχες πάει κομμωτήριο, να είχες πάρει προαγωγή, να είχες πάει στο πάρτυ με έναν δίμετρο μελαχροινό που θα σε κοιτά στα μάτια κι εκεί μπροστά στον Ε.Α.Τ.Π. θα γονατίσει και θα σου κάνει πρόταση γάμου με ένα μονόπετρο-νταμάρι.

Η βραδιά έχει γαμηθεί. Ο D.J. παίζει 80’s. Σε μια αυτοσχέδια πίστα ανεβαίνει μια κοπέλα με τζιν παντελόνι 2 νούμερα μικρότερο μέσα από καστόρινες μπότες (είμαστε σε μαγαζί της παραλιακής, τέλη Σεπτεμβρίου, κι όλοι γύρω φοράνε κοντομάνικα και πέδιλα) και τραγουδάει «σε πρώτη πανελλήνια μετάδοση»το τραγούδι του Smart (Smart you are so hot, Smart you are so nice, Smart I love you blah blah blah). Ο Σπαλιάρας μιλά στην κάμερα του Star. O Φουστάνος περνά από δίπλα σου και είσαι έτοιμη να τον παρακαλέσεις να φέρει τη μύτη σου στα ίσια της μπας και αξιωθείς μια καλύτερη ζωή. Τελικά αποφασίζεις να φύγεις ενώ εύχεσαι από μέσα σου να αρχίσει σύντομα ο Παπακαλιάτης για να έχεις μια καλή δικαιολογία να απορρίπτεις τέτοιου τύπου προσκλήσεις. ΑΜΗΝ.

Ραντεβού στο ΚΑΤ

2006-09-24T19:43:00.000+02:00

Όλα ξεκινούν από ένα γλίστρημα της τύχης.

Εκεί που το δεκάποντο σκαλώνει στο σπασμένο πεζοδρόμιο κι η τύχη είναι έτοιμη να φάει μια σούπα περιoπής, δίπλα της βρίσκεται Εκείνος. Να’ ναι που το σύμπαν συνωμότησε για να γίνει πραγματικότητα το όνειρό της, να’ ναι που μια πεταλούδα πέταξε στο Τόκυο κι ένας σεισμός έγινε στην Καλιφόρνια? Τι σημασία έχει? Εκείνος –ψηλός, μελαχροινός, με φαρδιές πλάτες και cabrio- βρίσκεται τη σωστή στιγμή δίπλα της, απλώνει τα στοιβαρά του μπράτσα και τη συγκρατεί. Εκείνη τον κοιτάζει με μάτια-πιατάκια του γλυκού γεμάτα από ευγνωμοσύνη. Την κοιτάζει κι εκείνος. Μένουν να κοιτάζονται σε freeze frame. Το αποσμητικό του έχει πικάντικες νότες μαύρου πιπεριού και musk, πολύ musk παναγία μου. Ή μήπως είναι η φυσική του μυρωδιά, συνδυασμός ανδρικών ορμονών, αέρα επιτυχίας και 1 ώρας στο γυμναστήριο κα-θη-με-ρι-νά? Ποιος χέστηκε? Ο κόσμος γύρω τους έχει σταθεί να πάρει μια ανάσα, ίσως τώρα που το σκέφτομαι και να μην υπάρχει κόσμος, ποιος τον γαμεί τον κόσμο, εδώ μιλάμε για την αρχή ενός έρωτα χολυγουντιανών προδιαγραφών. Σκηνές ευτυχίες περνάνε σε fast forward: το πρώτο εκστατικό φιλί, η πρόταση γάμου με φόντο το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, το πέταγμα της ανθοδέσμης, ο πρώτος υπέρηχος με κείνον να της κρατά το χέρι, ο ξανθός μπόμπιρας να κάνει λαμπόγυαλο τη μεζονέτα ενώ εκείνη χαϊδεύει γαλήνια τη φουσκωμένη στο δεύτερο καρπό του έρωτα κοιλιά της. CUT.

Κάποιες άλλες φορές η τύχη σωριάζεται στο πάτωμα αβοήθητη κιαι, ένεκα το δεκάποντο, παθαίνει το λιγότερο ένα χοντρό διάστρεμμα. Αυτό που ξέρω είναι ότι τα τελευταία δύο χρόνια η δική μου τύχη μ’ έχει κάνει την καλύτερη πελάτισσα του ΚΑΤ.

About last night

2006-09-24T18:00:00.000+02:00

Το πρόγραμμα απόψε λέει ότι θα αποχαιρετήσουμε το καλοκαίρι με ένα πάρτυ γύρω από την πισίνα του Hilton. Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, ο σωστός τρόπος για να αποχαιρετήσεις το καλοκαίρι είναι να φοράς άσπρα, εξ ου και το dress code επιβάλλει white casual και το ίδιο το πάρτυ λέγεται white party. Κι εγώ που νόμιζα ότι άσπρα φοράνε μόνο οι Βραζιλιάνοι την Πρωτοχρονιά. Πού να τρέχω τώρα με τα άσπρα??? Άσε που θα φανεί ότι αποχαιρέτησα το μαύρισμά μου πολύ πριν αποχαιρετήσω το καλοκαίρι. Μήπως να κάτσω να δω 3 DVD στη σειρά? Θα συμβουλευτώ τους πλανήτες. Λένε να κάτσω να δω 3 DVD. Ας αυτοσχεδιάσω:

«Ο κόσμος φτιάχτηκε για σένα, μικρέ Καρκίνε. Ακόμη κι αν η διέλευση του Κρόνου (ξέρω, ξέρω, αυτό τέλειωσε το καλοκαίρι του 2005, αλλά με το άγχος αποχωρισμού που με βασανίζει δεν μπορώ να αφήσω τον Κρόνο να φύγει έτσι εύκολα) τα τελευταία δυόμιση χρόνια από το ζώδιό σου κάνει το παραπάνω να ακούγεται αστείο, είναι αλήθεια. Λάδωσε τις σκουριασμένες σου αρθρώσεις με αρωματική κρέμα σώματος. Βάλε το πιο λαμπερό σου χαμόγελο –ακόμη κι αν οι φωνές στο μυαλό σου που λένε «Γέλα Παλιάτσο» είναι πολύ δυνατές- και βγες να κατακτήσεις όλα αυτά που η διέλευση της Παρθένου στο φιλικό ζώδιο των Ιχθύων σου προσφέρει στο πιάτο.»

Αρωματική κρέμα σώματος. Τικ.
Λαμπερό χαμόγελο. Τικ.
Φωνές που λένε «Γέλα Παλιάτσο». Τικ.
Ελαφριά κυτταρίτιδα που ξεκινά από το εσωτερικό των μηρών και συνεχίζει κομμάτι πιο πληθωρική έως τους γλουτούς (sic). Τικ.
Δεν πειράζει, η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια μέρα. Απόψε θα βγω και θα κατακτήσω όλα αυτά που η τσάρκα της σπλαχνικής Αφροδίτης μου προσφέρει στο πιάτο. Aπό Δευτέρα θα λογαριαστώ με την κυτταρίτιδα.

Λοιπές ενέργειες άξιες να καταχωρηθούν σε λίστα με Τικ:
- επαγγελματικό pedicure και βάψιμο νυχιών με κόκκινο βερνίκι, ονόματι Ferrari (το κόκκινο, όχι το βερνίκι)
- επαγγελματικό manicure και βάψιμο νυχιών με το ομώνυμο κόκκινο
- επαγγελματική αποτρίχωση ολούθενες
(Κόστος όλων των παραπάνω σε χρήμα: 120 ευρώ, Κόστος σε χρόνο: 3 ατελείωτες ώρες, Αξία: ανεκτίμητη, Πόνος στον κηρυγμένο πόλεμο ενάντια στην τριχοφυϊα: ανυπολόγιστος, Άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη για να μην χαλάσει το manicure: 4 + 1 κατσαρόλα)
- scrub προσώπου με κουκούτσια ελιά ή κάτι τέτοιο δυσοίωνο
- υδατική μάσκα αγγουριού

Τα δελτία ειδήσεων ούρλιαζαν από χτες ότι ο κατακλυσμός του Νώε – the sequel είναι προ των πυλών. Ε, λοιπόν, είχαν δίκιο. Η ανταπόκριση του «συνδέσμου» από το χώρο διεξαγωγής του White Party μιλά για μεταφορά του σε μίζερη αίθουσα εκδηλώσεων. Το σχέδιο «βρωμερέ Κρόνε, ήρθε η ώρα να πάρω πίσω ό,τι μου στέρησες με τη βοήθεια της σουρτουκο-Αφροδίτης» χλωμιάζει. Ο ενθουσιασμός αντικαθίσταται από απογοήτευση. Εντάξει τώρα, τι είχαμε τι χάσαμε...Θα δω τα 3 DVD που λέγαμε. Θα φάω μισό κιλό παγωτό σοκολάτα. Χα. Για να πάρω DVD και παγωτό πρέπει να βγω από το σπίτι μέσα στη βροχή. Δε γαμεί, θα δω Παπακαλιάτη και θα φάω Merenda από την κατάψυξη. Κρόνε, φάε τη σκόνη μου (by the way, πολύ ακριβή παραγωγή το Δυο μέρες μόνο, ολόκληρο σκάφος του λιμεναρχείου και ελικόπτερο βλέπω, να μη μιλήσω για το ότι ο ήρωας-σεναριογράφος-Παπακαλιάτης μένει στο prive του Island και πληρώνει 200 ευρώ τη μέρα για φυσικοθεραπεία. Ξαφνικά νιώθω φτωχή και μίζερη).